Georg Cantor 2

Κάντορ :
Γιατί Θεέ μου μου το κάνεις αυτό ?
Γιατί με κοροϊδεύεις ?
Δώσ' μου το χάρισμα ! Δώσ' μου τη Χάρη Σου !!!
Θέλω να τους δείξω , θέλω να κλείσω τα στόματα !

Ζητώ ο φτωχός το Έλεός Σου !!!
Δώσε μου φώτιση, δώσε μου φώτιση !
Μη μ' εγκαταλείπεις !
Είμαι το χέρι του Θεού !

Αμαρτία ! Τι λες ? Είναι αμαρτία ?
Αμαρτία που θέλω να σε γνωρίσω ?
Δεν είσαι επιστημονικό αντικείμενο ?
Μα δεν επηρεάζει την πίστη μου όλο αυτό !
Έτσι κι αλλιώς Σε αγαπώ και σε πιστεύω !
Όμως γιατί δεν με βοηθάς ?
Μήπως όλο αυτό είναι λάθος ?
Μήπως ότι ανακάλυψα είναι μια φενάκη, ένα τίποτα, μια σαχλαμάρα ?
Πατέρα, τι πρέπει να κάνω ? Να σκεφτώ πιο απλά ?
Την οικογένειά μου και το σπίτι μου ?
Δεν έχω μυαλό για σπίτι και οικογένεια !

Κρόνεκερ :
Είστε τρελός κύριε !
Αυτές είναι οι θεωρίες του κυρίου τυχάρπαστου Κάντορ !
Όλα βλακείες ! Απάτη ! Κομπογιαννιτισμοί !
Αρρώστια στο σώμα των Μαθηματικών, που είναι κρυστάλλινα, διαυγή, πεντακάθαρα !
Στέρεα σαν διαμάντια !
Καμία ταλάντευση, καμία αμφιβολία : 5+3=8, οι διχοτόμοι ενός τριγώνου διέρχονται απ' το ίδιο σημείο !
Απέραντες αλήθειες !
Όχι βλακείες ! "Ο πληθάριθμος των περιττών είναι ίδιος με τον πληθάριθμο όλων των φυσικών "
Κουταμάρες ! Που το ξέρεις ? Έχεις μετρήσει μέχρι το άπειρο ? Χα, χα,χα,χα.......Εκεί θα σαπίσεις ! Στο Χάλε !

Κάντορ :
Ένα βήμα, ένα βήμα ακόμη πριν το τέλος .... Βοήθησέ με Θεέ μου ! Δώσε μου τη δύναμη ν' αντιμετωπίσω αυτή τη μάχη !
Πάλι αδιέξοδο. Πάλι λάθος !
Γιατί δεν μου δίνεις τη λύση ?
Το ξέρω, το αισθάνομαι, το νιώθω, είμαι κοντά. Ξέρω την αλήθεια !
Γιατί δεν μου την αποκαλύπτεις ?

Μου φαίνεται, μου φαίνεται ότι το βρήκα ! Ναι το βρήκα ! Έχω βρει τη λύση ! Υπόσχομαι Θεέ μου να σε υπηρετώ απαρέγκλιτα ! Ευχαριστώ Θεέ μου, ευχαριστώ ! Υποκλίνομαι ....
Δεν θέλω τίποτε άλλο, αφήστε με....Αλλά τι είναι αυτό πάλι ? Οχιιιιιι.....Οχι πάλι ! Λάθος !

Είμαι ένα μικρό παιδάκι
ο χρόνος είναι μια χίμαιρα
ο κόσμος πηγάδι
το σπίτι καράβι που ταξιδεύει
το φως η διαφαινόμενη αμαρτία

Το βρήκα, δεν μπορεί να κάνω λάθος, έξω κάτι χελιδόνια μου πιπιλίζουν το μυαλό, το κεφάλι μου πάει να σπάσει, έχω πυρετό, η πόρτα χτυπάει, κάποιος με επισκέπτεται πάλι, δεν πρέπει να με δει, χιλιάδες γράμματα χοροπηδάνε στο τραπέζι !
Το σύνολο όλων των συνόλων δεν υπάρχει !
Δεν υπάρχει Θεός !
Άπειρος χώρος, άπειρος χρόνος, άπειρα άπειρα ! Ο μόνος τρόπος για να κατανοήσουμε το άπειρο είναι το άπειρο !

Georg Cantor, ο μεταφυσικός των Μαθηματικών

Ήταν ένας εξαιρετικά ευαίσθητος άνθρωπος, καλλιτεχνική φύση, φιλόσοφος και πιστός θρησκευόμενος. Δεν μπορεί να αποφανθεί τελικά κανείς, τι προηγήθηκε, το πηγαίο μαθηματικό του ταλέντο ή οι φιλοσοφικές, θεολογικές του ανησυχίες και έφτασε σε απάτητα μονοπάτια του νου και δη στις απόκρημνες περιοχές του απείρου. Κάποια στιγμή έπεσε στο βάραθρο και δεν ξαναβγήκε με εξαίρεση κάποια φωτεινά διαλείμματα για 20 χρόνια περίπου, πιστεύω όχι τόσο εξ αιτίας των "περίεργων" θεωριών του, όσο εξ αιτίας της υποδοχής που του επιφύλαξαν οι σύγχρονοι συνάδελφοί του. Επί 30 και πλέον χρόνια δίδαξε σε ένα δευτεροκλασάτο Πανεπιστήμιο, του Χάλε, στη Γερμανία, παρά τις απεγνωσμένες του παρακλήσεις και αιτήσεις για διορισμό στο Γκέτιγκεν ή στο Βερολίνο. Αιτία το αρτηριοσκληρωτικό κατεστημένο της εποχής που είχαν συστήσει άνθρωποι σαν τον Κρόνεκερ. Υπερβολές ? Ίσως. Έτσι όμως το εξέλαβε τελικά ένας ευαίσθητος άνθρωπος σαν τον Κάντορ το 1880 περίπου, ο οποίος ένιωθε πιεσμένος αφόρητα και από την αδιέξοδη εμμονή του να επιλύσει τον γρίφο της λεγόμενης "υπόθεσης του συνεχούς". Είχε ανακαλύψει έναν καινούργιο κόσμο ! Στην αλληλογραφία του περιέγραφε ότι δεν μπορούσε  να πιστέψει αυτά που συμπέραινε ! Μήπως ήταν όλα ανοησίες ? Μήπως δεν άξιζε τίποτε ? Μήπως είχαν όλοι οι υπόλοιποι δίκιο κι αυτός είχε λάθος ? Ποια είναι τελικά η λογική πραγματικότητα και ποιο είναι το ψέμα ?

Σκίτσο του Georg Cantor

Τι είναι αληθοφανές τελικά ? Ότι ένα ευθύγραμμο τμήμα έχει τον ίδιο αριθμό σημείων με μια ευθεία, και μετά από διαδοχικά βήματα με όλο τον χώρο ? Ότι οι περιττοί αριθμοί έχουν την ίδια ισχύ με τους φυσικούς ? Ότι αν πάρουμε το σύνολο όλων των συνόλων αυτό είναι μικρότερο από ένα άλλο σύνολο που είναι το δυναμοσύνολό του ? Ότι στα απειροσύνολα το μέρος μπορεί να είναι ίδιο με το όλο ? Ότι με το λεγόμενο διαγώνιο επιχείρημα αποδεικνύεται ότι κάποια άπειρα όπως των πραγματικών είναι μεγαλύτερα άπειρα από εκείνα των ακεραίων ? Ότι υπάρχουν οι λεγόμενοι "διατακτικοί αριθμοί" που διατάσσουν αυτά τα άπειρα μέχρι το άπειρο ? Ότι το λεγόμενο απόλυτο άπειρο και φιλοσοφικά νοημένο δεν υφίσταται ?
Όλα αυτά τα "περίεργα" τα απέδειξε και τα θεμελίωσε ο Γκέοργκ Κάντορ στο τέλος του 19ου αιώνα και άνοιξε τα πανιά της επιστήμης του απειροστικού λογισμού !
Όμως δεν είχε υπολογίσει τις αντιδράσεις ! Τον είπανε απατεώνα, τον εξορίσανε από τα κυκλώματα της εποχής και η επαγγελματική του εξέλιξη παρέμεινε μηδενική. Κάποια στιγμή το τελειωτικό χτύπημα ήταν η μη δημοσίευση του Principien από τον Mittag-Leffler το 1885.
Από τότε ξεκίνησε μια πορεία στο λαβύρινθο του ασυνείδητου, ο οργανισμός του έφτιαξε ένα στέρεο κέλυφος άμυνας ψευδαίσθησης απέναντι στη σκληρή πραγματικότητα ! Αυτό το κέλυφος που δεν μπόρεσε να κατασκευάσει όσο ήταν μέσα στη σύμβαση του κόσμου. Και χάθηκε μέσα στην καθόλου σκέψη ! στην πλήρη αφαίρεση !
Όταν πια αναγνωρίστηκε το έργο του μετά από λίγο ήταν πια αργά για να το χαρεί !
Το παράδειγμα της ζωής του Γκέοργκ Κάντορ μας δείχνει ότι όταν τα Μαθηματικά είναι ελεύθερα και  συνδεδεμένα με τις ανησυχίες και τους γενικότερους προβληματισμούς του ανθρώπου, άσχετα με το όποιο τίμημα, αποδίδουν καρπούς και προχωράνε την επιστήμη και τη σκέψη !
Στο Grundlagen γράφει :
"Εξ αιτίας αυτής της ιδιόμορφης θέσης που διακρίνει τα Μαθηματικά από τις άλλες επιστήμες και που είναι μια εξήγηση για τον χαλαρό και ελεύθερο τρόπο που ακολουθούν αυτά, αξίζουν το όνομα Ελεύθερα Μαθηματικά, μια ονομασία που αν είχα την επιλογή θα την προτιμούσα από την έκφραση : Καθαρά Μαθηματικά.
Περίπου στο τέλος της καριέρας του, όσο ήταν ακόμη διαυγής, ασχολήθηκε με τη θεολογία αλλά και με την ιστορία. Προσπάθησε να εφαρμόσει τη θεωρία των διατακτικών αριθμών στη προσπάθεια σύλληψης της ιδέας του Θεού ! Αφού απόλυτο άπειρο δεν υπήρχε, δεν ήταν δυνατόν να εξακριβωθεί η ουσία του Θεού, όπως και το σύνολο των σκέψεων του Θεού ήταν άπειρο....Ο Gurbelet που τον εκτιμούσε πολύ, χρησιμοποίησε τη θεωρία του Κάντορ για να θεμελιώσει κάποια επιχειρήματα ύπαρξης του Θεού.

Για να γράψω αυτό το post στηρίχθηκα στα βιβλία :
Georg Cantor, His Mathematics and philosophy of the Infinite, Joseph Warren Dauben
Συμβολές στη θεμελίωση της θεωρίας των υπερπεπερασμένων αριθμών, Georg Cantor, ΤΡΟΧΑΛΙΑ
Άπειρο, John D. Barrow, ΤΡΑΥΛΟΣ
O Σατανάς, ο Cantor και το άπειρο, Raymond Smullyan, ΚΑΤΟΠΤΡΟ
Εισαγωγή στη Φιλοσοφία των Μαθηματικών, Αναπολιτάνος Διονύσιος, ΝΕΦΕΛΗ.
ΟΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΙ, E. T. BELL, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΡΗΤΗΣ

