Τα ψιλά γράμματα θάπρεπε να είναι πρώτη είδηση......

Αντιγράφω από τη Ελευθεροτυπία της Τρίτης 3-5-11 :
Εβγαλαν στο Facebook φωτογραφίες της καθηγήτριας
"Εβγαλαν φωτογραφίες της καθηγήτριάς τους, με φόντο τον μαυροπίνακα, δύο μαθητές του Γυμνασίου Νέου Αγχιάλου, κατά τη διάρκεια μαθήματος στις αρχές Απριλίου.Την επομένη κιόλας ημέρα "κυκλοφορούσαν" στο Facebook στολισμένες με ύβρεις από 10 άλλους μαθητές της ίδιας τάξης.Το περιστατικό είναι το δεύτερο που σημειώθηκε το τελευταίο διάστημα στην περιοχή, έπειτα από την ομαδική αποβολή δεκάδων μαθητών Γυμνασίου του Πολεοδομικού Συγκροτήματος Βόλου...Η εκπαιδευτικός των φωτογραφιών σοκαρίστηκε από τη συμπεριφορά των μαθητών της. Η πράξη τους συζητήθηκε κατά τη διάρκεια έκτακτης σύγκλισης του συλλόγου των καθηγητών και αποφασίστηκε πενθήμερη αποβολή στους δύο "δράστες" και τριήμερη αποβολή στους σχολιαστές των φωτογραφιών....

Απειλούσαν να λυντσάρουν τον 25χρονο φαντάρο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Ενταση επικράτησε χθες το πρωί έξω από το Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης κατά την προσαγωγή του 25χρονου φαντάρου που κατηγορείται για τη δολοφονία της 23χρονης φίλης του, την περασμένη βδομάδα στις Σέρρες.Περίπου 50 άτομα από το οικογενειακό περιβάλλον της άτυχης κοπέλας είχαν συγκεντρωθεί και απειλούσαν να τον λιντσάρουν.
Ο νεαρός, που τελικά προφυλακίστηκε, μετήχθη για να απολογηθεί στον ανακριτή από το 424 Στρατιωτικό Νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν φρουρούμενος τις προηγούμενες μέρες, καθώς απειλούσε να αυτοκτονήσει.Αστυνομικοί και στρατονόμοι ουσιαστικά τον φυγάδευσαν προκειμένου να μην έλθει σ' επαφή με τους εξαγριωμένους συγγενείς που ζητούσαν την παραδειγματική τιμωρία του και φώναζαν "ισόβια". Για περίπου δύο ώρες είχαν αποκλίσει την οδό Καυταντζόγλου, όπου βρίσκεται η κεντρική είσοδος του Στρατοδικείου.
Σύμφωνα με πληροφορίες, μέσα σε λυγμούς, ο 25χρονος υποστήριξε ότι καβγάδισαν για "προσωπικούς λόγους" και το θύμα τον χαστούκισε.Τότε εκείνος την άρπαξε από τον λαιμό και τη στραγγάλισε ενώ βρισκόταν υπό την επήρεια αλκοόλ.

Και από την Ελευθεροτυπία της Πέμπτης 5-5-11
Σκοτώνουν τους ανθρώπους όταν γεράσουν
Ενας ηλικιωμένος, που κάθεται μόνος στο παγκάκι, αποτελεί πλέον εικόνα της καθημερινότητας.Μέχρι χθες, οι συγγενικοί δεσμοί ήταν ισχυροί.
Σήμερα, σύμφωνα με ειδικούς της γραμμής ζωής για ηλικιωμένους, λόγω της κρίσης, παρατηρούνται περιστατικά εγκατάλειψης γονιών από τα ίδια τα παιδιά τους, που πριν τους πρόσεχαν. Αλλοι πέφτουν θύματα οικονομικής εκμετάλλευσης από το συγγενικό τους περιβάλλον.
Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΑΣ από το 2006 μέχρι σήμερα στη χώρα μας εξαφανίστηκαν 1067 ηλικιωμένοι και βρέθηκαν 865, από τους οποίους οι 155 ήσαν νεκροί.Το 18,93% των εξαφανισθέντων αναζητούνται ακόμη.
Οι ηλικιωμένοι αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας. Οταν εξαφανίζεται κάποιος, δεν λαμβάνεται φαρμακευτική αγωγή, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η ζωή του. Η γραμμή ζωής Silver Alert ξεκίνησε τη λειτουργία της μόλις πριν ένα μήνα. Οταν εξαφανίζεται κάποιος ηλικιωμένος, τα στοιχεία του προβάλλονται σε σταθμούς των μέσων ενημέρωσης και μέσων μεταφοράς, ώστε να κινητοποιηθούν οι πολίτες.Ο κοινωνικός λειτουργός, Μανώλης Μπούρας, σήκωσε το τηλέφωνο της γραμμής ζωής (1065), στην οποία απαντούν πέντε άτομα, χωρίς καθυστέρηση: "Αρκετοί πολίτες, που παρατηρούν ηλικιωμένοι να περιφέρονται άσκοπα στους δρόμους, τηλεφωνούν και ενημερώνουν. Οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να βρεθούν όσο το δυνατόν γρηγορότερα.Αλλοι καταγγέλλουν περιπτώσεις οικονομικής εκμετάλλευσης ,σωματικής και ψυχολογικής κακοποίησης ηλικιωμένων από τους συγγενείς τους η από ανθρώπους που τους φροντίζουν"....Ηδη 3600 μοναχικοί ηλικιωμένοι περιμένουν να πάρουν τη συσκευή "κόκκινο κουμπί" που το φορούν στο χέρι και το πατάνε, για να μιλήσουν σε κάποιο ειδικό τη δύσκολή στιγμή, για να μεταφερθούν στο νοσοκομείο....

Δικογραφία για τέσσερις για το θάνατο της 16χρονης.
ΡΕΘΥΜΝΟ
Δικογραφία σε βάρος τεσσάρων ατόμων σχηματίστηκε από την υποδιεύθυνση Ασφαλείας Ρεθύμνου για το θάνατο της 16χρονης Στέλλας Ακουμανάκη ανήμερα το Πάσχα, λόγω δηλητηρίασης από υπερβολική περιεκτικότητα αλκοόλ στο αίμα της, όπως διαπιστώθηκε από τη νεκροψία-νεκροτομή.
Οι δύο νεαροί -17 και 23 ετών- που μετέφεραν τη 16χρονη στο νοσοκομείο τα ξημερώματα του Σαββάτου και οι οποίοι σύμφωνα με την ανακοίνωση της Αστυνομικής Διεύθυνσης Ρεθύμνου διασκέδαζαν μαζί της προηγουμένως σε νυχτερινά κέντρα, κατηγορούνται ότι την εξέθεσαν σε κίνδυνο και ότι ασέλγησαν σε βάρος της, αφού είχαν καταναλώσει προηγουμένως από κοινού ένα μπουκάλι ουίσκι σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της προανάκρισης στόχος των νεαρών, όπως αναφέρει η Αστυνομία,
"ήταν να εξαναγκάσουν την ανήλικη σε συνουσία,χωρίς όμως να τα καταφέρουν, λόγω της κατάστασης στην οποία περιήλθε από την κατανάλωση οινοπνεύματος, ενώ εκμεταλλευόμενοι την κατάσταση αυτή προέβησαν διαδοχικά σε ασελγείς πράξεις σε βάρος της.

γλυκός θάνατος

Μουσικοί λαβύρινθοι

Οσο μεγαλώνω τόσο πιο πολύ μ' αρέσουν πράγματα που παλιά θεωρούσα εξεζητημένα.Οπως για παράδειγμα η Jazz.Πόσο μάλλον αν πρόκειται για τους human touch ζωντανούς σε συνεργασία με τον Μπάμπη Παπαδόπουλο πρώην κιθαρίστα των "Τρυπών".Τι ωραία μονοπάτια, αυτοσχεδιασμοί, περάσματα μ'έναν Παπαδόπουλο διακριτικό λίγο αλλά με ωραίες συνθέσεις που θυμίζαν τα παλιά παιξίματά του, φλερταρίσματα με λαϊκά κομμάτια κ.λ.π.

