Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016

Η έκθεση του Τραγάκη

Τον Γιώργο Τραγάκη τον παρακολουθώ εδώ και 6-7 χρόνια, αλλά και αναδρομικά έχω δει το έργο του που το σκαρώνει περίπου 25 χρόνια, μοναχικός και αγωνιστής σε πραγματικά δύσκολες συνθήκες χωρίς καμιά ενθάρρυνση. Δουλεύει σ' ένα χώρο μάλλον παρεξηγημένο, τον χώρο των κόμικς, που είναι περισσότερο κοντά στο σκίτσο και τη γελοιογραφία όπως και στο graffity και έχει να κάνει με νεανικές ανησυχίες, όμως τα τελευταία χρόνια και στην Ελλάδα έχει δώσει παρών με σοβαρές προσπάθειες αν θυμηθούμε τη Βαβέλ, τα άλμπουμ του Καλαϊτζή, τις ιστορίες του Αριστοφάνη του Ακοκαλίδη, την Μαρία Ηλέκτρα Ζογλοπίτου, τον Μιχάλη Μιχαήλ, τον Λέανδρο αλλά και πιο καινούργια πράγματα όπως τα graphic novel του Soloup και του Δοξιάδη.
H τέχνη του κόμικ είναι πολύ κοντά στο σινεμά και τη λογοτεχνία και στηρίζεται σε απλά μέσα όπως τα μελάνια, τα μολύβια και τις νερομπογιές. Είναι άμεση και αυθόρμητη γι αυτό και μεταφέρει το συναίσθημα, το ξέσπασμα, τη κραυγή, την καταγγελία ! Δεν χρειάζεται φιοριτούρες, περιττά πράγματα, τεχνικές τελειοποιήσεις, διδακτορικά στην καλών τεχνών. Είναι λαϊκή τέχνη γιατί είναι απλή και άμεση, όπερ μεθερμηνευόμενον απευθύνεται στις μεγάλες μάζες, προορίζεται πάντα για τύπωμα σε μεγάλο τιράζ. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι πρόχειρη και δεν θέλει γνώση.
Ο Τραγάκης λοιπόν δουλεύει την ποιητική διάσταση του κόμικ : αέρινες μορφές, χαοτικές καταστάσεις με ανθρώπους δέντρα, εξωγήινους, εφιαλτικά ιερατεία και μια εμμονή με τον θάνατο και την παρακολούθηση από τον μεγάλο άλλο ! Τον εμπνέουν συγγραφείς όπως ο Κάφκα, ο Μαγιακόφσκι, ο Βουτυράς, ο Σκαρίμπας, ο Λαπαθιώτης. Τελευταία τό'χει «σοβαρέψει» κάπως και ασχολείται πιο πολύ με τη ζωγραφική κυρίως όμως με τις προσωπογραφίες. Η ζωγραφική του βέβαια είναι συνέχεια  της προηγούμενης δουλειάς του. Νεκροκεφαλές, μάτια, χέρια, κρανία ζώων, πέτρες, δέντρα παίρνουν συμβολική διάσταση στο background μορφών της λογοτεχνίας, της τέχνης ή της πολιτικής που τον έχουν γοητεύσει κατά τη διάρκεια των διαβασμάτων του. Ο Μαγιακόφσκι, ο Μπαστιά, ο Μάλκολμ εξ, ο Βαν Γκογκ, ο Τελόνιους Μονκ. Η έκθεση βρίσκεται στο μπαρ πικαπ στην Ολύμπου στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και θα διαρκέσει από 5 έως 19 Ιουνίου.
Να του ευχηθούμε να έχει πάντα κουράγιο και δύναμη.

Βίνσεντ


Τελόνιους Μονκ


Ζαν Μισέλ Μπασκιά




Ζαν Μισέλ Μπασκιά









Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι










Κυριακή, 5 Ιουνίου 2016

Φυγή...

Όταν ανοίγει ο καιρός, συνήθως ένα δαιμόνιο μου φωνάζει να πάρω την μηχανή και να φύγω μακριά ! Φέτος δεν είχα ιδιαίτερη όρεξη, από κεκτημένη ταχύτητα όμως το άκουσα πάλι το δαιμόνιο και τράβηξα για τα δυτικά. Πάτρα, Αμφιλοχία, Πρέβεζα, Πάργα. Μου άρεσε η διαδρομή, ανάμεσα σε λιμνοθάλασσα, ποτάμια, βουνά και πεύκα, έκανα πολλά χιλιόμετρα σε λίγο χρονικό διάστημα και για πρώτη φορά με δυσκόλεψε πολύ το ταξίδι... Όμως με γέμισε εικόνες και αισθήματα ανανέωσης, άπειρες μυρωδιές και επαφή με τον αέρα και τον ουρανό. Έμεινα ένα απόγευμα και μια νύχτα στην Πρέβεζα και επέστρεψα την άλλη μέρα αργά.
Πρόλαβα να ρίξω μια ματιά μόνο στη Πάτρα η οποία μου φάνηκε συμπαθητική. Πέρασα από την πλατεία Αγίου Γεωργίου,  από την Παλαιών Πατρών Γερμανού στο αρχαίο ωδείο και μετά στους πεζόδρομους με τα μεζεδοπωλεία.


 

Στη συνέχεια πέρασα τη γέφυρα Ρίου Αντίρριου και προχώρησα σε μια μεγάλη διαδρομή, δίπλα από το Αιτωλικό, Μεσολόγγι, Αγρίνιο, Αμφιλοχία, Άκτιο, Πρέβεζα.



Αμφιλοχία


Η Πρέβεζα είναι μια ήσυχη κωμόπολη, με γραφικά σπίτια και ξεχωρίζει για τη μεγάλη παραλιακή της βόλτα. Παραλία έχει στα 4 χιλιόμετρα στο Μαυρολίθι.






Τελευταίος προορισμός και.... κανονική απογοήτευση ήταν η χιλιοακουσμένη Πάργα ! Ένα όμορφο γραφικό λιμανάκι στο οποίο έχουν πέσει πάνω σαν τους γύπες τα τουριστικά μαγαζιά έτσι που να σου δημιουργεί ένα αίσθημα ασφυξίας. 




Αλλά πραγματικό ανοσιούργημα έχει γίνει στην παραλία Λύχνος λίγο έξω από την Πάργα όπου μια χαρισματική παραλία την έχει καταλάβει το ομώνυμο ξενοδοχείο από άκρη σε άκρη σε βαθμό που ...πια δεν έχει αφήσει δρόμο να κατέβει κανείς στην παραλία. Έτσι αναγκάζεται κανείς να περάσει μέσα από τα δρομάκια του ξενοδοχείου, δίπλα από τις πισίνες και σχεδόν να παίρνει μάτι έξω από τα δωμάτια τους τουρίστες που κοιτάζουν ανύποπτοι...


Λύχνος