9 δια 10 λογάριθμος του 8

-Περάστε, καθήστε...
-Ευχαριστώ, πως βρέθηκα εδώ, ονειρεύομαι ?
-Όχι δυστυχώς δεν έχετε ζήσει πιο Πραγματική Πραγματικότητα !!!!!
-Ποιος είστε ?
-Θα καταλάβετε σιγά-σιγά...
-!!!!!
-Αυτή τη στιγμή οδηγείτε την μηχανή σας...
-Ναι, ναι το θυμάμαι... Αλλά πως βρέθηκα εδώ ?
-Όμως κάτι δεν πηγαίνει καλά ..
-Γιατί δεν οδηγάω τώρα ?
-Όπως σας είπα, κάτι δεν πήγε καλά...
  Κοιτάξτε, θυμάστε μπροστά ένα Opel Vectra λευκό ? Λοιπόν ο οδηγός μιλούσε στο κινητό. Κάποια στιγμή αφηρημένος έστριψε απότομα δεξιά για ν' αποφύγει τον σταματημένο μπροστά, εσείς για να τον αποφύγετε ελιχθήκατε απότομα δεξιά, ένα φορτηγό σας είδε ξαφνικά και .........καταλαβαίνετε τη συνέχεια.
-Και παρακάτω ? Τώρα που είμαι ?
-Είστε λιπόθυμος στο δρόμο. Περιμένετε ασθενοφόρο.....
  Σε λίγο πεθαίνετε εκτός κι αν συμβεί κάποιο θαύμα ....
-...........
-Τώρα νομίζω καταλαβαίνετε που βρίσκεστε....
-ναι......νομίζω....
-Μήν το παίρνετε βαριά. Κάποια στιγμή θα συνέβαινε.
-Ναι αλλά γιατί ΤΩΡΑ !!!!!!!
-Τυχαίο ! Μια συγκυρία από παράγοντες : η ζέστη, η αφηρημάδα, η κακή σήμανση, η ταχύτητα, το άγχος. Όλα μαζί.
-Υπάρχει κάποια πιθανότητα να......?
-Κουνάει αρνητικά το κεφάλι του και σουφρώνει τα χείλια του. 
-Οι γιατροί, τα μηχανήματα ανάνηψης, αν προλάβει το ασθενοφόρο ?
-5 τοις χιλίοις.
-Α ! τόσο καλά.
-Ποτέ δεν είχε αυτή η χώρα σωστό σύστημα υγείας.
-Και τότε ?
-Τι τότε ?
-Εδώ, τώρα, αυτή τη στιγμή είμαι ζωντανός ή τουλάχιστον έτσι νιώθω.Τι κάνω εδώ ακριβώς ?
-Τίποτε, απλά μια διανοητική συζήτηση.Γνωρίζουμε ότι πάντα είσασταν θεωρητικός τύπος και αναρωτιόσασταν για τα πάντα !
-Μη χρησιμοποιείτε σας παρακαλώ αόριστο !!!
-Εντάξει, εντάξει γνωρίζουμε ότι είστε θεωρητικός τύπος, και είπαμε πριν το ......καταλαβαίνετε να σας προετοιμάσουμε με μια συζήτηση.............Κάναμε μια εξαίρεση σε σας.
-Καλωσύνη σας......Ήθελα να ζήσω ακόμη. Εγώ , είχα ....έχω δεν ξέρω πως στο διάλο να το πω, έχω σχέδια για τη ζωή. Θέλω να δημιουργήσω, να γνωρίσω τον κόσμο, να αισθανθώ....Είναι κακό αυτό ?
-Όχι, καθόλου. Αλλά αυτά τα πράγματα είναι έτσι.
-Έχω υποχρεώσεις, μια οικογένεια, έχω και κάτι κληρονομικά να διευθετήσω !
-Κάνει μια γκριμάτσα.
-Δεν είναι σωστό αυτό, είναι ΑΔΙΚΟ !!!!!!! είναι ΑΔΙΚΟ !!!!!! Άλλοι καπνίζουν, πίνουν και είναι μια χαρά, κάθε μέρα ρισκάρουν και συνεχίζουν να ζουν. Γιατί σε μένα ρε πού.....!!!! Γιατί ?
  Λοιπόν, ξέρεις τι θα κάνω τώρα ? Θα σου βαρέσω μια γροθιά και θα το σκάσω απ' αυτό το γελοίο πληκτικό χώρο !!! Δεν με νοιάζει τίποτα.
-Σας συμβουλεύω να κάτσετε ήσυχος, αν κινηθείτε έτσι θα επισπεύσετε τα πράγματα. Εγώ σας φέρομαι νομίζω καλά ! Άλλωστε κοιτάξτε γύρω σας ! Δεν υπάρχει καμιά διαφυγή.Βλέπετε καμιά πόρτα ? Κανένα παράθυρο ?
-ΟΧΙ.... Αρχίζει να συνειδητοποιεί την πραγματικότητα.Πιάνει με τα δυο χέρια το κεφάλι του.
  Ξεσπάει σε λυγμούς....
  ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ  γιατί ρε γαμώτο. Γιατί τώρα,γιατί τώρα, γιατί τώρα,έτσι ξαφνικά ?
  ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ !!!!!
  Σηκώνεται. Δίνει μια κλωτσιά στην καρέκλα.
  ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ γιατί ρε πού..... !!!!!
  Εσύ ποιος είσαι, εσύ ποιος είσαι, ήρθες να κάνεις πλάκα με την κακομοιριά μου ?
-.........
-Κρυώνω, δεν είμαι καλά, κρυώνω.
-Είστε καλός άνθρωπος. Πάντοτε είσασταν. Και προσπαθήσατε για το καλύτερο.
-Σκάσε, σκάσε !!!!!!!! σήκω φύγε !!
-...........
-Γυρίζει τον κοιτάζει. Ποιος είσαι συ ρε πούσ... ? Μήπως έκανα κάτι κακό και πληρώνω γι αυτό ?Δώσε μου μια ευκαιρία, δως' μου μια ευκαιρία σε παρακαλώ......Και ότι θες από μένα Σου υπόσχομαι από δω και πέρα θα είμαι καλύτερος !. Μην το κάνεις σε παρακαλώ ! Πέφτει στα τέσσερα και του φιλάει τα πόδια. Σε παρακαλώ μη μ' αφήσεις !!!!
-Δεν μπορώ να κάνω πολλά πράγματα. ¨Ομως ας περάσουμε στα τυπικά: θα χρειαστείτε ένα παράβολο των 10  κι ένα χαρτόσημο των 2, 30 ευρώ.
-Συνεχίζει, αγκαλιάζει τα πόδια του.Δωσ'μου μια ευκαιρία. Μια τελευταία ευκαιρία.
-Καλά, καλά θα πάρω ένα τηλέφωνο. Αλλά δεν εγγυώμαι τίποτε.
-Σηκώνεται, ξεσκονίζεται και κάθεται πάλι Παρατηρεί όλες του τις κινήσεις με ένταση. Σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ !!!!!!!
-Έλα, έλα. Έχω δω τον κύριο του ατυχήματος με την μηχανή. Πριν από λίγο.
-Ναι, ναι.........τι σας λέει ? Τα μάτια του γυαλίζουν.
-Κατεβάζει το τηλέφωνο.Δυστυχώς κύριε το ασθενοφόρο καθυστερεί. Όμως αν σας παρηγορεί αυτό,
  από πάνω σας βρίσκεται μια πολύ όμορφη γυναίκα και σας χαϊδεύει. Κλαίει...... Εσείς όμως .........
-Σκύβει πάλι κάτω.
-Λοιπόν ? (Πολύ σοβαρός).
-Τι λοιπόν ?
-Έχετε λίγα δευτερόλεπτα ακόμη
-Κουνάει καταφατικά το κεφάλι.
-Πως είναι αυτή ?
-Όμορφη, μελαχρινή και φορά ένα δροσερό, καλοκαιρινό φουστάνι.
-Πως είναι ο ουρανός ? έχει σύννεφα ?
-Οχι..
-Πως μυρίζει γύρω ?
-Καυσαέρια τι άλλο και λίγο ψημένο καλαμπόκι............Πρέπει να φύγουμε.
-Απ' το σημείο που είμαι φαίνεται η θάλασσα ?


Ο ήρωας σιγομουρμουρίζει παρά απαγγέλλει :


Ένα γαλάζιο φως που κατεβαίνει
τύμπανα παίζουν ρυθμικά και λυπημένα
χιλιάδες ψίθυροι που σέρνονται σα σκούπα
το μάτι του κροκόδειλου ακίνητο επιμένει
μια έμμονη ιδέα τρυπάει το μυαλό
9 δια 10 λογάριθμος του οκτώ.

αποβλεπτικότητα

Μετά από δύο χρόνια "επιστροφής" στα θρανία και ενός χρόνου έρευνας και μελέτης κατά τη διάρκεια   του μεταπτυχιακού της "Διδακτικής και Μεθοδολογίας των Μαθηματικών" έρχομαι να κάνω απολογισμό και αναπόληση.

Τελικά δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να μορφωθεί κάποιος, να σκεφτεί, να συζητήσει και να δημιουργήσει ισχυρές εντυπώσεις απ' αυτό το συνηθισμένο χιλιοκατηγορημένο σχολικό μάθημα. Τι κι αν δημιουργηθούν χιλιάδες ιστοσελίδες επιμόρφωσης, με βίντεο και εικόνες, τι κι αν φτιαχτούν χιλιάδες διαδραστικά προγράμματα, τι κι αν εισαχθούν χιλιάδες πρωτότυπες μέθοδοι διδασκαλίας, το παραδοσιακό σχήμα όρθιος καθηγητής- ακροατές μαθητές-πίνακας, έχει καταξιωθεί και επαληθεύεται συνεχώς η αξία του. 

Και αυτό το μεταπτυχιακό σ' αυτό το σχήμα στηρίχθηκε. Ότι κι αν ακούστηκε για συνεργασία, συζήτηση νομίζω ότι αποτελεί βέβαια "υψηλή προσδοκία" από τη μια, από την άλλη είναι πολύ δύσκολο να ξεπεραστούν προκαταλήψεις, παραδόσεις, συνήθειες αιώνων.Αυτή η μέθοδος έχει δοκιμαστεί  ήδη από τ' αρχαία χρόνια, στην εποχή των Πυθαγορείων, όπου οι μαθητές χωρίζονταν σε ακουσματικούς και μαθηματικούς. Βέβαια, καθοριστικό ρόλο σ' αυτό το σχήμα έχει ο διδάσκων καθηγητής, με τα πλεονεκτήματα και ελαττώματά του. Κακά τα ψέμματα, το να επωμισθεί κάποιος αυτόν τον ρόλο θέλει κότσια. Κατ' αρχάς θέλει επάρκεια, δεύτερον ικανότητα επικοινωνίας, τρίτον ψυχολογική αντοχή, τέταρτον αγάπη, πίστη, υπομονή και αισιοδοξία.Επειδή κανείς όμως δεν είναι τέλειος, κάποιος διαχειρίζεται ένα προτέρημα που έχει για να καλύψει τα ελαττώματά του. Η προσπαθεί να αντιστρέψει κάποιο ελάττωμα που έχει σε προτέρημα. Δύσκολη δουλειά, είναι αλήθεια και έχει να κάνει με απροσδιόριστους παράγοντες όπως είναι η εφηβική ψυχολογία, με ανεξέλεγκτες παρορμήσεις και με αδιερεύνητους συντελεστές όπως είναι η γλώσσα του σώματος, οι αντανακλαστικές κινήσεις, ο αυθορμητισμός. 

Όμως τελικά, έχει τόσες κρυμμένες δυνατότητες αυτός ο ρόλος Φαντάζομαι τον τέλειο καθηγητή. Για μένα είναι αυτός που δεν υποκρίνεται τίποτε και δεν προσχεδιάζει τίποτε. Πλήρης αυθορμητισμός.Αναπαράγει στον πίνακα διαδικασίες δόμησης λογικής σκέψης. Με ψυχραιμία, νηφαλιότητα διατυπώνει τα βήματα όχι όπως ακριβώς τα θυμάται στην τελική μορφή τους, αλλά όπως  τα θυμάται την πρώτη-πρώτη φορά που τα ανακάλυψε στην παιδική ηλικία. Πλάνες, αοριστίες, φαύλοι κύκλοι, αδιέξοδα όλα είναι χρήσιμα να διατυπωθούν όπως την πρώτη φορά, αρκεί να αντιπαρατεθούν με το σωστό τρόπο. Αυτός είναι ένας δρόμος που οδηγεί στη μάθηση.Ο δάσκαλος προσποιείται ότι είναι ο μαθητής. Προσποιείται ότι δεν ξέρει τίποτε. Και δείχνει τον δρόμο της ανακάλυψης. 

Μετά απ' αυτά παίζουν ρόλο δευτερεύοντα στοιχεία, όπως η διαχείριση του πίνακα, η αισθητική, η ευγλωττία, η ηθική που εκπέμπεται κ.λ.π. 

Όλ' αυτά τα αναφέρω επειδή ο τίτλος του μεταπτυχιακού έχει βασικό άξονα τη διδακτική. Τώρα κατά τη διάρκεια του, πραγματικά δεν μάθαμε στην πράξη πως να διδάσκουμε, αλλά πήραμε επί μέρους στοιχεία της επιστήμης της διδακτικής των Μαθηματικών, εμμέσως όμως αποκτήσαμε την πολύτιμή εμπειρία του "πως αισθάνεται κανείς καθισμένος για ώρες σ' ένα θρανίο σαν ακροατής αλλά και παρατηρητής μιας εργασίας που συνήθως την κάνει ο ίδιος". Και ήταν πολύτιμη αυτή η εμπειρία αφού έτσι ξαναείδαμε, όσοι θέλαμε τουλάχιστον, τι φαίνεται άσχημο, πόσο ρόλο παίζει η δικαιοσύνη στην αντιμετώπιση των μαθητών, πόσο σπουδαία είναι η γλώσσα του σώματος, πόσο σπουδαίο πράγμα είναι η ψυχραιμία και η πραότητα, πόσο σπουδαίο είναι να γνωρίζεις τι ακριβώς ξέρεις,  κ. ά. 

Η ίδια η διαδικασία της σχολικής διδασκαλίας εμπεριέχει φοβερούς κινδύνους και μοιάζει με μετέωρα βήματα ενός σχοινοβάτη. Οι μαθητές είναι ευαίσθητοι και ανά πάσα στιγμή στο μάθημα κρίνεται όπως τουλάχιστον νομίζουν το νοητικό επίπεδό τους, όπως και καθορίζεται η σύγκριση μεταξύ τους. Για πολλούς απ' αυτούς αυτή η διαδικασία καθίσταται τραυματική και άλλες φορές εξωτερικεύεται, άλλες φορές όμως παραμένει σιωπηλή και εκφράζεται με πλάγιους τρόπους. Στη διαδικασία αυτή παίζει βασικό ρόλο και η σχέση του καθ'ενός με τους υπόλοιπους.

Όλ' αυτά τα βιώσαμε στην πράξη κατά τη διάρκεια του μεταπτυχιακού όντες οι ίδιοι μαθητές. Στη διάρκεια των μαθημάτων, κατά κάποιο τρόπο, επαναλήφθηκε η περίοδος της σχολικής ηλικίας. Δεν αλλάζει εύκολα ο άνθρωπος. Οι ίδιες αντιδράσεις, η ίδια ψυχολογική αντιμετώπιση, τα ίδια στερεότυπα, οι ίδιοι ανθρώπινοι τύποι : αυτός που επιβάλλεται, αυτός που επικοινωνεί, ο εσωστρεφής, ο διπλωμάτης, τα ίδια σχήματα : το πειρακτήρι μαθητής, ο αντιγραφέας, ο εξυπνάκιας. Αλλά και απ' τη μεριά του καθηγητή : ο παραδοσιακός, ο φιλικός με τους μαθητές, ο αυταρχικός, ο ανασφαλής, ο άνετος κ.λ.π.
Έτσι λοιπόν και μ' αυτό τον τρόπο είχαμε την ευκαιρία να επιστρέψουμε στην παιδική ηλικία, με τα όμορφά της, την πλάκα, την ξεγνοιασιά αλλά και τα άσχημά της, τα μαθητικά τραύματα, τα εμπόδια, τις δυσκολίες. Τι να πει κανείς. Η δουλειά μας περιέχει την αιώνια επιστροφή στην παιδική ηλικία. Απ' αυτό δεν γλυτώνουμε ποτέ !
Ο άνθρωπος συχνά έχει την τάση να ενεδύεται παραδοσιακούς ρόλους, ιδίως όταν βρίσκεται σε κλασικά σχήματα που γνωρίζει καλά. Δηλ εύκολα γίνεται μαθητής, επαναστάτης, αντιρρησίας όταν απέναντί του συναντάει αυταρχικές αυθεντίες.
Αυτό που μου έμεινε ιδιαίτερα είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχει χειρότερη εμπειρία από το να δυσκολεύεσαι να συμμετέχεις κάπου όπου οι υπόλοιποι συμμετέχουν εύκολα ! Δυστυχώς το έζησα κι αυτό.
Τώρα, στο κυρίως περιεχόμενο των μαθημάτων, Τα περισσότερα μαθήματα ήταν θεωρητικά σχετικά με την επιστήμη της Διδακτικής των Μαθηματικών, Επιστημολογία, Ιστορία των Μαθηματικών, Φιλοσοφία των Μαθηματικών, Έρευνα και Στατιστική, Γνωστική Ψυχολογία.Υπήρχαν και αρκετά καθαρά Μαθηματικά. Άλγεβρα, Απειροστικός λογισμός, Γεωμετρία.
Η Διδακτική των Μαθηματικών διαμορφώθηκε στα μέσα του περασμένου αιώνα, με όρους όπως ZPD  (Ζώνη επικείμενης ανάπτυξης), διδακτικό συμβόλαιο, scaffolding και δασκάλους όπως ο Vigotski, Piaget, Sfard, Papert, Duval, Sierpinsca κ.ά.
Η Επιστημολογία ξεκινάει με γενική θεωρία των επιστημών, συνεχίζει με φιλοσοφία, κυρίως φαινομενολογία και μια διαδρομή στους κυριότερους ερευνητές όπως Lacatos, Pierce, Φρόϊντενταλ.
Η ιστορία των Μαθηματικών χωρίζεται σε δύο τομείς : τα αρχαία Μαθηματικά που τα  πραγματεύεται κυρίως ο καθηγητής κ. Νεγρεπόντης και τα νεότερα Μαθηματικά. Πραγματικά εδώ κανείς μαθαίνει τι σημαίνει έρευνα, μελέτη, ανακατασκευή, εικασία, σωστή εργασία. Τα νεότερα Μαθηματικά έχουν σαν αντικείμενο τις νεότερες  Γεωμετρίες, τον Riemann, τον Klein το θεώρημα Μενελάου.
Η Φιλοσοφία των Μαθηματικών διατρέχει όλες τις θεωρίες για τα Μαθηματικά.Παρελαύνουν ονόματα όπως : Leibniz, Kant, Descartes, Cantor.
Η Έρευνα όπως και η στατιστική έχουν να κάνουν με το κομμάτι της ποσοτικής και ποιοτικής έρευνας.Η Γνωστική ψυχολογία έχει σαν αντικείμενο το κομμάτι της ψυχολογίας που εξειδικεύεται στη γνώση και την μάθηση. Εδώ έχουμε όρους όπως εννοιολογική αλλαγή, θετική ενίσχυση, αρνητική ενίσχυση, εξαρτημένο ερέθισμα, γνώση, νόηση, μνήμη, μάθηση.
Αισθάνομαι πολύ τυχερός πού έζησα όλη αυτή την εμπειρία που οφείλεται κυρίως στην πρωτοβουλία του καθηγητή, ερευνητή, δάσκαλου  κ. Νεγρεπόντη αλλά και στους υπέροχους δασκάλους Λάππα, Σπύρου, Πόταρη, Ζαχαριάδη, Βασιλείου, Βοσνιάδου, Κλαουδάτο. 