υπέροχο θάρρος

Τα ψιλά γράμματα θάπρεπε να είναι πρώτη είδηση...

Κανονικά μια εφημερίδα θα έπρεπε να διαβάζεται ανάποδα...Πολλές φορές οι ειδήσεις στα ψιλά είναι πιο σημαντικές από τους κεντρικούς τίτλους ! Αλλωστε οι πρώτες ειδήσεις ανακυκλώνουν τα ίδια και τα ίδια οικονομικά ή πολιτικά θέματα που προβάλλουν κάποιοι πολιτικοί παράγοντες.Αφορούν στατιστικές, οικονομικούς δείκτες, νόμους,φόρους και εκφράζει την αιώνια διαπάλη κράτους- πολίτη.Πίσω όμως απ' αυτό υπάρχει μια κοινωνία(είτε αυτόχθονων είτε ετερόχθονων) που πάσχει και αντιδρά με χίλιους τρόπους.Αυτό φαίνεται ολοκάθαρα, στις ψιλές ειδήσεις. Αυτές που κρύβονται επιμελημένα στα μεσόφυλλα η στις τελευταίες σελίδες και αφορούν κυρίως το αστυνομικό ρεπορτάζ, εκφράζουν κυρίως ανθρώπους που λειτουργούν στα άκρα είτε από ανάγκη είτε από συνήθεια ή απλοί καθημερινοί άνθρωποι, όλοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο βρίσκονται στο δίχτυ μιας τραγικής κατάστασης και όλοι ανεξαιρέτως αφουγκράζονται και δίνουν το στίγμα μιας δύσκολης και βάναυσης εποχής...

Αντιγράφω από την Ελευθεροτυπία της Πέμπτης 28-04-11:

3η αυτοκτονία στη λαχαναγορά
ΗΡΑΚΛΕΙΟ
Σοκ προκάλεσε στην κοινωνία του Ηρακλείου η αυτοκτονία του 40χρονου Γιάννη Μεστροπιάν, γνωστού επιχειρηματία.Ηταν πρώην στέλεχος της Ν.Δ., σύμβουλος του βουλευτή Ηρακλείου Λευτέρη Αυγενάκη και στέλεχος πρώτης γραμμής της Δημοκρατικής Συμμαχίας στο νομό. Βρέθηκε απαγχονισμένος, περίπου στις 12 από τον πατέρα του στο γραφείο τους στην κεντρική λαχαναγορά.Αστυνομικοί ερεύνησαν το χώρο αναζητώντας κάποια σημείωμα χωρίς αποτέλεσμα.Το τραγικό γεγονός είναι το τρίτο στη λαχαναγορά, μέσα σ' ένα χρόνο.
Τον πέταξαν από το φορτηγό
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ
Ενας 17χρονος Πακιστανός νοσηλεύεται από την παραμονή του Πάσχα στο Γενικό Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης με βαριά κατάγματα στη λεκάνη και στο ισχύο. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι διακινητές τον πέταξαν από το φορτηγό τη στιγμή που ήταν εν κινήσει και γινόταν καταδίωξη. Εν τω μεταξύ, άλλοι δύο λαθρομετανάστες- οι οποίοι υπέστησαν κρυοπαγήματα- νοσηλεύονται από χθές στο νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης.
Προκαταρκτική εξέταση για το θάνατο της 16χρονης
ΡΕΘΥΜΝΟ
Προκαταρκτική εξέταση διέταξε ο διοικητής του Νοσοκομείου Ρεθύμνου, ώστε να διελευκανθεί το πως αντιμετωπίστηκε η 16χρονη Στέλλα Ακουμιανάκη, από τη στιγμή που πήγε στο τμήμα Επειγόντων Περιστατικών ξημερώματα του Μ. Σαββάτου μέχρι την ώρα που μεταφέρθηκε στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, όπου και άφησε την τελευταία της πνοή την Κυριακή του Πάσχα.Η έκθεση του ιατροδικαστή κάνει σαφή λόγο για δηλητηρίαση από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ.Ο πατέρας της κοπέλας επιμένει πως έγιναν παραλείψεις από πλευράς του ιατρικού προσωπικού.
Κότερα με Ρωσίδες !
Στο λιμάνι της Αίγινας αγκυροβόλησε το Πάσχα ένα γιγάντιο σκάφος.Μιά ντουζίνα νέοι άνθρωποι κατέβηκαν από αυτό για να φάνε σε παραλιακή ταβέρνα.Ηταν ντυμένοι με πολύχρωμα μοντέρνα ρούχα, γυμνασμένοι και γεμάτοι τατουάζ με γοτθικά γράμματα, σπαθιά και άλλα πολεμοχαρή. Ο ενας απ' αυτούς, λίγο πιο κοντός, μ' ένα τεράστιο πούρο στο στόμα, έμοιαζε ο "αρχηγός" της παρέας.Καθίσανε α λα ελληνικά και φωνακλάδικα , ο δε αρχηγός ούρλιαζε στο κινητό και απειλούσε το συνομιλητή του να παρουσιαστεί στο τραπέζι σε επτά λεπτά, αλλιώς θα είχε κακά ξεμπερδέματα.
Απέναντι όρθιος στεκόταν ένας μπράβος ντυμένος στα μαύρα, με εμφανές το αλεξίσφαιρο γιλέκο του. Ο κοντός με το πούρο τον φώναξε και του είπε επί λέξει: "Πήγαινε στο σκάφος και φέρε αμέσως εδώ τη Ρωσίδα, είναι μια ψηλή".
Πόσες Ρωσίδες, άραγε, υπήρχαν στο σκάφος, για να χρειαστεί να θυμίσει στον μπράβο ποια ακριβώς να φέρει;Σε λίγο εμφανίστηκε ξανά ο μπράβος με μια κοπέλα κατατρομαγμένη και την ακούμπησε στο τραπέζι!
Ρωτήσαμε ποιός ήταν ο τύπος με το τεράστιο σκάφος και την αλλόκοτη παρέα."Ο ιδιοκτήτης γνωστού κλαμπ στο Ελληνικό",μας είπαν.Με τα κότερα και τις αποδείξεις ασχολείται το ΣΔΟΕ.Με τις Ρωσίδες σκλάβες ασχολείται κανείς ;
Ανθρωποι στα σκουπίδια
Αλλο ένα πτώμα βρέθηκε χθές στη χωματερή και μάλιστα μιας νέας κοπέλας, φυσικά αλλοδαπής.Δεν ήταν κομματιασμένο, όπως τα προηγούμενα' ανέβασε τον αριθμό αυτών των πρόσφατων δολοφονιών στο νούμερο επτά.Αν προσθέσουμε και τα πτώματα αλλοδαπών που βρέθηκαν μόνο τον τελευταίο χρόνο δολοφονημένοι στην Ελλάδα και που οφείλονται φυσικά σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών και ποτέ σε ρατσιστικά εγκλήματα δι' ασήμαντον (ή και χωρίς) αφορμή, τότε τα νούμερα γίνονται διψήφια. Και με τα ανασφάλιστα εργατικά δυστυχήματα αλλοδαπών, το νούμερο γίνεται τριψήφιο.Αυτή είναι η αληθινά εθνική ντροπή και αυτή είναι η μία πλευρά της αύξησης της εγκληματικότητας, που έχει και τα περισσότερα θύματα, που δεν τα βλέπουμε.

Αντιγράφω επίσης από το enet.gr

15χρονος αυτοπυροβολήθηκε στο ΡέθυμνοΣυγκλονισμένη είναι η κοινωνία του Ρεθύμνου από το θάνατο 15χρονου ο οποίος, σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις, αυτοπυροβολήθηκε.
Τον ανήλικο που ήταν μαθητής Γυμνασίου, βρήκε νεκρό σήμερα τα ξημερώματα ο πατέρα τους σε αποθήκη ιδιοκτησίας της οικογένειας, στα Απλαδιανά στον Μυλοπόταμο Ρεθύμνου, μέσα σε λίμνη αίματος.Δίπλα του ήταν ένα όπλο, αλλά και ένα σημείωμα με το οποίο ο 15χρονος , απευθυνόταν προς τους δικούς του ανθρώπους. Τις ακριβείς συνθήκες του περιστατικού ερευνά το Τμήμα Ασφαλείας Γεροποτάμου ενώ αναμένεται και η διενέργεια νεκροψίας – νεκροτομής

σκίτσο 28411

Φρυσίρα, άσπρο-μαύρο

Στέφανος Δασκαλάκης, ακουαρέλα,1996




Ασπασία Κρυσταλά, μελάνι σε χαρτί, 2009




Εδουάρδος Σακαγιάν, μελάνι σε χαρτί, 1988.




Valerio Adami,κάρβουνο, 1995




Βασίλης Πούλιος, κάρβουνο, 2010




Αθανάσιος Μακρής, κάρβουνο, 1995.




Antonio Segui, κάρβουνο σε χαρτί, 1980




Μπήτσικας Ξενοφών, κάρβουνο 1995.




Μπελτέκος Παναγιώτης, κάρβουνο,2010



Η έκθεση ζωγραφικής-σχεδίου στο μουσείο Φρυσίρα αυτή την περίοδο, επικεντρώνεται σε καμμιά εκατοστή ασπρόμαυρα έργα με μελάνι,κάρβουνο,μολύβι κ.λ.π. νεώτερων κυρίως ελλήνων αλλά και ξένων καλλιτεχνών και σου αφήνει στο τέλος μια γλυκειά μελαγχολία !
Το ασπρόμαυρο έργο είναι έτσι από τη φύση του: λιτό, καταθλιπτικό με μια παράξενη γοητεία.Πολλά έργα έχουν γίνει σε μια στιγμή (με κάρβουνο για παράδειγμα) άλλα όμως θα χρειάζονταν μήνες αφού συντίθενται από strokes μελανιού.Για αιώνες τα ασπρόμαυρα θεωρούνταν προσχέδια και μη ολοκληρωμένη τέχνη, όταν όμως επεκτάθηκε η τυπογραφία και άρχισε ο κόσμος να αντιλαμβάνεται την αφαίρεση και την αμεσότητα τότε αναδείχτηκε και η ασπρόμαυρη τέχνη.Στην εποχή του έγχρωμου, του πολυσύνθετου τι δουλειά έχουν οι ασπρόμαυρες συνθέσεις ? Η απάντηση είναι: ότι δουλειά έχουν και οι ασπρόμαυρες ταινίες,οι μπαλάντες στην μουσική, οι θεατρικές παραστάσεις για ένα ρόλο...Δηλ τέχνη με απλά μέσα.Εφυγα απ' το μουσείο με ένα αίσθημα πληρότητας και με μια πίστη ισχυροποιημένη ότι η τέχνη δεν χρειάζεται ακρότητες και δήθεν πρωτοτυπίες για να είναι καίρια, άμεση και αναγκαία !

"Η οικονομία της κρίσης" των Νουριέλ Ρουμπινί και Στίβεν Μιμ ή πως ο τζόγος των τραπεζών είναι η δική μας φτώχεια !

Διαβάζω αυτό το καιρό την : "οικονομία της κρίσης" των Ρουμπινί, Μίμ ένα αξιόλογο βιβλίο που ανατέμνει τη διαδικασία με την οποία ξεκίνησε αυτή η κρίση η χειρότερη την περίοδο μετά από εκείνη του 30 και βασικά διαλύει κάθε αυταπάτη για αυτορρύθμιση του συστήματος, για ελευθερία της αγοράς και κάθε μεταφυσική δοξασία για κακή συγκυρία, αστάθμητους παράγοντες κ.λ.π. Ο Ρουμπινί, που θεωρείτο μέχρι πρότεινος τερατολόγος και δόκτορ της καταστροφής, δικαιώνεται εκτός των άλλων δυστυχώς, από αυτή την εναργή ανάλυση της πτώσης στο γκρεμό που τόσο βαριά και με τόσο δυσβάστακτους όρους πληρώνει και η Ελλάδα.
Σύμφωνα λοιπόν μ' συτή την ανάλυση, το κακό ξεκίνησε όταν το σκιώδες τραπεζικό σύστημα, τα golden boys με τα bonus και η συναίνεση της Ομοσπονδιακής Τράπεζας οδήγησαν σ' ένα παζάρι και σ'ένα τζογάρισμα των λεγόμενων τιτλοποιημένων επισφαλών υποθηκευμένων δανείων ! Δηλ ο συμβατικές τράπεζες οι κατά τα άλλα νόμιμες και "ηθικές" μετατόπισαν τον κίνδυνο της μη πληρωμής ενός δανείου στο παρατραπεζικό σύστημα που άλλο που δεν ήθελε, έφτιαξε έναν ολόκληρο μηχανισμό παραγωγής χρεογράφων-τοξικών ομολόγων κυρίως CDO τα οποία τα αναβάπτιζαν σαν αξιόλογα με το αζημίωτο οι "παστρικές" εταιρείες οι τόσο γνωστές της Ελλάδας: Fitch, Standard & Poor's, Moody's.Με άλλα λόγια είχε πραγματοποιηθεί η μεγαλύτερη φούσκα των εποχών ! Οταν πια άρχισε να καθαρίζει η ομίχλη και ταυτόχρονα η απάτη από την αλήθεια και να μην πληρώνονται ως ήταν φυσικό τα δάνεια τότε άρχισε ένα ντόμινο εξελίξεων με αρχή την κατάρρευση της Lehman Brothers. Διαβάζω από το βιβλίο σελ.68:" Η είδηση ότι τόσο πολλές αξιοσέβαστες τράπεζες είχαν μεταφέρει ένα μόνο μέρος του κινδύνου σε εξωτερικούς επενδυτές- κρατώντας το υπόλοιπο στου δικούς τους ισολογισμούς- έσπειρε περισσότερο πανικό. Η συνειδητοποίηση ότι κάθε σημαντικός και ασήμαντος παίκτης του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού συστήματος είχε λιγο πολύ εκτεθεί σε τοξικά περιουσιακά στοιχεία πυροδότησε μια μεγάλης κλίμακας κρίση. Κανείς δεν ήξερε ποιος είχε μολυνθεί με τέτοια περιουσιακά στοιχεία και σε τί βαθμό.Ενα ολόκληρο χρηματοοικονομικό σύστημα που ευδοκιμούσε στην αδιαφάνεια και στην πολυπλοκότητα είχε αρχίσει να καταρρέει".
Και παρακάτω στη σελ. 162:" Οι εκατοντάδες εξωτραπεζικοί δανειστές ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων, οι οποίοι δρούσαν στην πρώτη γραμμή της δημιουργίας στεγαστικών δανείων μειωμένης εξασφάλισης χωρίς να υπόκεινται σε ρυθμιστική εποπτεία, στηρίζονταν σε μεγάλο βαθμό στη βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση από μεγαλύτερες τράπεζες. Από τη στιγμή που τα στεγαστικά δάνεια μειωμένης εξασφάλισης άρχισαν με ολοένα και ταχύτερους ρυθμούς να μή εξυπηρετούνται, οι μεγαλύτερες τράπεζες αρνήθηκαν να ανανεώσουν τα πιστωτικά όρια των δανειστών. Ανήμποροι να βρούν δανειστή ύστατης ανάγκης, οι εξωτραπεζικοί δανειστές άρχισαν να χρεωκοπούν, θύματα μιας μαζικής απόσυρσης καταθέσεων του εικοστού πρώτου αιώνα. Ο πρώτος δανειστής που βούλιαξε ήταν η αποκαλούμενη με το κωμικά αταίριαστο όνομα Merit Financial, η οποία λέγεται ότι δεν είχε αφιερώσει περισσότερο από δεκαπέντε λεπτά στην εκπαίδευση των στελεχών του τμήματος δανείων της πριν τους ξαμολήσει στη γύρα για να συνάψουν δάνεια με ελάχιστη τεκμηρίωση, δάνεια του ψεύτη και δάνεια NINJA με δανειολήπτες δίχως δουλειά και εισόδημα.Εν τούτοις η Merit Financial δεν ήταν μόνη της. Μπορεί κάποιοι άλλοι εξωτραπεζικοί δανειστές να είχαν κρατήσει τα επαγγελματικά προσχήματα, αλλά οι δανειστικές πρακτικές τους δεν ήταν λιγότερο ύποπτες. Στα τέλη του 2006, δέκα ιδρύματα είχαν πτωχεύσει και η ροή των ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων μέσω του αγωγού της τιτλοποίησης άρχισε να επιβραδύνεται.Στα τέλη Μαρτίου του 2007, ο αριθμός των εξωτραπεζικών δανειστών που είχαν καταρρεύσει είχε πια εκτοξευτεί στους πενήντα ή και παραπάνω".
Το θέμα είναι ότι οι ίδιες οι τράπεζες, ξεκίνησαν ένα παιχνίδι κερδοσκοπίας, τζογαρίσματος και εξαπάτησης ένω όταν πια τα πράγματα φτάσανε στο μη παρέκει άρχισαν να ζητούν την προστασία του κράτους. Η οποία βέβαια τους δόθηκε αφειδώς καθώς γι αυτές δεν ισχύει η ελευθερία της αγοράς και ο ανταγωνισμός μιας και οι κυβερνήσεις θυμηθήκανε τον Κέυνς διότι δεν θέλανε να πάθουν τα ίδια που πάθανε στην κρίση του μεσοπολέμου.Με τον ίδιο τρόπο το ξεπέρασμα της κρίσης γι αυτούς συνίσταται στη χρηματοδότηση από τους πολίτες αυτής της τακτικής που οδηγεί πάλι στη κρίση σ'ένα φαύλο κύκλο...