Τα άστρα μας κοιτάζουν από ψηλά αλλά εμείς δεν δίνουμε καμιά σημασία

Την προπερασμένη Κυριακή επισκέφθηκα το Αστεροσκοπείο Πεντέλης. Στην αρχή μας παρέλαβε ο αστρονόμος show man κ. Ματσόπουλος και μας ξενάγησε στις ιδέες της επιστήμης γενικά, στους σκοπούς του Αστεροσκοπείου και γενικά σε διάφορα θέματα φυσικού και μεταφυσικού ενδιαφέροντος. Μετά ανεβήκαμε στον πρώτο όροφο όπου βρίσκεται το τηλεσκόπιο.Ένας άλλος κύριος μας είπε δυο λόγια για την λειτουργία του Αστεροσκοπείου και γενικά για τον έναστρο ουρανό. Εντύπωση μου έκανε το γεγονός που μας περιέγραψε, της παρατήρησης επί 70 σχεδόν χρόνια των καναλιών του Άρη ! Ήταν τόσο μεγάλη η προσδοκία των ερευνητών να δούνε τεχνητές  κατασκευές που μετέτρεπαν τις οφθαλμικές παραμορφώσεις σε εξωγήινα έργα !
Αργότερα, έγινε μια επιτόπια ξενάγηση στο νυχτερινό ουρανό. Μάθαμε που περίπου βρίσκεται ο κόκκινος πλανήτης, ο Άρης, ο Κρόνος, ο Βέγας, ο Κάστωρ και Πολυδεύκης, ο Αρκτούρος, ο Πολικός αστέρας, η Αφροδίτη. Ο Αρκτούρος είναι συνέχεια του τόξου (arc) της Μεγάλης Άρκτου, ο Πολικός Αστέρας βρίσκεται στο πενταπλάσιο του τοιχώματος της κατσαρόλας της Μεγάλης Άρκτου. Ο Κρόνος είναι ο ευρισκόμενος σε ψηλότερη θέση από ένα δίδυμο αστέρων. Ο Άρης βρίσκεται δεξιά όπως βλέπουμε τον Βορρά.
Στο τέλος απολαύσαμε τη Σελήνη και τον Κρόνο με τους δακτυλίους του.

Κανένας ήχος

Κανένας ήχος.Ποδηλατώ μαζί με άλλους 500. Όπου περνάμε αφήνουμε το μήνυμα μιας άλλης κυκλοφοριακής Αθήνας με λιγότερα αμάξια και μηχανές, πιο ήσυχη, πιο γλυκειά, πιο αργή, λιγότερο βίαιη.Δεν χρειάζονται πλακάτ, πανώ, πολιτικά μηνύματα.Από μόνοι μας είμαστε πολιτικό μήνυμα.Σαν συμπεριφορά, σαν τρόπος ζωής. Γλυστράω ήσυχα με άλλους 500. Δεν γνωρίζω σχεδόν κανένα. Οι περισσότεροι νέοι, συζητάνε ήσυχα, λένε αστεία.Οι κόφτες, οι οργανωτές, σφυρίγματα, δυνατές φωνές για πιο γρήγορα, μην αφήνουμε κενά, κάντε δεξιά κ.λ.π. Είναι δυνατόν αυτός ο ανοργάνωτος λαός να δίνει τέτοια δείγματα σύνεσης και πειθαρχίας ? Προχωράμε όλοι μαζί, απ' τις λίγες φορές στη ζωή μου που νιώθω ένα με κάποιους άλλους που δεν γνωρίζω, ένας συρφετός από διαφορετικούς ανθρώπους, δεν έχουν πολλά κοινά σημεία επαφής, παρά μόνο πως θα επιλέξουν να περάσουν το βράδυ τους : κάπως αλλιώς, με άσκηση, με χαλαρή περιήγηση, με καλή διάθεση σαν παιδιά που άφησαν για λίγο τα μαθήματά τους και βγήκαν στο δρόμο για να ξεχαστούν !

Η "απώλεια" της ιστορικής μνήμης, της ζωής, των οραμάτων

Αυτή τη φωτογραφία την τράβηξα στις 22-5-12 γύρω στις 8.00 το απόγευμα. Ήθελα να κάνω ένα σχόλιο για το blog με θέμα την "απώλεια". Την ίδια στιγμή όμως που τραβούσα τη φωτογραφία λίγα μέτρα πιο κάτω, όπως έμαθα μετά, και λίγη ώρα πιο πριν κάποιος εξηντάχρονος με τρία παιδιά έκοβε τις φλέβες του. Τι ειρωνία ! Πόσο πιο μαύρη και σκληρή έχει γίνει η ζωή από τις παπαρολογίες μας !
Σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι από τον τόσο παραλογισμό, τον κυνισμό τη δολοφονική ανεντιμότητα και κει που πριν μια εικόνα ενός άδειου σχολείου μας έδινε έναυσμα για θεωρητικές αναζητήσεις για νοσταλγία, απώλεια και χρόνο τώρα πια η ζωή μας παρέχει άπλετα σκληρές εικόνες θανάτου και ο ρομαντισμός γίνεται κυνισμός, ο υπαινιγμός γίνεται κραυγή, η μελαγχολία γίνεται μαυρίλα....

Όλα τα θέματα λοιπόν γίνονται πολιτικά. Για να μπορούμε όμως να σκεφτούμε σωστά πολιτικά δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να διαβάσουμε ιστορία. Αυτές τις μέρες διαβάζω τον "Γεώργιο Καραϊσκάκη " του Δημήτρη Φωτιάδη, που δεν είναι ένα απλό αφιέρωμα στον ήρωα της επανάστασης, αλλά και μια διεξοδική καταγραφή των πρώτων γεγονότων της έκρηξης.

O Δημήτρης Φωτιάδης υπήρξε λογοτέχνης, δημοσιογράφος και εκλαϊκευτικός ιστοριογράφος περίπου σαν τον Ραφαηλίδη. Στέλεχος της ΕΔΑ, εξορίστηκε για χρόνια σε ξερονήσια. Στο πόνημα "Γεώργιος Καραϊσκάκης" χρησιμοποιεί έναν τρόπο γλαφυρό για να περιγράψει, να διηγηθεί, να αναλύσει και να αποδόσει στον καθένα τα ανάλογα. Από την πλευρά του πάντοτε και με ιδιαίτερο πάθος ρίχνει φως στην ελληνική κακοδαιμονία,στα αίτια και την απαρχή  της κακομοιριάς, της διαφθοράς, της προδοσίας, της διχόνοιας που φτάνει και εξελίσσεται μέχρι τις μέρες μας...
Στο σημάδι έχει βάλει τους έλληνες κοτζαμπάσηδες και τους καλαμαράδες του Φαναριού.
Είναι απίστευτο σε ποιούς εθνικούς μύθους έχει στηριχθεί το νεοσύστατο κράτος μας που δεν έχει ιστορία ούτε καν διακόσια χρόνια. Διαφεντεύει όμως την μοίρα ενός λαού που έχει ιστορική καταγωγή αξιόλογη και μακραίωνη, από Βυζάντιο, αρχαίο πολιτισμό. Απόδειξη η πολύτιμη γλώσσα μας, η μουσική, η λαϊκή τέχνη,τα έθιμα, οι παραδόσεις.
Αν πιστέψουμε λοιπόν την άποψη του Φωτιάδη, είναι καθαρό παραμύθι η εθνική ομοψυχία, η επαναστατική ομόθυμη διάθεση όλων των ελλήνων και η αλήθεια είναι ότι οι μισοί που ήταν Φιλικοί, κλέφτες, τίμιοι στρατιωτικοί,απλός καταπιεσμένος αγροτικός κόσμος, μικροτεχνίτες, ακολούθησε τα διδάγματα του Ρήγα για πλήρη ανεξαρτησία και κυριαρχία μαζί με τους άλλους Βαλκανικούς λαούς, οι άλλοι μισοί όμως διαονοούμενοι του Φαναριού, κοτζαμπάσηδες, ανώτερος κλήρος, καραβοκύρηδες δεν ήθελαν ούτε ν' ακούσουν για επικράτηση των "καρμπονάρων", έψαχναν λύσεις για επικυριαρχία των μεγάλων δυνάμεων στην Ελλάδα και κοίταζαν με την πρώτη ευκαιρία να συνδιαλαγούν με τον Τούρκο για μια λύση "πρόχειρη". Οι δεύτεροι δεν πίστευαν με τίποτα ότι ο έλληνας μπορεί να σταθεί με δικές του δυνάμεις, αλλά γύρευαν συνεχώς να τον προσαρμόσουν σε συντάγματα, αποφάσεις, ισορροπίες δυνάμεων και πάντοτε γύρευαν να βρούν μια Ευρωπαϊκή λύση που και τα συμφέροντά τους θα διασφάλιζε αλλά και την Ελλάδα θα έδενε στο άρμα του δυτικού "εκσυγχρονισμού".
Τελικά η λύση βέβαια από κει προήλθε, τότε μόνο όταν η Ελλάδα είχε σμπαραλιαστεί από εμφύλιες διαμάχες, ίντριγκες, προσωπικές φιλοδοξίες και τοπικισμούς. Από ένα πραγματικό χάος.
Δεν υπολείπεται σε θάρρος αυτός ο λαός και έξυπνος, ικανός είναι, αλλά σε κρίσιμες στιγμές αφήνεται στη γοητεία του λόγου των ηγετών, παραμυθιάζεται, αλλάζει γνώμες και κεί που έχει καταφέρει πολλά δίνει μια κλωτσιά και τα καταστρέφει όλα ! Το σίγουρο είναι ότι του λείπει και η οργανωτικότητα, το πνεύμα συνεργασίας, η σύνεση, η ψυχραιμία, η διαλλακτικότητα.
Έχει όμως άλλα καλά : είναι γενναίος, γρήγορος, δυνατός, δεν υποτάσσεται και έχει πίστη και ενθουσιασμό.
Ο ραγιαδισμός, η ξενολατρεία, η επικράτηση στις φατρίες και ο ηγεμονισμός, ο πολιτικαντισμός,ο συμφεροντολογισμός, το διχαστικό πνεύμα, η προδοτικότητα όμως έχουν βαθειές ρίζες από εκείνη την εποχή.
Για να δούμε τι λέει ο επαναστάτης της Σάμου, Λυκούργος Λογοθέτης :
"Επειδή όμως ο μιαρός τουρκολατρισμός έφθασε να λάβη έξιν εις τας καρδίας των δυνατών συμπατριωτών μας, ώστε να αναισθητώσιν προς τα καλά  και συμφέροντα μέχρι της σήμερον και να θεοποιώσι τα χρήματα και με μυρίας προφάσεις ν' αποφεύγωσι τας ζητουμένας υπέρ πατρίδος συνεισφοράς , δια τούτο γράφοντες αποφαινόμεθα να λείψη διόλου η επάρατος τουρκολατρεία και καταισχύνη και ατιμία του ελληνικού ονόματος".
Και παρακάτω περιγράφει ο Φωτιάδης :" Τα ίδια γίνηκαν και στη Στερεά Ελλάδα.Όταν ο Χουρσίτ πέρναγε από τη Θεσσαλία για να πάει στα Γιάννενα να πολεμήσει τον Αλή πασά, τρέχει ο κοτζάμπασης των Αγράφων Τσολάκογλου και του φανερώνει πως ο Γ. Καβοστεργιόπουλος κι άλλοι τρεις από την οικογένειά του ήταν Φιλικοί. Τους πιάνει ο Χουρσίτ και τους παίρνει τα κεφάλια. Μα κι ο προδότης δε γλίτωσε. Όταν σε λίγο γίνηκε η επανάσταση, ο Τσολάκογλου το σκάει από τ' Άγραφα και πάει στους Τούρκους στη Λάρισα. Κι αυτοί δε τον χρειάζονταν πια, τον κόβουν."
Όσον αφορά την ξενολατρεία και τους λόγους που κάποιοι ήθελαν η Ελλάδα να είναι προτεκτοράτο ο Φωτιάδης μας λέει :
 "Οι προεστοί, από την πρώτη στιγμή που γίνηκε η επανάσταση, γύρευαν να βρούνε κάποιο ξένο αφεντικό ν' αποκουμπήσουν και να βάλουν χαλινάρι στο λαό, που τα μυαλά του είχανε πάρει αέρα με το σηκωμό. Στρέψανε τα μάτια τους κατά την Αγγλία. Το σχέδιο των κοτζαμπάσηδων και των καραβοκύρηδων της Ύδρας, που μ' επιμονή θα τ' ακολουθήσουν ως το τέλος, με τη βοήθεια ξέχωρα του Μαυροκορδάτου, είναι να προσαρτηθεί ο Μοριάς στα Ιόνια νησιά και, μαζί με τη Μάλτα, να γίνει εγγλέζικο προτεκτοράτο !"
Ο αγωνιστής Φωτάκος ο γραμματικός του Κολοκοτρώνη μας λέει :"Πολλοί δε και άλλοι, συνετέλεσαν όχι ολίγον εις την διαφθοράν της καρδίας και του πνεύματος των Ελλήνων, αλλά και οι λοιποί Φαναριώται, αφού δεν εδυνήθησαν να λάβη έκαστος, ως εφαντάζετο, την πρωτοβουλίαν, εσυνδαύλισαν και αυτοί την διχόνοια δια να ευρίσκωσι τροφήν και να ερωτώνται από τους αναξίους κομματάρχας ως πολύπειροι πολιτικοί και να εμπνέωσιν εις αυτούς τα σχέδιά των΄ ούτω πως εξάπλωναν τας σχέσεις των εις όλους, και υπόσχοντο εις τούτους μεν τούτο, εις εκείνους δε το άλλο, ώστε ήτο πλέον αδύνατον να συμβιβασθούν. Αυτοί δε οι Φαναριώται ανεπαύοντο εις τούτο, έμβαιναν εις τα πράγματα, είτε δια του ενός τρόπου, είτε δια του άλλου, μεταχειριζόμενοι προ πάντων το συνηθισμένο επάγγελμά των, την μηχανορραφίαν' αυτοί έβαλαν τους Έλληνας εις αιώνιαν έχθραν, ο Μοραϊτης δεν ήθελεν τον Ρουμελιώτην, ως και ο Ρουμελιώτης τον Μοραϊτην' η αυτή διχόνοια εισεχώρησεν και εντός των τμημάτων, των επαρχιών και αυτών των οικογενειών. Ούτω λοιπόν ο εθνισμός και η πίστις μεταξύ των Ελλήνων αφανίσθη, και δεν ήτο πλέον δυνατόν να ευδοκιμήσουν μαχόμενοι προς τους εχθρούς  των, διότι, εκτός του ότι ενικώντο, αλλά και οι αδελφοί των προς πείσμα αντέπραττον, ποτισμένοι από το φαρμάκι του Φαναριώτου".