Μαθηματικά και τέχνες στην εκπαίδευση

Διημερίδα 15-16/04 με θέμα: "Μαθηματικά και τέχνες στην εκπαίδευση"
Είναι δυνατόν το συναίσθημα να επηρεάζει τη ψυχρή λογική ? Ο Πλάτωνας γνωστός για την πίστη του στην μαθηματική παιδεία, δεν είχε σε καμμία υπόληψη την τέχνη γενικά ! Ομως κλασικοί συνθέτες όπως ο Bach ξεχωρίζουν για τον μινιμαλισμό τους, ο Klee για τις γεωμετρικές φόρμες στη ζωγραφική, ο Μπόρχες για τις εμμονές του στο άπειρο και γενικώς τελευταία υπάρχει ένα ρεύμα για την επιστροφή στην αναγνώριση της αξίας των Μαθηματικών και την επίδρασή τους σε όλες τις τέχνες και τις επιστήμες.Είναι δυνατόν όλο αυτό να αφήσει ανεπηρέαστο το χώρο της εκπαίδευσης,ειδικά στους σύγχρονους καιρούς της κρίσης όπου πια εκ των πραγμάτων έχει υποβαθμιστεί η αξία του απολυτήριου Λυκείου και η εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο και ο καθηγητής καλείται να εκσυγχρονιστεί, να βρεί νέες μεθόδους, να κάνει τα μαθηματικά εργαλεία πιο soft και cool κατά Mc Luhan, να χρησιμοποιήσει νέες τεχνολογίες, patterns, εφαρμογές των μαθηματικών στη τέχνη,στην μουσική, στη λογοτεχνία, στην καθημερινότητα ?
Η απάντηση είναι αυτονόητη, όμως τα μαθηματικά είναι αυστηρή λογική, συλλογισμός,διαίσθηση και σκληρή εργασία.Αν τα κάνουμε light, soft και cool αμέσως θα χάσουν τη δύναμη και την εγκυρότητά τους και θα γίνουν απλά παραμύθια ! Η για να το θέσουμε αλλιώς γιατί εμείς οι παλιότεροι αντλούσαμε γοητεία από απλές πράξεις, περίεργες λύσεις, πολύπλοκα σχήματα ενώ οι σημερινοί μαθητές απαξιούν και θέλουν το "φαγητό" να σερβιριστεί με σάλτσες και πολλά ορεκτικά όπως : τέχνη,γρίφους, νέα τεχνολογία... Πολλοί απ' αυτούς θέτουν ωμά το ερώτημα : σε τί χρησιμεύουν τα Μαθηματικά και θα μας μάθουν τα μαθηματικά να σκεφτόμαστε ? και που θα συναντήσουμε πάλι αυτούς τους τύπους και τις εξισώσεις ?
Πάλι ο Mc Luhan μας λέει ότι αυτά τα παιδιά έχει προλάβει η τηλεόραση και τα έχει διαπαιδαγωγήσει, αυτό το χαοτικό παραλήρημα των διαφημίσεων και του zapping τα αποσυντονίζει από τη στοιχειώδη γραμμική παράθεση συλλογισμών που χρειάζονται τα μαθηματικά.Και το δια ταύτα ποιό είναι, τι πρέπει να γίνει? είναι η εναλλακτική μαθηματική εκπαίδευση η σάλτσα ενώ οι εξισώσεις και οι ιδιότητες των ριζών είναι το κυρίως πιάτο και η ουσία των μαθηματικών?
Ολ' αυτά θέλουν πολύ προσοχή ! Την εποχή του You tube και του i-pod είναι πολύ εύκολο- πόσον μάλλον αν αλλάξει το σύστημα και καταργηθούν οι εξετάσεις- να πέσεις στην παγίδα και να κάνεις μάθημα μόνο μ' αυτό τον τρόπο ! Ομως άποψη του γράφοντος είναι ότι η σύνδεση των μαθηματικών με την τέχνη, τη φιλοσοφία, τη τεχνολογία κ.λ.π. δεν είναι απλή υπόθεση, θέλει πολύ καλή προετοιμασία, στόχους, σχέδιο μαθήματος και ότι για να περιγράψεις τη σχέση των μαθηματικών και τέχνης πρέπει εσύ ο ίδιος να το έχεις σπουδάσει πολύ καλά και να το κατέχεις ! Επίσης δεν μπορεί κάποιος να εντρυφήσει στην κατ' εξοχήν ουσία της επιστήμης αν την ίδια επιστήμη δεν την ξέρει καθόλου ! Είναι σαν να προσπαθεί κάποιος να διδάξει τη θεωρία της σχετικότητας χωρίς πρώτα να έχει διδάξει απλή φυσική !Επίσης απαιτούν πολύ καλή σχέση με την τάξη και επίγνωση του επιπέδου των μαθητών.
Αυτό που θέλω να πω δηλ είναι ότι δεν είναι θέμα μόνο των μαθητών το να κατανοήσουν την πλατιά αξία των μαθηματικών αλλά και ημών των εκπαιδευτικών και τέτοιες διημερίδες όπως η προχθεσινή μέ θέμα:"Μαθηματικά και τέχνες στην εκπαίδευση" στο Πανεπιστήμιο μάλλον προς αυτή την κατεύθυνση κινούνται.Αν και θα έπρεπε μάλλον να δοθεί έμφαση στην οπτική μετάδοση της κάθε ανάπτυξης και όχι στη θεωρητική ανάλυσή της, όπως επίσης να γίνει επικέντρωση στη χρησιμότητα κάποιων εφαρμογών στην τάξη !
Για την ώρα μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα από ένα πείραμα με χορευτές που αναπαρέστησαν την εύρεση του Ε.Κ.Π. των 2,3,5 όπως και τη χρησιμοποίηση από παιδιά Δημοτικού άριθμητικών σχημάτων στη ζωγραφική τους (βλέπε φωτογραφία)!

Αδικία...

Ο κ. Επαμεινώνδας κλαίει και γελάει ταυτόχρονα...

σκίτσο 3411

Ολοι γυρίζουμε κάποτε στην Ιθάκη της παιδικής μας ηλικίας

Βλέπω μια φωτογραφία του σπιτιού που γεννήθηκα στη Νίκαια ! (είναι γύρω στη δεκαετία του 60) λεμονιές,η βεράντα,ο ήλιος, πως θάθελα με κάποιο μυστήριο τρόπο να γύριζα σ'εκείνη την εποχή και νά βλεπα τον εαυτό μου μικρό, τους γονείς μου νέους, συγχωρεμένους γείτονες να έχουν αναστηθεί...Για την ώρα μένω με την αίσθηση που μου δημιουργεί η φωτογραφία !
Μυρωδιές : πρέπει να ήταν κάποια λουλούδια από τις αυλές, τα απόνερα απ'το πλύσιμο τα πεταμένα στο δρόμο,οι φρέσκιοι σοβάδες των σπιτιών,κάποιο φαγητό που μαγειρεύεται εκείνη τη στιγμή, τσιγαρίλα, ο καπνός απ'τα καυσόξυλα όπου φουρνίζανε οι νοικοκυρές,η μυρωδιά απ'τις τσουκνίδες που βράζαν οι Ρωσοπόντιοι,το παντοπωλείο της κυρα Παρθένας(ανάμικτη μουντή μυρωδιά από λάδι,μπακαλιάρο,κρεμμύδια,κρασί,απορρυπαντικά),οι μυρωδιές από ζώα (σκυλιά, γατιά,κατσίκες,γάϊδαροι,κότες).
Ηχοι : πλανόδιοι,ασβεστάαααααααααααας, μεγεθύνω φωτογραφίιιιες,ντομάτες αγγούρια,πατάτες,όλα τα παλιά αγοράαααααζω,το γάλααααα,το γκάρισμα των γαϊδάρων,το ξυλουργείο του κυρ Θόδωρα,που και που κάνα μηχανάκι η αυτοκίνητο διέκοπτε την ησυχία... Τα παιδιά της γειτονιάς : Ο Στέλιος κρατούσε μια κομμάτα ψωμί με αλειμμένο τοματοπελτέ, Ο Νίκος ο χοντρούλης όλο φώναζε,ο Αντώνης έκανε ποδήλατο...Το μεσημέρι διαβάζαμε λίγο και το απόγευμα συνέχεια στο δρόμο παίζαμε,γυρνούσαμε,μιλάγαμε για διάφορα χωρίς έννοιες εκτός απ'το σχολείο.Παιχνίδια πάρα πολλά : αμπάριζα,κυνηγητό,μπάλα,χαρτάκια,μπάζ,γιαλένια,άλτ,εφευρίσκαμε διάφορα αγωνίσματα όπως πήδημα από μάντρες,πέταγμα ακόντιου διάφορες φανταστικές περιπέτειες όπως ταξίδια με υποβρύχιο,διαστημόπλοιο κ.λ.π όπου στο τέλος μαλώναμε πάντα αλλά το ξεχνούσαμε γρήγορα ! Το βράδυ ήταν ακόμη πιο γοητευτικό για μας αφού μπορούσαμε να παίξουμε άνετα κρυφτό,κάναμε πλάκες και φάρσες,το τεράστιο φεγγάρι από πάνω και μεις γέλια και χαρές.Παρά πάνω στο ταβερνάκι το τζούκ μπόξ παίζει στη διαπασών Γαβαλά : "φύγε κι ασε με ν' απομείνω μόνος μου"...
Πόσο ζωντανά τα έχω ολ'αυτά μέσα μου, σα να μην έχουν περάσει σα να ζούν αιώνια κάπου σε κάποιο μέρος, σα να τα έχω ανάγκη να υπάρχουν έτσι όπως τα έζησα, τα ένοιωσα ! Δεν ήταν όλα τέλεια, όμως η παιδική ματιά τους έδινε μια χροιά καταπληκτικής και εντυπωσιακής εμπειρίας όπου έχουμε ανάγκη να καταφύγουμε και να επιστρέψουμε πάλι σαν τον Οδυσσέα στην Ιθάκη του....

Ο κ.Επαμεινώνδας κλαίει και γελάει ταυτόχρονα...

Μπόρχες και κβαντομηχανική

....Ενιωσα στο χέρι μου κάτι σαν γαργαλητό, μια ελαφρότατη δόνηση.Ανοίγοντας τη χούφτα μου, είδα πως οι δίσκοι ήταν τριάντα ή σαράντα. Θά' παιρνα όρκο πως δεν ήταν παραπάνω από δέκα.Τους άφησα πάνω στο τραπέζι κι έβγαλα και τους άλλους.Δε χρειάστηκε να τους μετρήσω για να καταλάβω πως είχαν πολλαπλασιαστεί. Τους έκανα όλους μία στοίβα κι επιχείρησα να τους μετρήσω έναν έναν.
Αυτό το απλούστατο εγχείρημα αποδείχθηκε αδύνατον.Συγκέντρωνα την προσοχή μου σ' έναν δίσκο, τον έβγαζα απ' το σωρό πιάνοντάς τον με το δείκτη και τον αντίχειρα και μόλις έμενε μόνος του γινόταν πολλοί. Κοίταξα μην έχω πυρετό, κι επανέλαβα το ίδιο πράγμα πολλές φορές.Το αχρείο θαύμα επαναλαμβανόταν.Είχαν παγώσει τα πόδια και τα σωθικά μου και τα γόνατά μου έτρεμαν. Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε.....
...Αν κάποιος μου' λεγε πως υπάρχουν μονόκεροι στο φεγγάρι, ή θα δεχόμουν αυτή την πληροφορία ή θα την απέρριπτα ή θα κρατούσα μια επιφύλαξη' πάντως, θα μπορούσα να τους φανταστώ. Αντίθετα, αν μου'λεγαν πως, στο φεγγάρι, έξι ή επτά μονόκεροι μπορούν να είναι τρεις, θα'λεγα αμέσως πως αυτό είναι αδύνατον. Οποιος έχει καταλάβει πως τρία κι ένα κάνουν τέσσερα, δεν κάθεται να το επαληθεύσει με κέρματα, με τα δάχτυλα, με πιόνια του σκακιού ή με μολύβια. Το καταλαβαίνει, κι αυτό αρκεί. Του είναι αδύνατον να διανοηθεί άλλον αριθμό. Πολλοί μαθηματικοί υποστηρίζουν πως "τρία συν ένα" είναι μια ταυτολογία του "τέσσερα", ένας άλλος τρόπος να πεις "τέσσερα"...Κι απ' όλους τους ανθρώπους της γης, έλαχε σε μένα, τον Αλεξάντερ Κρέιγκι, ν' ανακαλύψω τα μοναδικά αντικείμενα που αντιφάσκουν σ' αυτόν τον θεμελιώδη νόμο του ανθρώπινου πνεύματος.Στην αρχή, φοβόμουν πως θά' χανα τα λογικά μου' με τον καιρό, άρχισα να πιστεύω πως θα'ταν καλύτερα για μένα να τα' χω χάσει, αφού η προσωπική μου παραίσθηση είχε λιγότερη σημασία απ' την απόδειξη πως στο σύμπαν βασιλεύει η αταξία. Αν τρία συν ένα μπορούν να είναι δύο ή δεκατέσσερα, η λογική είναι μια τρέλα...
(αποσπάσματα από το διήγημα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες: "Γαλάζιες τίγρεις").