Και για να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της δουλικότητας, της χαφιεδοσύνης αυτών των χαρακτήρων της εποχής που μοναδικά τους αναπαρέστησε ο "χατζηαβάτης" του θεάτρου σκιών ας διαβάσουμε τέλος από το βιβλίο του Ζαλόνη (1824) όπου με μοναδικό τρόπο περιγράφει τους κανόνες συμπεριφοράς των Φαναριωτών απέναντι στους Τούρκους αξιωματούχους :
"Ενθυμείσθε, ότι πρέπει αδιακόπως να φαίνεσθε έμπροσθεν των αξιωματούχων Τούρκων ευπειθείς, ελεήμονες, γενναίοι και εύγλωττοι' ότι είναι οφέλιμον και μάλιστα άφευκτον να είσθε προβλεπτικοί και ταπεινοί προς τους ακολούθους των. Όταν εμβαίνετε εις το οίκημα μεγάλου τινός του βασιλείου, κάμετε μίαν προσκύνησιν, και όταν φθάσετε εις το μέσον του οικήματος τούτου, μίαν δευτέραν περιγράφοντες ημικύκλιον δια να αφήσετε πάντοτε την θύραν ελεύθερον. Όταν πλησιάσετε την αυθεντίαν του, γονατίσετε έμπροσθέν του, λαμβάνοντες το κράσπεδον του φορέματός του, το οποίον θέλετε φέρειν εις το μέτωπόν σας αμέσως αφού το φιλήσετε. Η γενναιότης κάποτε της αυθεντίας του θέλει προλάβειν την συγκατάβασιν ταύτην, και τότε λάβετε τους κροσσούς του σοφά του, τους οποίους φιλήσετε πριν τους φέρετε εις το μέτωπόν σας. Σηκωθήτε έπειτα και απομακρυνθήτε από τον κύριον τούτον, χωρίς ποτέ να του στρέψετε την ράχην. Άν με σημείον τι σάς προσκαλή να καθίσετε, σπεύσετε να καθίσετε γονατιστί εις μίαν άκραν της κάμαρας, προσέχοντας μη κανένας Τούρκος ευρίσκεται όπισθεν σας. ΄|Αν η εξοχότης του λάβη την αγαθότητα να σας ερωτήση πως έχει η υγεία σας , αποκριθήτε' "Κύριε, φιλώ την κόνιν των ποδιών σας (χακιπάϊ γιούζ σουρέρουρ). Και εις όλας σας τας αποκρίσεις μη μεταχειρίζεστε ποτέ, παρά το τρίτον πρόσωπο του ενικού".

O ύμνος

Citadel reverberates to a thousand voices, now dumb
What have we become ?
What have we chosen to be ?
Now, all history is reduced to the syllables of our name-
nothing can ever be the same
now the immortals are here.
At the time it seemed a reasonable course
to harness all the force
of life without the threat of death.
But soon we found that boredom and inertia
Are not negative, but all the law we know.
and dead are will and words like survival.


Arrival at immunity from all age, all fear and 
all end
why do I pretend ?
Our essense is distilled
and all familiar taste is now drained.
and though purity is maintained
it leaves us sterile.
Living through the millions of years
a laugh as close as any tear;
living, if you claim that all
that entails is breathing, eating, defecating, 
screwing,drinking,spewing,sleeping, sinking ever down and down
and ultimately passing away time
which no longer has any meaning


Take away the threat of death and all you're
left with is a round of make-believe.
Marshal every sullen breath and though you're
ultimately bored by endless ecstasy
it's still the ring by which you hope to be engaged
to marry the girl who will give you forever-
it's crazy, and plainly
that simply is not enough.


What is the dullest and bluntest of pains,
such that my eyes never close wihtout feeling it
there ?
What abject despair demands an end
to all things of infinity ?
If we have gained, how do we now meet the cost ?
What have we bargained, and what have we lost ?
What have we relihquished, never even knowing it was there ?


What thoughts now of holding fast the line,
defying death and time ?
Everything we had is gone.
Everything we laboured for and favoured more
than earthly things reveals the hollow ring
of false hope and false deliverace.


But now the nuptial bed is made,
the dowry has been paid:
The toothless, haggard features of eternity
now welcome me between the sheets
to couple with her withered body-my wife 
hers forever
hers forever
hers forever
in still life.

H τέχνη του κόμικ με πάθος και εμμονή

Τον Γιώργο Τραγάκη και τη Ζένια τους νοιώθω δικούς μου ανθρώπους, γι αυτό το να μιλάω γι αυτούς αισθάνομαι αμηχανία.Όταν πρωτοείδα δουλειά του Τραγάκη , έπαθα πλάκα ! Η υψηλή τεχνική, το μελαγχολικό ποιητικό ύφος, η ταξιδιάρικη αναζήτηση, η ονειρική διάθεση, η έκφραση βαθειών αισθημάτων σε συνεπαίρνει ! Ο Γιώργος Τραγάκης επί 20 χρόνια βαδίζει τον δύσκολο και άνισο δρόμο του μάστορα του κόμικ, κρατιέται από ρίζες στην άκρη του γκρεμού, γλιστράει, αλλά συνεχίζει πεισματικά, με θάρρος, με περηφάνεια, με μαγκιά το περπάτημα και κάπου κάπου ξαποσταίνει για λίγο.Όπως τώρα, που μόλις έχει τελειώσει έναν άθλο. Μαζί με μια σπουδαία κοπέλα, τη Ζένια που είναι το alter ego του, φτιάξαν ένα ακόμη τεύχος του red dot comix. Και τι τεύχος  ! Αφιερωμένο στο όνειρο και στην ποίηση. Η Ζένια γράφει ψυχωμένα κείμενα και σχεδιάζει κάποιους χαρακτήρες σαν κινούμενα σχέδια. Έχει κι εκείνη εμμονές με κάποια έντομα, σκυλιά, πουλιά που τα σχεδιάζει με παιδικό τρόπο που  θυμίζουν Miro που όλα μαζί συνθέτουν ένα τοπίο διασκεδαστικό με πολύ τραγικό χιούμορ. Ο Τραγάκης πάλι, πιστός συνεχιστής του μεγάλου Pazienza, του Τζέφρυ Τζόουνς, του Loustal επηρεασμένος πολύ από τη λογοτεχνία του Μπάροουζ, του Τζόϋς και από ζωγράφους όπως ο Σίλε ή ο Μούνχ είναι απ' τους λίγους εκπρόσωπους της σκηνής του ελληνικού κόμικ που επιμένουν, στην οποία στάθηκαν επάξια άτομα όπως ο Μιχαήλ, η Ζογλοπίτου, ο Λέανδρος, ο Βερύκιος και άλλοι και που συνεχίζουν το όραμα που ξεκίνησε η Τζούδα της Βαβέλ πριν από 30 χρόνια περίπου.Τι να πω άλλο. Παιδιά σας ευχαριστούμε πολύ γι αυτά που μας δίνετε....
Το τεύχος μπορείτε να το απολαύσετε δωρεάν εδώ

κοντράστ συναισθημάτων

θέατρο,λήθη, Δημήτρης Δημητριάδης

"ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΩ. Ακούστε με. Έρχομαι από πουθενά. Από πουθενά προέρχομαι.Τίποτα πίσω μου.Πίσω μου κανείς. Είμαι. Είμαι εγώ. Μόνον εγώ.Εγώ και κανείς άλλος. Εγώ και άλλο τίποτα. Κοιτάξτε. Ακούστε. Καμία ιστορία. Κανένα πρόσωπο. Μόνον εγώ. Εγώ και κανείς άλλος. Εγώ και άλλο τίποτα. Κοιτάξτε. Ακούστε. Καμία ιστορία. Κανένα πρόσωπο. Μόνον εγώ. Αυτό που είμαι. Αυτό και τίποτ' άλλο. Αυτό και κανείς άλλος. Έτσι θ' αρχίσουν όλα. Το ξέρω. Μόνον έτσι μπορούν ν' αρχίσουν όλα. Να είμαι εγώ, να είμαι μόνον εγώ και να νιώθω μόνον εγώ, και τίποτα πριν από μένα και πριν από μένα κανείς και από πουθενά να έρχομαι και από πουθενά να προέρχομαι. Αυτό είναι να είμαι αυτό που είμαι. Έτσι μπορούν όλα ν' αρχίσουν. Επειδή νοιώθω έτσι. Όλα τώρα μπορούν να γίνουν. Επειδή νοιώθω έτσι. Όλα από μένα που είμαι εγώ και άλλος κανείς και άλλο τίποτα και από πουθενά να προέρχομαι. Το νοιώθω. Τώρα αρχίζω. Μόνον τώρα μπορώ ν' αρχίσω επειδή το νοιώθω. Γεννιέμαι. Καμία ιστορία να αφηγηθώ δεν έχω. Κανένα βιβλίο να ανοίξω. Κανένα τοπία να κοιτάξω"

Έτσι αρχίζει  το κείμενο της "λήθης", ένα συγκλονιστικό  μανιφέστο της επανεκκίνησης, της καινούργιας αρχής, της ανανέωσης, της αρχής μιας πορείας χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς θρησκοληψίες και πεποιθήσεις για αιώνια ζωή, χωρίς ψεύτικη δοξασμένη ιστορία, ήρωες προγόνους που προκαλούν ασήκωτο βάρος, ένα σώμα σκέτο, αρκεί να είναι σώμα, χωρίς όχι, χωρίς φτάνει, χωρίς πρέπει, το σώμα είναι Θεός, τα πάθη του σώματος, όλη η ιστορία του ανθρώπου είναι ένα σώμα, χωρίς ιδεαλισμούς, μεταφυσικές αρκεί να είναι μόνο σώμα. Φθαρτό σώμα.
Δεν έχουμε τίποτε άλλο εκτός από την μνήμη του σώματος....

"Αν υπάρχει Θεός, μόνον αυτό είναι Θεός. Δεν υπάρχει άλλος. Ιδού η εικόνα του Θεού....Κάθε πρωί και ένας ευαγγελισμός. Κάθε μεσημέρι και μία Σταύρωση. Κάθε απόγευμα και μία Προδοσία. Κάθε βράδυ και μία Ταφή. Κάθε νύχτα και μία Ανάσταση και μία Ταφή και μία Προδοσία και μία Σταύρωση και ένας Ευαγγελισμός. Του σώματος είναι τα Θεία Ευαγγέλια. Μία ιστορία των Θείων Παθών το κάθε σώμα."
"Να μην ξέρεις, να μην έχεις, να μην κατέχεις, να μην μπορείς, αλλά να είσαι. Αυτό είναι μνήμη. Να είσαι."
Η απόδοση του μονόλογου γίνεται από την σπαρακτική Εκάβη Ντούμα.
Περισσότερα για τον Δημήτρη Δημητριάδη μπορείτε να βρείτε εδώ