Αν "τρία συν ένα" μπορεί να κάνει οτιδήποτε τότε ο κόσμος καταρρέει κάτω από τα πόδια μας γιατί ούτε αριθμητική αλλ' ούτε μαθηματικά μπορούμε να κάνουμε σωστά ! Ο Wittgenstein όμως λέει ότι αν υποθέσουμε ότι μια μαθηματική πράξη για κάποιο λόγο μας βγαίνει συνεχώς λάθος, θα απορρίπταμε όλη την μαθηματική θεωρία που θα προέκυπτε απ' αυτή την πράξη η όχι ? η απάντηση του είναι όχι και υπερθεματίζει λέγοντας ότι τα μαθηματικά είναι επινόηση και όχι ανακάλυψη ! ...Οπως μας λέει στο: " Παρατηρήσεις για τη θεμελίωση των μαθηματικών" Και άν ο κανόνας +1 σε οδηγεί μια φορά απ' το 4 στο 5, ίσως μιαν άλλη φορά σε οδηγήσει από το 4 στο 7. Γιατί αυτό να είναι αδύνατο ?
Εγείρεται το ερώτημα τί θα εκλάβουμε ως κριτήριο της σύμφωνης προς τον κανόνα προχώρησης. Μήπως, για παράδειγμα, ένα αίσθημα ικανοποίησης που συνοδεύει την πράξη της, σύμφωνα με τον κανόνα, προχώρησης ? Η μήπως μια ενόραση (έμπνευση), η οποία μου λέει ότι έχω προχωρήσει σωστά ? Η, πάλι, ορισμένες πρακτικές συνέπειες της προχώρησης, που ορίζουν αν ακολούθησα πραγματικά τον κανόνα ?-Τότε θα ήταν δυνατό το 4+1 να δίνει άλλοτε 5 κι άλλοτε κάτι άλλο ως εξαγόμενο. Θα ήταν διανοητό, δηλαδή, μια πειραματική έρευνα να έδειχνε κατά πόσον 4+1 δίνει πάντοτε 5...Εχουμε λοιπόν διδάξει σε κάποιον την τεχνική του πολλαπλασιασμού. Οπότε χρησιμοποιούμε εκφράσεις αποδοχής και απόρριψης. Θα γράψουμε επίσης, μερικές φορές, τον σκοπό του πολλαπλασιασμού : "Αν είναι σωστός, θα βγάλεις αυτό", μπορούμε να πούμε. Είναι τώρα διανοητό ν' ακολουθεί κανείς έναν κανόνα και να βρίσκει διαφορετικό εξαγόμενο κάθε φορά που πολλαπλασιάζει 15x13 ? Αυτό εξαρτάται απ' το ποιά πράγματα θα επιτρέψει κανείς να ισχύσουν ως κριτήρια της ορθής ακολουθίας. Στα μαθηματικά, το ίδιο αποτέλεσμα είναι επισης κριτήριο του ορθού υπολογισμού. Εδώ λοιπόν είναι αδιανόητο ν' ακολουθείς σωστά έναν κανόνα και να παίρνεις διαφορετικά υπολογιστικά σχήματα...
(Παρατηρήσεις για τη θεμελίωση των μαθηματικών,Ludwig Wittdgenstein)

Για παράδειγμα έστω ότι θέλουμε να υπολογίσουμε το άθροισμα:
S= 1-1+1-1+1-... χρησιμοποιώντας όλες τις ιδιότητες της πρόσθεσης. Τότε το αποτέλεσμα μπορεί να είναι διαφορετικό ανάλογα πως θα πάρουμε το άθροισμα : S=1-(1-1+1-...)=1-S => 2S=1 => S=1/2 η S=1-1+1-1+...=0+0+0+...=0 Η ή S=1 -1+1-1+1-...=1+0+0+0+...=1.Αρα ενώ ο κανόνας είναι ο ίδιος το αποτέλεσμα είναι διαφορετικό !

Το φαινόμενο που περιγράφει ο Μπόρχες μοιάζει μεταφυσικό, όμως στην πραγματικότητα υπογραμμίζει μετρήσεις και φαινόμενα που εξετάζει η σύγχρονη φυσική και ανήκουν κυρίως στη σφαίρα της κβαντομηχανικής. Δηλ του κλάδου εκείνου της φυσικής που ασχολείται με θεωρίες για τη φύση των μικροσωματιδίων και κατ' επέκταση του φωτός.
Οι θεωρίες αυτές επινοήθηκαν αφ' ης στιγμής ανακαλύφθηκε ότι το φως έχει διττή φύση ήτοι κύματος-σωματιδίου ενώ για το ηλεκτρόνιο είναι αδύνατο να γνωρίζουμε που και πως βρίσκεται(αρχή της απροσδιοριστίας του Heizenberg) η δε θέση και κίνηση του ηλεκτρονίου εξαρτάται κατά πολύ από τις συνθήκες παρατήρησης και υπάρχει μια ορισμένη πιθανότητα να το βρούμε σε μια θέση και σε μια κατάσταση! Αυτά τα δεδομένα προκύπτουν από την κβαντομηχανική.
Είναι γνωστή η διαμάχη Bohr-Einstein(ο θεός δεν παίζει ζάρια)καθώς ο δεύτερος αντιλαμβανόταν το σύμπαν καθαρά ντετερμινιστικά)δήλ αίτιο-αιτιατό και καθόλου με όρους πιθανοκρατικούς !
Διαβάζουμε από το βιβλίο του Jim Al-Khalili "σκουληκότρηπες μαύρες τρύπες και χρονομηχανές" :
...Οι διαφορές μεταξύ των ερμηνειών έχουν να κάνουν με το πως περιγράφουμε το τί "συμβαίνει" σε ένα κβαντικό σωματίδιο, όπως ένα ηλεκτρόνιο, όταν το αφήνουμε μόνο του να κάνει ότι κάνουν τα ηλεκτρόνια όταν τα αφήνουμε μόνα τους.Αν μετρήσουμε μια συγκεκριμένη ιδιότητα ενός ηλεκτρονίου, όπως τη θέση του, την ταχύτητά ή την ενέργειά του σε μια δεδομένη χρονική στιγμή, τότε η κβαντική μηχανική μας λέει τι είναι πιθανό να βρούμε. Ομως δεν μας λέει τίποτα σχετικά με το τι κάνει το ηλεκτρόνιο όταν δεν το παρατηρούμε. Αυτό δεν θα ήταν πρόβλημα αν μπορούσαμε να είμαστε βέβαιοι ότι τα ηλεκτρόνια (και όλα τα υπόλοιπα κβαντικά σωματίδια) θα συμπεριφερθούν λογικά, αλλά δεν το κάνουν. Εξαφανίζονται από το σημείο όπου παρατηρήθηκαν για τελευταία φορά και επανεμφανίζονται αυθόρμητα σε κάποια άλλη θέση η οποία θα έπρεπε,κανονικά, να είναι απρόσιτη σε αυτά.Υπάρχουν ταυτόχρονα σε δύο θέσεις διανοίγουν μια σήραγγα και διέρχονται από αδιαπέραστα εμπόδια, κινούνται ταυτόχρονα προς δύο διαφορετικές κατευθύνσεις και διαθέτουν ταυτόχρονα αρκετές αλληλοσυγκρουόμενες ιδιότητες. Ομως, τη στιγμή που αρχίζουμε να τα παρατηρούμε, τα ηλεκτρόνια αρχίζουν ξαφνικά να συμπεριφέρονται και πάλι ομαλά λες και τίποτα περίεργο δεν συνέβη.Ως τόσο, τα αναπόδραστα συμπεράσματα που πρέπει να συναγάγουμε από τα αποτελέσματα των παρατηρήσεών μας είναι ότι το ηλεκτρόνιο έκανε πράγματι κάτι το πολύ παράξενο όσο δεν το κοιτούσαμε.
Ουσιαστικά όλα τα κβαντικά σωματίδια συμπεριφέρονται με τρόπους που θα ήταν έως και αδύνατοι αν υπάκουαν στους ίδιους κανόνες με τα συνηθισμένα αντικείμενα της καθημερινής ζωής...
...Εχω ήδη αναφέρει εν συντομία ...ότι η κβαντική μηχανική θεωρείται ακόμα πιο σημαντική επιστημονική ανακάλυψη από τη σχετικότητα, αναφορικά με το πόσο έχει επηρεάσει την καθημερινή ζωή μας.Η κβαντική μηχανική είναι ο στυλοβάτης ολόκληρης της σύγχρονης χημείας και ολόκληρης της σύγχρονης ηλεκτρονικής. Χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε τη δομή των κρυστάλλων, ή να ανακαλύψουμε το λέιζερ ή τα ολοκληρωμένα κυκλώματα πυριτίου.
Χωρίς μια στοιχειώδη κατανόηση των νόμων της κβαντικής μηχανικής δεν θα υπήρχαν τηλεοράσεις, υπολογιστές, φούρνοι μικροκυμάτων, μηχανήματα αναπαραγωγής ψηφιακών δίσκων,ψηφιακά ρολόγια και τόσα άλλα που θεωρούμε δεδομένα στην τεχνολογική εποχή μας...Το πρόβλημα είναι πως κανένας δεν καταλαβαίνει πραγματικά τι μας λέει η κβαντική μηχανική σχετικά με τον κόσμο του απειροστά μικρού, τον οποίο περιγράφει με τόση ακρίβεια.Αυτό, βέβαια, ηχεί μάλλον τρελό.Πως μπορεί μια θεωρία, την οποία δεν καταλαβαίνουμε, να είναι τόσο επιτυχής ? Η απάντηση είναι ότι προβλέπει τη συμπεριφορά των κύριων δομικών λίθων της ύλης- όχι απλώς των ατόμων, αλλά και των σωματιδίων που συγκροτούν τα άτομα (των ηλεκτρονίων, των πρωτονίων, των νετρονίων) καθώς και των φωτονίων και κάθε άλλου υποατομικού σωματιδίου που μπορείτε να φανταστείτε(και υπάρχουν πολλά)- με απίστευτη ακρίβεια.
Η κβαντική μηχανική μας έχει οδηγήσει στη σημερινή, μεγάλης ακρίβειας, κατανόηση του τρόπου με τον οποίο αυτά τα "κβαντικά" σωματίδια αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και συνδέονται προκειμένου να σχηματίσουν τον κόσμο γύρω μας.Ομως, την ίδια στιγμή η κβαντική μηχανική μας επιβάλλει μια θεώρηση του υποατομικού κόσμου,που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την κοινή λογική. Εδώ και τρία τέταρτα του αιώνα οι φυσικοί επιχειρούν να κατανοήσουν αυτήν τη θεώρηση και έχουν διαμορφώσει μια σειρά από πιθανές ερμηνείες του τι πρέπει να συμβαίνει στο κβαντικό επίπεδο.
Ωστόσο δεν έχει προκύψει ακόμη μια καθολική συναίνεση αναφορικά με την ορθή ερμηνεία, αν πράγματι υπάρχει μόνο μία.