Μισαλλοδοξία

Έχουμε φτιάξει έναν κύκλο, το χέρι του καθένα στον ώμο του διπλανού σα να χορεύουμε χασάπικο.Στο κέντρο είναι ο προπονητής μας και μας μιλάει.... Αισθάνομαι όμορφα, αισθάνομαι δυνατός. Μια αύρα διαπερνάει τον καθένα μας , το νοιώθεις στα πρόσωπά μας. Είμαστε όλοι ένα. Όλοι κρεμόμαστε απ' τα χείλη του. Είναι ελληνοαμερικάνος, μπερδεύει τις λέξεις, παραλλάσσει τις φράσεις. Όμως μιλάει ψυχωμένα. Αναλύω μεσ' στο μυαλό μου την κάθε του κουβέντα, την κάθε του συλλαβή. τα σημεία στίξης. Τα "θα" τα "όταν" , τα "συνεπώς". Είναι τέλειος ! μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Μακάρι να μπορούσα να τον μαγνητοφωνήσω. Αυτά που μας λέει είναι "ευαγγέλιο". Ξέρει τόσα πολλά, αλλά κυρίως ξέρει την κάθε στιγμή τι πρέπει να κάνουμε.
Στο τέλος της ομιλίας, συνεννοούμαστε όπως πάντα και βγάζουμε ομαδικά μια κραυγή !
" Α.Ο. ΝΕΣΤΩΡ "
Το όνομα της ομάδας μας !
Όλοι γύρω κοιτάνε σαν χαζοί.
Μας ζηλεύουν...
Και τι δεν είναι για μένα αυτή η ομάδα ! Είναι ιδέα. είναι θεός.Όποιος μιλήσει γι αυτήν άσχημα θά'χει να κάνει μαζί μου. Θα τον μισήσω. Γιατί αυτή η ομάδα είναι κάτι από μένα. Είναι εγώ. Γι αυτή την ομάδα κάνω θυσίες κάθε μέρα, θυσιάζω χρόνο για προπονήσεις, σκέψεις και προγράμματα για το πως θα γίνει καλύτερη, σε κάθε αγώνα τα δίνω όλα, πάθος, δύναμη, αγάπη για το καλύτερο αποτέλεσμα. Αλλά κι αυτή με αποζημιώνει ανάλογα !
Με ανεβάζει, μ'ενθουσιάζει μου δίνει χαρά και κέφι. Δίνει νόημα στη ζωή μου ! Αγαπάω τον προπονητή , λατρεύω τον πρόεδρο. Είναι τρία χρόνια τώρα που συμμετέχω στον Α.Ο. ράγκμπι "Νέστωρ" κι αισθάνομαι ευτυχισμένος. Το ράγκμπι είναι ένα άθλημα χωρίς ιστορία στην Ελλάδα, όμως εγώ από την πρώτη στιγμή το λάτρεψα. Πιο πολύ μ' αρέσει η ομαδικότητά του, η δύναμη και το πάθος που απαιτεί, η έντασή του !
Ο ένας πέφτει πάνω στον άλλον και γίνεται ένας ανθρώπινος σωρός. Αγκαλιαζόμαστε μεταξύ μας σαν παιδιά.Σαν παιδιά που παίζουν πόλεμο.
Μ'έχει αλλάξει αυτό το άθλημα. Μ' έχει κάνει καλύτερο άνθρωπο. Μ' έχει διαπαιδαγωγίσει.
Ο πρόεδρος της ομάδας ο κύριος Βασίλης είναι σωστός θεός !
Ψηλός, υπέρβαρος, σοβαρός, ψύχραιμος με ήρεμες και σωστές κουβέντες μας καθοδηγεί και μας συμβουλεύει. Μας λέει να προσέχουμε το σώμα μας. Να κάνουμε συνέχεια γυμναστική, να τρώμε καλά  Να έχουμε αξιοπρέπεια. Να μην αφήνουμε κανένα να μας προσβάλλει. Αν χρειάζεται να βάζουμε τον καθένα στη θέση του. Όμως να μη χρησιμοποιούμε βία για ψύλλου πήδημα.
Να προστρέχουμε σε όποιον απ' την ομάδα έχει την ανάγκη μας.
Να μισούμε τον αντίπαλο και τον εχθρό.
Είναι έξυπνος, σκέφτεται γρήγορα και σωστά. Είναι ο καλύτερος από όλους. Έχει πολλές εμπειρίες στη ζωή του, είναι μάγκας.
Αλλά έχει και γνώσεις ιστορίας. Συχνά μας μιλάει για την Ελλάδα. Μας λέει για την επανάσταση του 21, για τον πόλεμο του 40, για Μαραθώνες, Θερμοπύλες, για τον συμμοριτοπόλεμο, για το Ελληνικό έθνος. Μας λέει ότι την Ελλάδα, στη διάρκεια της ιστορίας της, την κατατρώγουν κάποια όρνεα.
Κάποιοι επιβουλεύονται τη ζωή και τη δύναμη της πατρίδας.
Η πατρίδα είναι η προέκταση της ομάδας μας της "Α.Ο. Νέστωρ".Όποιος αντιμάχεται την πατρίδα, αντιμάχεται και την ομάδα μας.

Η ώρα της κρίσης

Σε σκηνοθεσία Αλεξάνδρας Σακελλαροπούλου θα παίζεται μέχρι τέλους της εβδομάδας μια σύνθεση   οκτώ θεατρικών μονοπράκτων, ένα εκ των οποίων είναι το "Λάμψη στα μάτια " του υποφαινόμενου.

θέλει ψυχραιμία...

Θυμάμαι κάποτε που εκπαιδευόμουν για τη δουλειά του ασφαλιστή, την οποία τελικά δεν την εξάσκησα ποτέ, μας τέθηκε η εξής δοκιμασία : έπρεπε να υπογράψουμε ένα λευκό χαρτί, σαν απόδειξη της εμπιστοσύνης μας στην εταιρεία ! Τελικά εγώ και κάνα δυο άλλοι δεν υπογράψαμε και μάλιστα υποστηρίξαμε σθεναρά την  απόφασή μας. Μου φαινόταν αυτονόητο αυτό, δεν είχα όμως μεγάλη εμπειρία από ιδιωτικές εταιρείες, απ' ότι φάνηκε μιας και οι υπόλοιποι εκπαιδευόμενοι δεν είχαν κανένα πρόβλημα να κάνουν το οτιδήποτε τυχόν τους ζητούσε η εταιρεία. Η απόφασή αυτή μας στοίχισε την πρόωρη άδοξη έξοδο από την πολλά υποσχόμενη επαγγελματική απασχόληση αν και είχαμε ξοδέψει και χρόνο και κόπο και σχετικές ελπίδες.
Το περιστατικό αυτό θυμήθηκα  σκεφτόμενος τις προσεχείς εκλογές, αφού και μ'αυτές με παρόμοιο τρόπο μας ζητείται να εμπιστευθούμε τους Ευρωπαίους εταίρους μας, παρ' όλο που μας εγκατέλειψαν έρμαια στα νύχια των κερδοσκόπων και μάλιστα κατά καιρούς υποδαύλιζαν με δηλώσεις τους την άνοδο των επιτοκίων, μας έσυραν στο Δ.Ν.Τ, μας επέβαλαν ένα σωρό από δυσβάστακτα μέτρα υποβάθμισης της ζωής και της περιουσίας μας, μας περιόρισαν κατά πολύ την εθνική κυριαρχία με αντισυνταγματικές αποφάσεις, με μνημόνια παράνομα, με εγκάθετους μανδαρίνους, με επιτροπεία, με παρέμβαση σε αμυντικές δαπάνες, μας οδήγησαν σε μια πορεία χωρίς δημοψήφισμα με αντιδημοκρατικά μέτρα, χωρίς συζήτηση, με το φόβο του αστυφύλακα και όλ' αυτά με το πρόσχημα ότι πασχίζουν ν' αλλάξουν την Ελλάδα προς το καλύτερο. Με το πρόσχημα ότι πασχίζουν να μετατρέψουν την οικονομία σε ανταγωνιστική, να μεταρρυθμίσουν το κράτος, να εξαλείψουν το χρέος.
Πλανάται πλάνην οικτρά όμως , όποιος πιστεύει ότι το όλο ζήτημα είναι αμιγώς οικονομικό ! το ζήτημα κυρίως είναι πολιτικό !
Ο καπιταλισμός εγγενώς δημιουργεί και εξαρτάται από τις κρίσεις.Σε μια στιγμή, φέρνει τα πάνω κάτω, εξαναγκάζει σε καταστροφές για να επανεμφανιστεί από το πουθενά σαν σωτήρας, ώστε να ξανααισιοδοξήσουν οι άνθρωποι, να κάνουν παιδιά, να επενδύσουν στο μέλλον, να φτιάξουν περιουσίες , να κάνουν επενδύσεις, να κινηθεί η αγορά, να ξοδευτεί χρήμα και όλα ωραία και καλά αλλά για πόσο, άντε πάλι απ' την αρχή, πιστεύουμε ότι είμαστε άτρωτοι, αγοράζουμε μεγάλα αμάξια, κότερα, παίζουμε στο χρηματιστήριο, παράγουμε περισσότερα απ΄ότι χρειαζόμαστε, δημιουργούμε θέσεις απασχόλησης, αναπτύσσονται οι επιχειρήσεις, ξοδεύουμε πολύ χρήμα και ανεβαίνουν οι τιμές, να σου πάλι ψεύτικη ευημερία,δημιουργείται φούσκα, έως που αρχίζει πάλι η αντίστροφη μέτρηση και ακούγονται τα πρώτα κανόνια, όλοι ανησυχούν, παίρνουν τα λεφτά απ' την τράπεζα κ.ο.κ.
Μέχρις εδώ θά' λεγε κανείς ότι τα πράγματα είναι αναμενόμενα. Σ' αυτή την κρίση όμως, όλα μοιάζουν να είναι τεχνητά, κυνικά ! Και μάλιστα καθόλου προβλέψιμα.Μοιάζει σαν ένα παιδί, να παίζει ένα παιχνίδι και από το παραβάν να κινεί τα νήματα του κόσμου.
Η διαφορετικά, να συμβαίνει τυχαία μια κακοκαιρία και κάποιος βασιλιάς να την αποδίδει στις αμαρτίες και την κακία του κόσμου. Απ' αυτή την άποψη, όλο αυτό ανήκει σε μια καινούργια δεισιδαιμονία ή μια καινούργια μεταφυσική. Οι άνθρωποι φταίνε για κάτι που στην ουσία, έχουν αναγκαστεί να κάνουν και γι αυτό τιμωρούνται, ώστε να γίνουν τι ? πιο "φιλελεύθεροι"  τουτέστιν
να δουλεύουν μέχρι τις 9.00 για την πελατεία τους, να σκέφτονται καινοτόμα δηλ. κάποιο σχέδιο αποπλάνησης πελατών, να "σέβονται" δηλ να φοβούνται τον εργοδότη και το κράτος, να πιστεύουν στο χρήμα και το κέρδος, να αδιαφορούν για τους συμπολίτες τους, να κοιτάζουν συνεχώς το ιδιωτικό συμφέρον, να αφήνουν το μέλλον του κόσμου στην επιτήρηση των "βαρόνων", να βλέπουν πολύ τηλεόραση, να κάνουν οικογένεια ή να μην κάνουν οικογένεια, να πιστεύουν ή να μην πιστεύουν σε κάτι, να διαβάζουν βιβλία χρήσιμα για τη δουλειά τους  μόνο, όπως : τεχνική επηρεασμού των άλλων, κυβερνητική, η τέχνη της επικοινωνίας, πως να κάνετε περιουσία ξεκινώντας με λίγα ευρώ, να ασχολούνται με την αύξηση προσόντων, δηλ καμιά καινούργια εκμάθηση γλώσσας, γυμναστική, βελτίωση εμφάνισης ....
Τα' χουμε δει όλα μέχρι τώρα ! έχουν αλλάξει οι σημασίες και οι έννοιες των λέξεων : θέλω στο μέλλον να έχεις ευημερία  σημαίνει σου κόβω τα 2/3 του μισθού σου, θέλω να επιλέγεις δημοκρατικά και ελεύθερα σημαίνει ότι αποφασίζει για σένα ένας δωτός, θέλω να έχεις ένα σωστό παραγωγικό και δίκαιο κράτος σημαίνει χάνουν τη δουλειά τους 500.000 δημόσιοι υπάλληλοι, θέλω να έχεις ανταγωνιστική οικονομία σημαίνει πρέπει να πουλήσεις νησιά, να σκάψεις να βρεις πλουτοπαραγωγικούς πόρους και να τους πουλήσεις στην BP, θέλω να έχεις σωστό και δίκαιο φορολογικό σύστημα σημαίνει να πληρώνουν περισσότεροι φτωχοί το ίδιο, θέλω να έχεις σωστό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και υγείας σημαίνει να παίρνεις σύνταξη στα 65, να μη βρίσκεις κρεβάτι σε νοσοκομείο εκτός κι αν έχεις ιδιωτική ασφάλιση, να πληρώνεις παντού για να έχεις την  υγεία σου.
Είναι σαν να βλέπουμε ένα παιδί κακόμοιρο ορφανό, φτωχό και εξαθλιωμένο και να το κλωτσάμε και από πάνω λέγοντάς του : έτσι μόνο θα γίνεις καλύτερος και ότι για την κατάστασή σου φταις εσύ !
Ο ίδιος ο Καραμανλής που μας έβαλε στην Ευρωπαϊκή κοινότητα αν ζούσε θα είχε φρίξει !
Ο άνθρωπος φανταζόταν μια Ευρώπη ισονομίας, προστατευτική, ελεύθερης αγοράς αγαθών και απασχόλησης, δημοκρατική και αντί γι αυτό θα έβλεπε μια Ευρώπη άγριου καπιταλισμού, λιτότητας, αυταρχισμού, επιβολής κυριαρχίας, αδικίας και ανασφάλειας.Η ελληνική περιφέρεια μαραζώνει και δυστυχεί.
Οι εταίροι μας, έχουν βγάλει τις μάσκες, έχουν αγριέψει μας λοιδορούν καθημερινά, μας απειλούν, μας στοχοποιούν για το παραμικρό. Ποιος τους έδωσε επιτέλους αυτό το δικαίωμα ?
Γενικά ο άνθρωπος είναι φύσει αισιόδοξος και πριν να φτάσει στο "αμήν" υπάρχει πάντα περιθώριο να υπομένει, να ελπίζει και να προσδοκεί. Αυτή τη φορά όμως τίποτε δεν δείχνει ότι πραγματικά η κατάσταση μπορεί να αναστραφεί. Τα λόγια, οι φάτσες μα πιο πολύ τα έργα δείχνουν την κατεύθυνση της συνεχούς καταστροφής που μας οδηγούν. Και δυστυχώς δεν κάνουν πλάκα ! Το εννοούν.
Οι προσεχείς εκλογές δεν πρέπει να είναι απλά τιμωρητικές γι αυτούς που είναι υπεύθυνοι για την καταστροφή που ζούμε. Πρέπει να δίνουν ένα έναυσμα ώστε να φτάσουν στη βουλή  φωνές που θα ξανακηρύξουν  αν όχι βαρύγδουπες έννοιες όπως δημιουργία, δικαιοσύνη, κοινωνικά αγαθά, δημοκρατία-μακάρι να θέτονταν κι αυτά στο τραπέζι απ' τον λαό- τουλάχιστον πιο απλά πράγματα όπως κοινή λογική, άμεσο, σωστό...που ενώ θεωρούνται δεδομένα δεν νομίζω ότι είναι.
Ούτε και η πολιτική τοποθέτηση νομίζω είναι κι αυτή δεδομένη. Ο ίδιος κόσμος που ψηφίζει τώρα αριστερά, μπορεί αύριο να αλλάξει σε πιο συντηρητικές κατευθύνσεις. Ή ο ίδιος κόσμος που φωνάζει τώρα για τη διαφθορά, τόσο καιρό έκανε τα στραβά μάτια όσο δηλ είχε μια δουλειά, το χρηματιστήριο πήγαινε καλά κ.λ.π.
Πιο πολύ, το παιχνίδι παίζεται στα μυαλά των ανθρώπων ! Δηλαδή μέχρι να καταλάβουν σε τι κόσμο ζουν, τι θέλουν στο μέλλον, πως μπορεί να γίνει η ζωή καλύτερη, ποιες αξίες και ιδανικά πρέπει να επικρατήσουν και τι επί τέλους είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν για να κερδίσουν κάτι άλλο.
Η κατάσταση τώρα πιέζει βίαια στο να δουν και να καταλάβουν. Ομως χρέος της αριστεράς δεν είναι μόνο να περιμένει και να σχεδιάζει το μέλλον αλλά να παρεμβαίνει και να δίνει λύσεις. Έτσι μόνο θα αποτελέσει παράδειγμα και θα ανοίξει δρόμο και εναλλακτικές για μια διέξοδο.
Από μόνο του τίποτε δεν γίνεται...

litost

Το καπάκι της κατσαρόλας

Με κυνηγάνε όλοι...Το παραμικρό βλέμμα ή κίνηση σημαίνει συνεννόηση ότι είμαι κάτω από παρακολούθηση. Οποιοδήποτε γεγονός, συμβαίνει σαν επακόλουθο αυτής της καταδίωξης ή κατά ένα περίεργο τρόπο τα πάντα έχουν μια παραφυάδα που συνδέεται με την κατάσταση μου !
Κι αυτή είναι πολύ άσχημη...
Δεν ξέρω τι ακριβώς έχω κάνει, όμως νοιώθω προοδευτικά να ξετυλίγεται το κουβάρι της αποκάλυψης του εγκλήματος που έχω διαπράξει. Ας πούμε πιάνομαι από μια λέξη. Συζητάω απλά με κάποιον και λέει σε μια στιγμή :
 - Πιάσ' το αυγό και κούρευτο.
 - Ποιό δεν κατάλαβα
 - Πιάσ' το αυγό και κούρευτο, το λες για μένα επειδή δεν έχω κουρευτεί !
 - Όχι ρε κοπέλα μου, είσαι καλά ?
 - Εγώ είμαι καλά, εσύ όμως όπως βλέπω ξέρεις τα πάντα για μένα,ότι δεν έχω    
   κουρευτεί ας πούμε...
 - Καλά, καλά  γειά σου τώρα.
Υπάρχει γύρω μου απλωμένο ένα τεράστιο δίχτυ. Η παραμικρή κίνηση, μεταφέρεται με γρανάζια στην κίνηση του δείχτη του ρολογιού που μετράει αντίστροφα το χρόνο μέχρι τη σύλληψή μου. Αργά, μεθοδικά μαζεύονται τα στοιχεία που συνθέτουν το puzzle της κατηγορίας εναντίον μου.
Ας πούμε, ο Κώστας καθαρίζει τα τζάμια.Όμως ταυτόχρονα μαζεύει τ' αποτυπώματα που τυχόν έχω αφήσει. Ο Κώστας καθώς μιλάει με την Μαρία της μεταφέρει με κώδικα αυτά τα στοιχεία.
Π.χ. της λέει "καλημέρα Μαρία". Το  "καλημέρα" στον κώδικα σημαίνει : "υπάρχουν αποτυπώματα στα τζάμια". "Στις ομορφιές σου είσαι σήμερα" σημαίνει : "πήγαινε και πες στον υπεύθυνο ότι η διαδικασία αποκάλυψης προχωράει".
Δεν τους αντέχω άλλο ! Να εξαφανιστούν να μην τους ξαναδώ...Τόσα χρόνια με κυνηγάνε ! Τι θέλουν από μένα ?
Όπου πηγαίνω τους βλέπω μπροστά μου. Ξεροβήχω και μουρμουράω αδιάφορα για να τους δείξω ότι τους αναγνώρισα. Τέρμα το κρυφτούλι. Δεν τους φοβάμαι. Την επόμενη φορά θα τους αντιμετωπίσω έστω και με τη βία.
Το πρώτο πουτ...άκι που θα μασήσει τσίχλα επιδεικτικά θα φάει μπουνιά !
Ο πρώτος γελοίος που θα φυσήξει στα μούτρα μου μαύρο θα φάει φτήσιμο !
"Μάσημα τσίχλας " γι αυτούς σημαίνει ότι μ' έχουν εντοπίσει και με κοροϊδεύουν.
"Κάπνισμα μαύρου και φύσημα στα μούτρα μου" σημαίνει ότι θέλουν να με μεθύσουν και να με εκμεταλλευτούν.
Βαρέθηκα τα περίεργα και και ειρωνικά βλέμματά τους. Όπου πηγαίνω με κοιτάζουν με κακία.
Τι κοιτάζουν ? Τους φαίνεται κάτι περίεργο ?
Πρώτη φορά βλέπουν άνθρωπο με κατάθλιψη ? Τι τους φαίνεται περίεργο ? Που καμπουριάζω λίγο και είμαι ατημέλιτη ? Ας είχαν κι αυτοί τα προβλήματα που έχω εγώ και θα βλέπαμε !
Ας ήταν κι αυτοί κλεισμένοι είκοσι χρόνια σ' ένα σπίτι , να μην έχουν κανένα πρόγραμμα,όλη μέρα να το ξύνουν και σου λέω εγώ !
Χάπια, χάπια, χάπια.
Να μην ξεχάσω τα πρωϊνά, μόλις σηκωθώ, μετά τα μεσημεριανά και τέλος τα βραδυνά. Να μην μπορώ να περπατήσω, να μιλήσω, να πιω ένα ποτό.
Τα χάπια είναι η λύση για τους εφιάλτες, τις παραισθήσεις, τις έμμονες ιδέες, λένε οι γιατροί, εγώ όμως βλέπω ότι τα χάπια είναι η λύση για τη διακοπή της ίδιας της ζωής. Όλη μέρα σέρνομαι, παραλημένη, χωρίς φλόγα, χωρίς χαρά, χαμένη στις ηλίθιες σκέψεις μου.
Ευτυχώς που υπάρχει και το τσιγάρο. Με λυτρώνει, μ' ανακουφίζει, με ηρεμεί.
Εκεί που πάω να ζήσω, να αισθανθώ να παθιαστώ με κάτι έρχεται ο εφιάλτης : πρέπει να πάρεις το χάπι σου ! Γιατί για ποιο λόγο ? Δεν είμαι τρελή...Εσάς αν σας κυνηγούσε μια συμμορία παντού όπου πηγαίνετε τι θα κάνατε ? Δε θα φωνάζατε, δε  θα βρίζατε, δε θα θυμώνατε ?
Αυτό κάνω κι εγώ...
Βλέπετε τίποτε το παράλογο ?
Μια φορά είδα στην τηλεόραση το γνωστό μεγαλοδικηγόρο Καρνέζη να διαφημίζεται σαν μπήχτης, καρδιοκατακτητής. Είναι κοντός, θρασύς, επιθετικός, ανακατεύεται σε όλα : αθλητισμό, πολιτική, δικηγορία, κοινωνικά θέματα. Όπου και να σταθείς τον βλέπεις. Περιοδικά, τηλεοράσεις, εφημερίδες.
Σέρνει από πίσω του έναν μύθο άντρα που χώνεται και βάζει κάτω τη γυναίκα. Ταυτόχρονα είναι γελοίος- σκέτη καρικατούρα. Πομπώδης, εγωπαθής...Ακριβώς  όπως είναι και το αντρικό μόριο. Καμαρώνει ορθό και στεντόριο, απειλεί θεούς και δαίμονες. Λυσσάει και χυμάει...
Κάποια στιγμή εκτοξεύεται και μπήγεται στο μυαλό μου. Παίρνει χίλιες μορφές. Πότε γίνεται Καρνέζης, πότε ο Θοδωρής ο ταξιτζής που μου την είχε πέσει κάποτε, πότε ο ένας. πότε ο άλλος.
Είναι το σύμβολο της επιθετικότητας, της εξαπάτησης, της εκμετάλλευσης, της αποπλάνησης.
Τι θέλεις ρε γελοίε πάλι από μένα ?
Τι θέλεις ρε κοντοστούπη, χαμένε, ρεζίλη ? Αυτό θέλεις, αυτό ?
Πάρτο ρε μαλ...., πάρτο.
Νάτο ρε, πάρτο.
Γάμ.....με ρε, γάμ...με.ρε γελοίε, γάμ....με !!
Κυνηγάνε να το γαμ...ουν !
Κυνηγάνε να το γαμ...ουν !
Κυνηγάνε να το γαμ...ουν !
Παντού όπου στραφώ, βλέπω λιγούρηδες, σάλια να τρέχουν, φουσκωμένα υπογάστρια, βλέμματα λάγνα. ¨Οπου και να κινηθώ μου βάζουν χέρι, με χαϊδεύουν. Η λαγνεία σιγά-σιγά γίνεται κακία, η διέγερση γίνεται μίσος, το πάθος γίνεται επιθετικότητα.
Δεν το αντέχω όλο αυτό. Κάποια στιγμή θα υποχωρήσω και θα αφεθώ να γίνω βορά του πλήθους. Η φτωχή κακομοίρα γαζέλα γίνεται θύμα των λεόντων που την ξεσκίζουν. Άλλος της τραβάει το παντελόνι, άλλος το μπουφάν. Μου σκίζουν τα ρούχα, με χτυπάνε και γω κάθομαι κάτω παθητικά περιμένοντας το θάνατό μου. Έναν οδυνηρό, βασανιστικό θάνατο.
Θέλω κι εγώ να γίνω ένα με τον κόσμο, τους κοιτάζω και τους επιθυμώ. Ερωτεύομαι, σμίγω με τους άλλους αλλά αυτή η επιθυμία σε λίγο γίνεται εφιάλτης. Νοιώθω να μου λένε : η επιθυμία σου αυτή είναι ευκαιρία για μας. Είναι αφορμή να σε συντρίψουμε. Τους κοιτάζω και νομίζω ότι αυτό που θέλω εγώ το θέλουν κι αυτοί. Όμως δεν είναι έτσι. Αυτοί θέλουν πολλά περισσότερα. Με καρφώνουν με τα ηλίθια βλέμματά τους γεμάτα απειλές και κακία.
Μοιάζει να συμβαίνει το εξής : με τα μάτια και τη γλώσσα του σώματος, εκπέμπω την επιθυμία, αυτοί την εισπράττουν και την μετασχηματίζουν σε κάτι κακό που το επιστρέφουν στον αρχικό πομπό. Γι αυτό γεμίζω κακία. Είμαι ο φορέας όλης της κακίας του κόσμου.
Πολλές φορές αυτή η κακία, εκφράζεται με οίκτο, άλλες πάλι με λοιδορία.
Δεν το αντέχω όλο αυτό ! Θέλω ν' αντιδράσω, να φωνάξω, να ουρλιάξω : ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
Φύγεται ρε πούστηδες απ' τη ζωή μου. Αφήστε με.
Θα σας κάνω μήνυση, θα σας κάνω μήνυση, θα σας κάνω μήνυση .....
Θέλω ν' απαλλαγώ, θέλω ν'απαλλαγώ, θέλω ν'απαλλαγώ.
Λέω συνεχώς συνθήματα, σαν μαγικές λέξεις, ξόρκια που στρέφονται κυρίως προς τα μένα, για ν' απαλύνουν τον πόνο μου, το φόβο μου.
Το κεφάλι μου πονάει, η καρδιά μου χτυπάει, έχω άγχος, δεν ξέρω τι θέλω, νοιώθω να πνίγομαι....
Θέλω να βγω έξω, όμως έξω παραφυλάνε τα θηρία...
Μέσα έχω πανικό, έξω φόβο. Δεν ξέρω τι να επιλέξω. Είμαι το κέντρο του σύμπαντος. Όλα περιστρέφονται γύρω από μένα. Ότι συμβαίνει, εμένα έχει αφορμή και καταλήγει σε μένα. Ο κόσμος κινείται για μένα. Ότι συμβαίνει γύρω έχει σκοπό να με καθυποτάξει.
Η τεράστια πόλη γύρω μου μετασχηματίζεται σ' ένα μικρό χωριό όπου περιδιαβαίνουν οι ίδιες και απαράλλακτες φάτσες. Ο Καρνέζης, ο Θοδωρής ο ταξιτζής. το Χριστινάκι το πουτανάκι, ο Ελευθερόπουλος. Κάθε μέρα προοδευτικά σφίγγουν τον κλοιό. Χίλια διαφορετικά πρόσωπα έχουν γίνει πέντε το πολύ συγκεκριμένα. Γύρω μου έχει στηθεί ένα σκηνικό παραπλάνησης, εξαπάτησης.
Αλλά έχουν γνώση οι φύλακες. Τους έχω πάρει χαμπάρι. Προσπαθούν να μεταμφιεστούν αλλά τους καταλαβαίνω. Και συνεχώς τους αποκαλύπτω.
Πίσω κερατάδες !
Πίσω κερατάδες !

                             
                          

μερικά σκίτσα

C'est la vie

Δ.Χριστούλας, θυσία

Ούτε αυτοκτονία ούτε κρατική δολοφονία ήταν, αλλά θυσία.Ο καθένας έχει το δικαίωμα ν' αποφασίζει ο ίδιος για τη συνέχιση της ζωής ή του θανάτου του κατά το δοκούν. Ο ίδιος ο θάνατος δεν σημαίνει και το τέλος της ιστορίας ενός ανθρώπου μιας και τα έργα του παραμένουν και επηρεάζουν τις ζωές των άλλων  ίσως γι αρκετό καιρό μετά, αναλόγως πόσο σπουδαία ήταν αυτά. Άρα ο θάνατος, ειδικά με την ανάπτυξη της τεχνολογίας - όπου βρίσκονται φόρμες αναπαράστασης και διαιώνισης των ιδεών- δεν είναι το τέλος αλλά ένα κομβικό σημείο, όταν βέβαια η προηγούμενη ζωή του εκλειπόντος είχε ιδιαίτερη σημασία και αξία για τους υπόλοιπους. Και συνήθως έχει, για λίγους ή πολλούς. Όμως, υπάρχει τέτοια μυθολογία και φιλολογία, κυρίως όμως φόβος και δέος γύρω απ' αυτό το ζήτημα που κάνει τους ανθρώπους ανέτοιμους και μικρούς να το αποδεχθούν. Έτσι σέρνονται συνήθως, φοβισμένοι και κακόμοιροι στα δίχτυα ενός  θανάτου που τους επιφυλάσσει μια βαριά ασθένεια, μια αναπηρία, ταλαιπωρόντας δικούς και ξένους σε μια βαθμιαία διαδικασία απώλειας πνευματικών και σωματικών ικανοτήτων.
Οι Εσκιμώοι γέροι, όταν πια καταλάβουν ότι αποτελούν βάρος για την οικογένειά τους, αποσύρονται να πεθάνουν μόνοι στο κρύο με αξιοπρέπεια και μεγαλοψυχία.
Ο Δ.Λιαντίνης ήταν απ' τους πρώτους που εφάρμοσε τα φιλοσοφικά προστάγματα των αρχαίων περί αυτοπροσδιορισμού και δικαιώματος να επιλέξει κάποιος εκείνος τη στιγμή του θανάτου του.
Ο Δ.Χριστούλας όμως επέλεξε ο ίδιος να συνδέσει το θάνατό του με ότι πιο σπουδαίο του φαινόταν ότι είχε συμβεί στα μεταπολιτευτικά χρόνια, στο πεδίο των αγωνιστικών κατακτήσεων, με τους δυο μήνες της κατάληψης της πλατείας Συντάγματος και την εφαρμογή της άμεσης δημοκρατίας.
Αν ήταν τα χρέη ή η ασθένεια μόνο που τον οδήγησαν στο "απονενοημένο διάβημα " τότε θα προτιμούσε να πεθάνει στο σπίτι του και δεν θα άφηνε ένα τόσο ξεκάθαρα πολιτικό μήνυμα.
Σαφώς ήθελε η αυτοκτονία του να ταρακουνήσει τις συνειδήσεις και να ξεκινήσει πολιτικές εξελίξεις.
Σε μια εποχή όπου πια κανείς δεν ξεβολεύεται εύκολα και αγωνίζεται μεν αλλά χωρίς παράλληλα να θέτει σε κίνδυνο και την όποια ποιότητα ζωής του, τέτοιες πράξεις αποτελούν ταρακούνημα !
Μας λένε το αυτονόητο που το έχουμε ξεχάσει : Δεν γίνεται να κερδίσουμε κάτι χωρίς θυσίες, αγώνας σημαίνει να βάζεις τη ζωή σου καθημερινά στο "ντορβά", στον πάγκο του χασάπη !
Και ειδικά αυτή την εποχή ! Όπου μετά το κίνημα των αγανακτισμένων, και την μερική αστοχία του επικράτησε μια απογοήτευση, ότι δήθεν είναι άσκοπο να αγωνίζεται κανείς, ότι η αριστερά δεν έχει λύσεις ούτε καν κάτω στο δρόμο, ότι το σύστημα έχει εφεδρείες και μηχανισμούς καταστολής δυνατούς και ότι ο κόσμος προτιμάει το μη χείρον βέλτιστον και ότι είναι προτιμότερο να κάνουμε υπομονή και ότι είναι τρέλα να ανακόψουμε την Ευρωπαϊκή μας πορεία κ.λ.π.
Μοιραία ο κόσμος μη έχοντας άλλη διέξοδο επιστρέφει στο μαντρί των κομμάτων και αφήνεται να δει που θα καταλήξει το πράγμα....Αυτή την εποχή λοιπόν ο Δ. Χριστούλας είπε όχι, μη χάνεται το κουράγιο σας, αξίζει αυτός ο αγώνας, είναι κατάκτηση ήδη αυτό που έγινε, η συζήτηση, το ότι μπήκανε στο προσκήνιο πάλι ιδέες όπως αλληλεγγύη, αυτοδιάθεση, ανεξαρτησία, επιστροφή στο χωράφι, πιο απλός τρόπος ζωής, συλλογικότητα, διάλογος, αμφισβήτηση του καπιταλισμού, εξέγερση.
Αυτή τη στιγμή δεν έχουμε τίποτε για να το χάσουμε. Υποτίθεται ότι το Ευρωπαϊκό Ιερατείο θέλει να μετατρέψει τις δομές μιας χώρας και να κάνει επανεκκίνηση δήθεν για το καλό μας. Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη. Αυτό που θέλει είναι να καταντήσει τη χώρα και τον λαό ένα πλήθος ανδράποδων χωρίς βούληση, δικαιώματα, απαιτήσεις, λόγο και ουσιαστική ύπαρξη...