πατρίδα

Σινεμά : Κυνόδοντας

Ο "κυνόδοντας" στην ουσία είναι η κινηματογράφιση ενός πειράματος όπου εν είδει παραβολής μπορούμε να μεγεθύνουμε και να βγάλουμε συμπεράματα για την κοινωνία.Εχοντας σαν αφορμή τα περιστατικά εγκλεισμού και βιασμού παιδιών για χρόνια από ενήλικους τέρατα (Γιόσεφ Φριτζλ,τέρας της Μαρικίτα,περίπτωση Νατάσα Κάμπους) ο σκηνοθέτης εντοπίζει τη συζήτηση κυρίως σ' ένα κλειστό σύστημα, μάλλον σε μια ειδική οικογένεια όπου ο δυνάστης πατέρας υπαγορεύει και τα παιδιά δεν έχουν καθόλου επηρεασμό από τον υπόλοιπο κόσμο αφού τα όρια του κόσμου τους βρίσκονται στην πόρτα του σπιτιού τους, όμως δεν είναι μόνο αυτό αφού και η γλώσσα τους έχει μεταστοιχειωθεί και έχει άλλο συμβολικό νόημα. Ετσι θάλασσα σημαίνει πολυθρόνα, ζόμπι σημαίνει κίτρινα λουλουδάκια κ.λ.π. κατά Βίντγκενστάϊν η γλώσσα τους και συνεπώς ο κόσμος τους έχει περιορισθεί στα απολύτως αναγκαία !
Ομως και η πραγματικότητα έχει παραλλαχθεί έτσι που να είναι εξηγήσιμη από τη λογική της "οικογένειας" π.χ. τα αεροπλάνα δεν είναι ιπτάμενες μηχανές αλλά παιχνιδάκια.Επίσης έχει εφευρεθεί και ένας "εθνικός" κίνδυνος όπου προβάλλονται και εξωτερικεύονται όλοι οι μύχιοι φόβοι και ανασφάλειες των παιδιών. Η εκπαίδευσή τους είναι πατροκεντρική και εμφορείται από τις στεγνές και τεχνοκρατικές πεποιθήσεις του πατέρα οπότε στερείται συναισθήματος και ηθικής.
Καταλύτης στην εξέλιξη της δράσης θα αποτελέσει μια γυναίκα ερωμένη επί πληρωμή του γυιού που θα ανοίξει την κερκόπορτα του σεξουαλικού ενστίκτου της οικογένειας όμως με μια ιδιαίτερη μορφή κυρίως συμβολικά επικοινωνιακή.
Η ταινία έχει ξεκάθαρους στόχους και διερευνά βασικά την ελευθερία της βούλησης,τα εθνικά ψέμματα και τις σκοπιμότητες που καλύπτουν, όπως και σε τι συνίσταται η αφύπνιση και η αντίδραση στη βάναυση πίεση της εξουσίας.

Ο κ.Επαμεινώνδας κλαίει και γελάει ταυτόχρονα...

Παύει το φως εκεί που ο ήλιος δε φωτίζει

Παύει το φως εκεί που ο ήλιος δε φωτίζει'
εκεί που θάλασσα δεν κυματίζει,
παλίρροιες φουσκώνουν πέλαγο την καρδιά'
όσα απ' το φως και του φωτός, φαντάσματα έκπτωτα,
κεφάλια λαμπυρίδες παρελαύνουν προς τη σάρκα,
όπου η σάρκα κόκαλα δεν καταστρώνει.

Κηροπήγιο στους μηρούς
ζεσταίνει νιάτα και σπορά, καίει τους σπόρους της φθοράς'
εκεί που ο σπόρος δε σαλεύει,
καρπός ανθρώπινος μεστώνει μες στ' αστέρια,
σαν σύκο φωτεινός'
εκεί που μήποτε κερί, το κηροπήγιο λύνει τα μαλλιά του.

Παύει η αυγή πίσω απ' τα μάτια'
από τον πόλο του κρανίου, στον πόλο του ποδιού,
αίμα ανεμόδαρτο σαν θάλασσα ορμάει'
άφραχτοι,ξέλυτοι οι κρουνοί των ουρανών
γεμίζουν άκρη σ' άκρη το ραβδίο,
χαμογελούν προφητικά και να: το λάδι των δακρύων.

Νύχτα γυρίζει μες τις κόγχες των ματιών,
πίσσα φεγγάρι σκοτεινό, το περιθώριο των σφαιρών'
το κόκκαλο η μέρα καταυγάζει'
εκεί που κρύο μήποτε, κατάσαρκα μελτέμια
ξεκουμπώνουν τους μανδύες του χειμώνα'
κρέμεται από τα βλέφαρα της άνοιξης μεμβράνη.