άνοιξη 2

Ωχ..ήματα

Πήρα ποδήλατο.Και είμαι ευχαριστημένος.Γλυστράει ανάμεσα στους ανθρώπους, τα αυτοκίνητα, γλυκά και ήσυχα!Δεν προξενεί θόρυβο, δεν ρυπαίνει, δεν ξοδεύει ενέργεια επί ματαίω. Βέβαια υπάρχει το πρόβλημα της προσαρμογής σ' ένα καθεστώς κυκλοφορίας όπου κανείς δεν σε υπολογίζει, διότι κατ' αρχάς το ποδήλατο δεν αντανακλά υψηλό επίπεδο διαβίωσης όπως ένα καλό αμάξι ή μια μεγάλη μηχανή και συνεπώς κανείς δεν σε "σέβεται", δεύτερον το ποδήλατο για τον μέσο Έλληνα είναι ένα περίεργο όχημα, για γραφικούς και περίεργους και δεν είναι κατανοητή η χρήση και η αξία του, τρίτον οι δρόμοι οι καθημερινοί είναι φτιαγμένοι για μεγάλου κυβισμού τζιπ ή αγροτικά άρα είναι παντελώς ακατάλληλοι για ποδήλατα, μιας και είναι γεμάτοι λακκούβες, ανωμαλίες, αναταράξεις, σκουπίδια, πέτρες,τέταρτον το ποδήλατο είναι ένα όχημα μη αναμενόμενο για τους άλλους οδηγούς και συνεπώς το να κυκλοφορείς ιδίως τη νύχτα είναι άκρως επικίνδυνο !

Έχω βέβαια παρατηρήσει ότι πόλεις όπως τα Τρίκαλα ή η Καλαμάτα και η Ναύπακτος είναι πολύ μπροστά και έχουν υιοθετήσει την ποδηλασία σαν καθημερινό μέσον μετακίνησης, όμως εδώ στην Αθήνα αντίθετα απ' ότι θα έπρεπε και σε πείσμα τόσων ανήσυχων αναζητήσεων και προβληματισμών για την κυκλοφορία, την μονοκρατορία του αυτοκινήτου, την απελευθέρωση των πεζόδρομων, επικρατεί ένας μίζερος βάλτος...
Θα έπρεπε να γίνει μια εκτεταμένη ψυχολογική έρευνα και μια κοινωνιολογική μελέτη για τη συμπεριφορά των γιωταχήδων.Είναι ο καθρέφτης του καθημερινού πολιτισμού μας. Μοιάζουν να μεταφέρουν τη μικροαστική απραξία του σπιτιού τους πάνω σε τέσσερις ρόδες.Μπορεί να γίνεται χαμός εκεί έξω, αλλά αυτοί συντεταγμένοι, ο ένας πίσω απ' τον άλλον κοιτάζουν τη δουλειά τους.Ο κόσμος τους περιορίζεται στο καντράν του αυτοκινήτου, στην περιορισμένη οπτική του παρμπρίζ, στη γκρίνια της γυναίκας και τις παράλογες απαιτήσεις του μπόμπιρα.Είναι προφυλαγμένοι πίσω από διπλές μπάρες ασφαλείας, αερόσακους και ζώνες τελευταίας γεννιάς. Ταυτόχρονα ιντριγκάρουν λίγο την πλήξη τους με μαρσαρίσματα, παράνομα προσπεράσματα, κοντρίτσες, βρισιές, χειρονομίες.

Το αυτοκίνητο είναι η προέκταση της προσωπικότητάς τους.Προσπαθούν να ισοσκελίσουν κάποιο μειονέκτημα που αισθάνονται ότι έχουν οδηγώντας το πιο κομψό τελευταίο μοντέλο.Από κει μέσα οχυρωμένοι βγάζουν όλα τα σεξιστικά τους απωθημένα, πότε με ειρωνίες, πότε με πειράγματα !
Τα χέρια τους κρεμανταλάνε δεξιά κι αριστερά,με τσιγάρο ή όχι,έξω απ' τα παράθυρα σε ένδειξη μαγκιάς, παλληκαριάς, άνεσης, ελευθερίας...
Μέσα στο κινούμενο σαλονάκι, υπό τους ήχους της Χαράς Βέρρα ή έστω του Σάκη που λατρεύει η πριγκιπέσα της οικογένειας διεξάγονται απίστευτοι διάλογοι :
- Άντε ρε καραγκιόζη μας έπρηξες !
-Μπαμπά πέρασε τον το βλάκα.
-Να σου δώσω μία, που πας ρε γελοίε με το καρούλι σου ?
-Τι είπες, τώρα θα σου δείξω εγώ !Του έριξα ένα προσπέρασμα !
Αυτή η Κατίνα τι θέλει τώρα και κυκλοφορεί ?
-Μπαμπά που να πετάξω το χαρτί ?
-Πέτα το έξω αγόρι μου, μη λερώνεις το αυτοκίνητο !
Τι να σου κάνει το σχολείο όταν το παιδί περνάει κάθε Σαββατοκύριακο από τέτοιο σεμινάριο: θράσους, επιθετικότητας, ατομισμού, εκμαυλισμού, κακίας, βωμολοχίας, επιπολαιότητας και κακομοιριάς !

Πήρα λοιπόν ποδήλατο, έχοντας την πείρα της οδήγησης άλλων οχημάτων-αυτοκινήτου και μηχανής-και επειδή προτιμώ να είμαι θύμα παρά θύτης ! Στα "μεγάλα σφαγεία" των δρόμων προτιμώ να είμαι ο πιο αδύναμος και δεν μπαίνω στη λογική της κόντρας, της φασαρίας, της βίας.
Οι μεγάλοι ελληνικοί δρόμοι αλλά και τα μικρά στενά της γειτονιάς έχουν παραδοθεί στην ασυδοσία του κάθε εποχούμενου κακούργου που θεωρεί δικαίωμά του να τρέχει με 100, να βάζει το στέρεο στα 200 Db.Έτσι τα πιτσιρίκια δεν έχουν δικαίωμα να παίξουν στο δρόμο της γειτονιάς και είναι απαγορευτικό να μένει κάποιος κοντά σε μεγάλο δρόμο ! Στην Ελλάδα δεν υφίσταται η έννοια της "διάβασης πεζών" και γενικά ο πεζός δεν έχει κανένα δικαίωμα όχι στο δρόμο αλλά ούτε καν στο πεζοδρόμια μιας και αυτά καταλαμβάνονται από παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.Το παρκάρισμα, άλλη φοβερή αμαρτία !Κάποιος μπορεί να παρκάρει οπουδήποτε: σε νησίδα, στο δρόμο-στη μέση του δρόμου ή διπλό παρκάρισμα-στο πεζοδρόμιο, σε πλατείες,σε αυλές. Η παντοκρατορία του αυτοκινήτου.
Η δικτατορία του ανεγκέφαλου σοφέρ. Στις παρέες δεν ακούς τίποτε άλλο από ταχύτητες, ροπές, κυβικά,λάστιχα,ζάντες,το καινούργιο μοντέλο της τάδε μάρκας κ.λ.π.
Δανειστήκαμε σαν κράτος και εξογκώσαμε το χρέος, για να φτιάξουμε μεγάλους δρόμους και λεωφόρους, όπου θα χωράνε πιο πολλά και γρήγορα αμάξια που τρέχουν κάθε Σαββατοκύριακο ώστε οι ιδιοκτήτες τους να πάρουν μια ανάσα στην εξοχή ! Για να προλάβουν να φτάσουν γρήγορα στην εξοχή, φτιάχνουν συνεχώς δρόμους που καταστρέφουν το περιβάλλον, κόβουν δένδρα, τρυπάνε βουνά, χαλάνε όμορφα τοπία.Για να φτάνουν στη φύση πιο γρήγορα, φτιάχνουν δρόμους, πατάνε σκαντζόχοιρους, σκυλιά, γατιά, αλεπούδες,αρκούδες,ελάφια πολλές φορές και ανθρώπους. Τι παραλογισμός !Αλλά και κει στο χωριό πάλι κουβαλάνε τη βαρβαρότητα της πόλης μαζί τους. Μαρσάρουν, κάνουν φασαρία,δυνατά το στερεοφωνικό,ανεβαίνουν σε αγροτικούς με τζιπάρες και απαιτούν για καινούργιους ολοένα δρόμους που κι αυτοί με τη σειρά τους καταστρέφουν τη φύση. Όμορφα γραφικά χωριά έχουν υποβαθμιστεί αφού τα καλντερίμια τους έχουν γεμίσει με τα καινούργια τροχαία αποκτήματα των οικογενειών.
Αλλά και οι μηχανόβιοι δεν πάνε πίσω... Τρέχουν σαν τρελοί, περνάνε ξυστά απ' τ' αυτοκίνητα κι έχουν παραπανίσιο τσαμπουκά, δεν περιμένουν στη σειρά τους και βγαίνουν μπροστά στα φανάρια και στα διόδια.Ενώ κι αυτοί είναι πιο "αδύναμο" όχημα το παίζουν θύτες και απειλούν, τρομοκρατούν με παράτολμα προσπεράσματα, μαρσαρίσματα εκ του ασφαλούς μιας και καλύπτονται από την μεταμφίεση του κράνους !
Όσοι έχουν ταξιδέψει σε μεγάλες Ευρωπαϊκές πόλεις θα έχουν πάθει πλάκα με την επικράτηση του τραμ, των λεωφορείων και των ποδηλάτων ακόμα και των πατινιών !
Αφήσαμε την κυκλοφορία των οχημάτων στην μοίρα των νόμων της αγοράς : πιο φθηνά και πιο πολλά αμάξια για όλο τον κόσμο που όμως δεν είναι σίγουρο ότι κανείς τα χρειάζεται, πιο φθηνά τζιπ, πιο φθηνές μηχανές και μοτοποδήλατα και τώρα είμαστε σε μια κατάσταση οριακή όπου πρέπει να συμβεί η αντίστροφη πορεία και να συνειδητοποιήσουμε ότι έχει φτάσει πια η ώρα να δούμε  πιο πράγμα είναι αναγκαίο.Το επιτάσσει και η κρίσιμη κατάσταση στην οποία ζούμε: Μήπως πρέπει πια ν' αρχίσουμε να  αμφισβητούμε τη χρήση του αυτοκινήτου, να αντιμετωπίσουμε την κίνηση και το δρόμο όχι σαν πεδίο μάχης , αλλά σαν μια ήρεμη διασκέδαση όπως πραγματικά είναι ?

άνοιξη

Πήγαμε στους πολλά υποσχόμενους Nefeli walking undercover και Λόλεκ.

Βόλτα στην Πλάκα στον ήλιο !

Θεούλη μου...

Ο Σάββας έσκυψε κάτω απ' το κρεβάτι του για να βρει τις παντόφλες του. Εκεί στο ξαφνικό σκοτάδι του φάνηκε ότι ξεχώρισε ένα μαλλιαρό τέρας με γαμψά νύχια και φωσφορίζοντα μάτια. Τρόμαξε !
Δε βαριέσαι η ιδέα μου είναι είπε....
Συνέχισε να ετοιμάζεται, έκανε μηχανικές κινήσεις. Στον καθρέπτη μπροστά υποκρίθηκε τον πυγμάχο κουνώντας χέρια και πόδια ρυθμικά σα να χτύπαγε το είδωλό του.
Προετοιμαζόταν για την μεγάλη μάχη. Την καθημερινή μάχη με τον κόσμο.Όμως ο κόσμος όλος αυτή τη στιγμή κουλουριαζόταν με μυστήριο τρόπο στον εαυτό του.Και αυτός ο φίλος, ο κολλητός, ο εξομολόγος, ο συμπαραστάτης γινόταν ξαφνικά εχθρός.Επικριτικός και ειρωνικός. Σαν κάτι ξεχωριστό και αντίθετο απ' αυτόν. Καθημερινά τον διατηρούσε σε συνεχή εγρήγορση, σε κίνηση, σε επιθετικότητα. Ζητούσε απ' αυτόν να επαληθεύσει την μαχητικότητά του, το σθένος του, τη δύναμή του...
Τώρα ήταν έτοιμος.
Κάθε μέρα πριν απ' τη δουλειά και πριν να ξεκινήσει είχε καθιερώσει τελευταία την καθημερινή προσευχή :
"Θεέ μου, βοήθησέ με να ανταπεξέλθω και σήμερα στις καθημερινές δυσκολίες, να είμαι δυνατός, να μ' εκτιμούν οι άλλοι και να με σέβονται. Βοήθησέ με να κάνω σωστά πράγματα, να προσέχω τον εαυτό μου αλλά και να βοηθάω τους άλλους όσο μπορώ".
Είναι μαγικές οι λέξεις, σκέφτηκε. Πραγματικά, είναι αξιοθαύμαστο πόση δύναμη έχουν οι λέξεις. Έχουν μια δική τους ισχύ που έρχεται απ' το υπερπέραν, όμως όταν λέγονται κι ακούγονται από κάποιον μοιάζει σαν να κτίζουν ένα οικοδόμημα μεσ' τη ψυχή που είναι δύσκολο να καταρρεύσει.
Ήθελε να είναι καλός και σωστός με τους άλλους ! Όμως αυτό δεν ήταν πάντα εύκολο να γίνει.Πολλές φορές η καλοσύνη εκλαμβάνεται για αδυναμία.Πρέπει να ισορροπείς ανάμεσα στο κύρος και την ευαισθησία, στην προσωπική αξιοπρέπεια και στο δόσιμο. Μόνον ο Θεός του εγγυόταν μια τέτοια ισορροπία.
Τώρα δεν φοβάμαι τίποτα !
Σε λίγη ώρα βρισκόταν στο νοσοκομείο στο χώρο ανάπαυσης όπου οι εργαζόμενοι έπιναν καφέ μέχρι να ξεκινήσουν τη δουλειά. Πλάκα και χαβαλέ με τους άλλους που έκαναν την καρδιά τους πέτρα να ξεπεράσουν την καθημερινή αηδία του να κάνεις μια δουλειά υποδεέστερη. Χρήσιμη πολύ και για ικανούς και άξιους μεν αλλά πολύ υποτιμημένη δε. Το κυριώτερο όμως που χρειαζόταν αυτή η δουλειά ήταν ν' αγαπάς και να ανέχεσαι τους ανθρώπους. Αυτό δεν ήταν όμως πάντα αναμφισβήτητο.
Λέγανε λοιπόν κάνα δυο σαχλαμάρες, για να περάσει η ώρα, για ποδόσφαιρα, γεγονότα κοινωνικά, κουτσομπολιά για διάσημους.
Κάποια στιγμή οι άλλοι τον πειράζανε και λίγο. Ήθελε να είναι αγαπητός στην παρέα, να αισθάνεται ότι ανήκει κάπου. Ότι τον έχουν ανάγκη.
-Θα πω ένα ανέκδοτο λέει.
-Ωωωωωωωω οι άλλοι.
-Σσσσσ παιδιά θα γελάσουμε.
Ήταν ένας Αμερικάνος, ένας Γάλλος κι ένας Έλληνας.
Πέσανε με αλεξίπτωτο σε μια ζούγκλα και τους βρήκαν κάτι καννίβαλοι.Αναρωτιόντουσαν λοιπόν ποιον θα φάνε πρώτα. Οπότε ακούνε σε μια στιγμή. Εγώ λέει ο Έλληνας.
Οι καννίβαλοι τρώνε πρώτα τον Γάλλο.
Μετά από λίγο, οι καννίβαλοι αναρωτιόνται ποιον θα φάνε πάλι.
Εγώ λέει πάλι ο Έλληνας.
Τρώνε τον Αμερικάνο.
-Και μετά και μετά ?
-Εεεεεεε, ξξξξξξέχασα τη συνέχεια.Δεν τη θυμάμαι !
-Ουυυυυυυυ..
Ένα λευκό πανί είχε κατέβει στο μυαλό του. Θύμωσε με τον εαυτό του. Κοκκίνησε !
Οι άλλοι γελούσανε και έκαναν πλάκα. Ξεκίνησαν για δουλειά. Αυτός πήγε μόνος του στα αποδυτήρια.
Προφασίστηκε ότι ξέχασε τα τσιγάρα του ή κάτι τέτοιο.
Άνοιξε το ντουλάπι του και χτύπησε με δύναμη το κεφάλι του στο αλουμίνιο. Μπουουπ ! Το ντουλάπι στράβωσε λίγο.Δύο δάκρυα φύγανε απ' τα μάτια του.Έριξε λίγο νερό στην μούρη του και αμέσως μετά τα είχε ξεχάσει όλα.
Έσφιξε τις μπουνιές του και βγήκε.
-Σάββα η ομάδα σας χθες ήταν φοβερή ! Του λέει ένας γιατρός.
-Εσείς μη μιλάτε καθόλου, είστε οι καλύτεροι πελάτες μας.
Πήρε ένα φορείο, πέταξε ένα σεντόνι πάνω, ίσιωσε το στατό και ξεκίνησε να παραλάβει τον άρρωστο.
Τράβηξε για τη φισούνα προς την Πανεπιστημιακή κλινική.
Ένας άνθρωπος που σέρνει ένα  φορείο. Αισθάνθηκε λίγο σαν γάίδαρος. Πιο πολύ απ' τις κρύες, ταπεινωτικές ματιές των άλλων.
Δε βαριέσαι, ξανασκέφτηκε είμαι δυνατός και κάνω κάτι που δεν μπορούν οι υπόλοιποι !
Έδωσε δύναμη και το φορείο πετάχτηκε με ταχύτητα.
Μισούσε όλο τον κόσμο. Μισούσε τη ζωή του, τη δουλειά του, την καταραμένη μοίρα που τον έφερε σ' αυτή τη θέση να κουβαλάει ένα φορείο σα χαμάλης. Και μή χειρότερα, έλεγαν οι άλλοι !
Όχι εγώ θέλω το καλύτερο.Γιατί όχι ? Γαμ.... την τύχη που μ' έφερε δω να υπομένω τις παραξενιές του καθ' ενός, να με βρίζουν οι γιατροί, να έχουν παράπονα οι αδελφές προϊσταμένες, όλοι να με διατάζουν. Πήγαινε κει, κάνε αυτό, κάνε εκείνο.
Αυτά σκεφτόταν εκείνο το πρωϊνό που έσερνε το σταυρό του, το φορείο και βαριανάσανε να τρέξει γρήγορα. Η μόνη ανταμοιβή του η καταξίωση του φιλοδωρήματος. Να εγώ βγάζω τόσα έλεγε στους γνωστούς !
Του άρεσαν τα λεφτά!Τα θεωρούσε ανταπόδοση για την απέχθεια που του δημιουργούσε η δουλειά του.
Άλλωστε, όλος ο κόσμος γι αυτά δεν πάλευε όλη την ώρα? Οι γιατροί που είναι και μορφωμένοι, γι αυτά δεν έκαναν τούμπες, δεν έλεγαν ψέμματα,δεν απαιτούσαν, δεν εκβίαζαν? Γιατί όχι κι αυτός?

Τι άδικος κόσμος ! Υπήρχε μια ιεραρχία σ' αυτή τη δουλειά κι ο καθένας λογοδοτούσε σε κάποιον άλλο, όπως στο στρατό. Ξέχωρα από την καθημερινή φυσική διάκριση και ιεράρχιση βάσει της προϋπηρεσίας στη δουλειά, των χρόνων της ηλικίας ή του τσαμπουκά που έχει ο καθένας...
Ένα χάος βασίλευε σ' αυτό το νοσοκομείο. Πως γίνονταν οι δουλειές, οι εξετάσεις, τα χειρουργεία είναι εκπληκτικό. Στα εξωτερικά ιατρεία ουρές. στο ακτινολογικό ουρές, ζητιάνοι, περίεργοι, γύφτοι, αργόσχολοι, τακτικοί θαμώνες συνέθεταν ένα σκηνικό "αυλής των θαυμάτων".Φασαρία, φωνές, παράπονα τα είχαν με τους γιατρούς, το προσωπικό, το Κράτος. Έβριζαν, πονούσαν, φώναζαν, παρακαλούσαν, άνθρωποι που νοιώθανε το θάνατο να τους αγγίζει ή αδύναμοι και πονεμένοι, παρατημένοι στο έλεος του Θεού.Γέροι ανήμποροι χαμένοι στην άνοια, να τρέμουν και να βογγάνε.
Τι ψυχική δύναμη έπρεπε να έχει κάποιος για να εργάζεται κάθε μέρα εδώ πέρα !
Ανά πάσα στιγμή σου φορτώνανε οι γιατροί τα λάθη τους, φωνάζανε υστερικά δίχως λόγο- αγχωμένοι-πολύ εύκολα πλήρωνες την πονηριά και την λούφα των συναδέλφων. Έπρεπε να ήσουν ακέραιος πραγματικά άνθρωπος για να επιβιώσεις αλώβητος. Και χωρίς να κάνεις κάτι κακό στους ανθρώπους.
Αυτή η δουλειά λοιπόν ήταν "ανθρωπιστική" αλλά και σιχαμερή, ήταν για ευαίσθητους και ψυχοπονιάρηδες αλλά και για ψύχραιμους, ήταν για άγιους αλλά και διαβόλους.
Την ίδια στιγμή που έπρεπε να βοηθήσεις δεκάδες ανθρώπους που δεν ήξερες καν την πάθησή τους, έπρεπε και να διαφυλάξεις τη ψυχική σου υγεία, να κάνεις απλά τη δουλειά που σου αναθέτουν παραμελώντας την ευαισθησία σου γι' ανθρώπους πεσμένους κάτω, γι άλλους που πονάνε που δεν ξέρεις τι ανάγκη έχουν ακριβώς.Είχε δει ανθρώπους ξαφνικά να σωριάζονται νεκροί, απ' την πολύωρη αναμονή, είχε δει κοπέλες σαν τα κρύα τα νερά να ουρλιάζουν και να ξεβρακώνονται, είχε δει τραυματισμένους να χάνουν αίμα και να χάνονται απ' την εγκατάλειψη.
Όλ' αυτά βέβαια ο Σάββας τα ήξερε, τα βίωνε καθημερινά, αλλά δεν είχε ούτε τη διάθεση, ούτε την πνευματική διαύγεια να τα αναλύσει  και να τα περιγράψει. Αλήθεια δεν τον ενδιέφεραν καν. Όπως είπαμε στην αρχή, προσπαθούσε να είναι σωστός, αλλά και δυνατός ασφαλής από τους κινδύνους.
Να βοηθάει όσο μπορεί, αλλά μέχρις ενός σημείου. Όπου δεν παθαίνει αυτός καμιά ζημιά.
Και σίγουρα έτσι μπορούσε κάποιος να επιβιώσει σ' αυτή τη δουλειά !
Έφτασε λοιπόν στην κλινική με βαριά διάθεση. Στο κρεβάτι ήταν ένας γέρος με άνοια, έτρεμε ολόκληρος και τα άκρα του ήταν σε κάμψη. Με το ζόρι άκουγε, αλλά με πιο πολύ ζόρι καταλάβαινε. Μια μυρωδιά ανάμικτη με κάτουρο, ιδρώτα, σκατά αλλά και σαπούνι σου τρυπούσε τη μύτη.
Ο Σάββας τον άρπαξε σηκωτό και τον έβαλε στο φορείο.Εοοοππ !
Ο γέρος φοβήθηκε και τραύλιζε ! Του φόρεσε μια ρόμπα για να μην κρυώνει τον σκέπασε καλά και τράβηξε για την αντίθετη διαδρομή από κείνη που ήρθε. Τον πήγε στο ακτινολογικό.Έλα μπάρμπα να πάμε σιγά-σιγά στο τραπέζι. Είπε και σκέφτηκε την πονεμένη μέση του. Ο γέρος ανάσκελα, σιγά-σιγά με κινήσεις της πλάτης και του πισινού μετακινήθηκε.Καθώς όμως μαγκώθηκε σ' ένα σιδεράκι η ρόμπα του, έπεσε απ' την τσέπη ένας φάκελος.
Ο γέρος δεν πήρε χαμπάρι.
Ο Σάββας τον άνοιξε σιγά-σιγά με προφυλάξεις. Είχε λεφτά, πολλά λεφτά. Το σκέφτεται λίγο....Ο γέρος ασυνόδευτος. Τα βάζει στην τσέπη του.
Έρχεται ο ακτινολόγος.Βγαίνει έξω για να μη φάει ακτινοβολία και ξαναμπαίνει.Παίρνει το γέρο σα να μην τρέχει τίποτε.Τον επιστρέφει στην κλινική.Εκεί συναντάει την Τούλα.Την όμορφη κόρη του γέρου. Μελαχροινή, ήρεμη, γλυκειά. Έμεινε λίγο και την κοίταζε. Τον κοίταξε κι αυτή λίγο...
Πηγαίνει στην τουαλέτα δήθεν να πλυθεί. Κοιτάζει λίγο τον εαυτό του στον καθρέφτη.Χτενίζεται και φτιάχνεται.Πω πω τι γυναίκα, τι κουκλίτσα είν' αυτή ! μονολογεί. Δεν του αρέσει το ύφος του. Κρύβει το πρόσωπό του στις παλάμες.Ξεφυσάει !
Ρίχνει λίγο νερό στα μάτια του. Σκουπίζεται. Νοιώθει τύψεις. Βγαίνει απ' την τουαλέτα και κατευθύνεται προς το θάλαμο. Το αποφασίζει.
-Δεσποινίς μπορώ να σας μιλήσω ?
-Ορίστε.
-Ιδιαιτέρως σας παρακαλώ !
-Μάλιστα. Χαμογελαστή και τον κοιτάζει κατ' ευθείαν στα μάτια.
-Βρήκα αυτόν τον φάκελο κάτω και μάλλον είναι του πατέρα σας. Τον φύλαξα στην τσέπη μου γιατί ξέρετε υπάρχουν κακοί άνθρωποι, ο παππούς ήταν μόνος, ξέρετε τώρα.
-Α σας ευχαριστώ πολύ.Ανοίγει το φάκελο και κοιτάζει τα λεφτά.
-Εμείς κοιτάμε τη δουλειά μας και την κάνουμε με τον καλύτερο τρόπο.
-Ξέρετε κρατήστε αυτά (του δίνει ένα χαρτονόμισμα)
-Όχι, όχι μα τι λέτε ! Υποχρέωσή μου.
Δεσποινίς...
-Ορίστε.
-Λέγομαι Σάββας, αν ποτέ χρειαστείτε κάτι εδώ, θα με βρείτε στα ιατρεία. Εσάς ?
-Τούλα.Εδώ στα ιατρεία λοιπόν.Εντάξει.
-Γειά σας χάρηκα.
-Και γω γεια σας.
-Θεούλη μου !!!!