Ντύλαν Τόμας, "το χρώμα της λαλιάς" (1934-53)(μετφ.Γιώργου Μπλάνα)

Μέχρι πόσους θανάτους η ραδιενέργεια παραμένει αποδοτική και πράσινη ?

Η προφητική εικονογράφιση είναι του Γιώργου Τραγάκη.

Ξαφνιάζει και συγκινεί το μέγεθος της καταστροφής στην Ιαπωνία ! μιας χώρας ευάλωτης μεν σε σεισμούς και παλιρροϊκά κύματα αλλά τόσο οργανωμένης και νοικοκυρεμένης...Τελικά ο άνθρωπος ενώ φαίνεται ότι έχει τιθασεύσει τις ανεξέλεγκτες δυνάμεις της φύσης εν τούτοις συμβαίνει κάτι και φαίνεται αδύναμος και ανίσχυρος σαν μικρό μυρμηγκάκι που το τσαλαπατάει ένας γίγαντας.Ακόμη δεν ξέρουμε ακριβώς τι είναι οι σεισμοί -η αιτία τους είναι οι κινήσεις των λιθοσφαιρικών πλακών που κινούνται πάνω σε μάγμα-όμως πως γίνονται αυτές και ποιά είναι η αιτία τους ακριβώς δεν ξέρουμε...Ο εσώτερος πυρήνας της γης είναι στερεός ενώ λίγο πιο πάνω βρίσκεται σε διάπυρη ρευστή κατάσταση. Υπάρχουν υποθέσεις που λένε ότι εκεί κάτω υπάρχουν φαινόμενα πυρηνικών αντιδράσεων όπως του ήλιου.Η δυσκολία είναι ότι δεν μπορούν να γίνουν μετρήσεις τόσο βαθειά στη γή και γι αυτό γίνονται υποθέσεις.Παρόμοιας αιτιολογίας είναι και οι εκρήξεις των ηφαιστείων υπάρχουν γύρω στα 1500 ενεργά και όλοι θυμόμαστε το 91 την έκρηξη του Πινατούμπο που προκάλεσε ένα τεράστιο νέφος γύρω από τη γή.
Ομως η καταστροφή που συνέβη και συμβαίνει στην Ιαπωνία οφείλεται από τη μια σε φυσικά αίτια (σεισμοί,τσουνάμι) από την άλλη όμως σε ανθρωπογενείς παράγοντες όπως η άνεξέλεγκτη χρήση της πυρηνικής ενέργειας.
Πριν από λίγο καιρό, στις σοβαρές συζητήσεις για τις κλιματικές αλλαγές και το φαινόμενο του θερμοκηπίου, κέρδιζαν σε μεγάλο βαθμό έδαφος τα επιχειρήματα υπέρ της προσεκτικής και λελογισμένης χρήσης των εφαρμογών της πυρηνικής ενέργειας ! Και στα σοβαρά θεωρούνταν ίσως η πιο καθαρή μορφή ενέργειας εν σχέσει με τις άλλες που μόλυναν το περιβάλλον, ήταν υδροβόρες, το καύσιμο ήταν περιορισμένο κ.λ.π. Μετά όμως από αυτή την κατάσταση στην Ιαπωνία τα στόματα έκλεισαν ή μάλλον άρχισαν να περιορίζουν τα σχέδια για μελλοντικά πυρηνικά εργοστάσια...
Τι συμβαίνει αλήθεια ? Δεν υπάρχει σαφής και σταθερή άποψη που να επισημαίνει το ποσοστό επικινδυνότητας σε σχέση με τα πλεονεκτήματα που παρέχει μια τέτοια λύση ? Δεν υπάρχει μάλλον ή αν υπάρχει κρύβεται επιμελώς ! Η αλήθεια είναι ότι παίρνεται κάποιο επιχειρηματικό ρίσκο και ως γνωστόν στην οικονομία όλες οι επιχειρήσεις έχουν κάποιο ρίσκο ! Στην περίπτωσή μας όμως αυτό το ρίσκο μεταφράζεται σε ανθρώπινες ζωές-πιθανούς ή άμεσους καρκίνους, τερατογενέσεις,ασθένειες...Είναι τόσο μεγάλη η απόδοση του καυσίμου σε ενέργεια που πια ένας "καθωσπρέπει" οικονομολόγος δεν νοείται να μην έχει στην ατζέντα του μια ιδέα για μελλοντική εφαρμογή της πυρηνικής ενέργειας.Η Ιαπωνία στήριζε το 30% των αναγκών της σ' αυτή.Ετσι επετεύχθη το οικονομικό θαύμα της τρίτης θέσης στην παγκόσμια οικονομία.Ομως κατά πως φαίνεται το ρίσκο δεν πέτυχε...Οι υπό ανάπτυξη χώρες (βλέπε Τουρκία,Ρουμανία,Βουλγαρία) δεν φαίνεται να παίρνουν μαθήματα από τα παθήματα των άλλων.Γιατί το κόστος των ανθρωπίνων ζωών τους ενδιαφέρει πολύ λίγο ή γιατί οι αντιδράσεις είναι μικρές.Η γιατί θα μπουρδουκλόσουν τις αιτίες των πιθανών καρκίνων με άλλες πιο συνηθισμένες όπως: τη κακή διατροφή,το κάπνισμα,την μόλυνση, την απροσεξία κ.λ.π.Αν τεθεί στο τραπέζι και το θέμα των πυρηνικών αποβλήτων που μεταφέρονται στον "σκουπιδοτενεκέ" της Ευρώπης δηλ. την Αφρική, τότε η συζήτηση δεν έχει τέλος...
Από μια περίεργη σύμπτωση εμφανίσθηκε στη γη η ζωή και από μια μεγαλύτερη σύμπτωση ο άνθρωπος αφού αν δεν είχε πέσει ο τεράστιος αστεροειδής που προκάλεσε την εξαφάνιση των δεινοσαύρων δεν θα επικρατούσαν τα μεσαία θηλαστικά και συνεπώς ο άνθρωπος...Επίσης ευνοϊκές συνθήκες θερμοκρασίας και οξυγόνου συνετέλεσαν στην ύπαρξή του.Ομως ο πλανήτης έχει ηλικία τεσσάρων περίπου δισεκατομμυρίων χρόνων ζωής και σε περίπου άλλα τόσα ίσως και λιγότερο είναι σίγουρο ότι θα έχει καταστραφεί, αυτή είναι η μοίρα του ανάμεσα σε δισεκατομμύρια άλλα άστρα του γαλαξία μας ανάμεσα σε δισεκατομμύρια γαλαξίες.Φυσικές καταστροφές συνέβαιναν και συμβαίνουν! είναι κάτι τελείως νομοτελειακό για τη γή αφού οι σεισμοί και τα ηφαίστεια προκαλούν την αναγέννηση των ορέων και του εδάφους.Επίσης χιλιάδες μετεωρίτες πέφτουν στη γή, όπως και είναι πιθανή μια σύγκρουση με αστρικό σώμα.Ολ' αυτά είναι πράγματα καθημερινά για τις συνθήκες όλων των ουρανίων σωμάτων.Τι θέση έχει τώρα ο άνθρωπος σ' όλο αυτό είναι περισσότερο ζήτημα φιλοσοφίας και όχι επιστήμης θα έλεγα...Είναι μια ανώτερη μορφή νόησης, είναι προδιαγεγραμμένο να αυτοκαταστραφεί, είναι η έκφραση του Θεού, είναι μια μορφή τάξης μέσα στο χάος ή το αντίστροφο ?
Αν θέλει ο άνθρωπος να επιζήσει διατηρώντας ταυτόχρονα ένα επίπεδο πολιτισμού πρέπει να δρομολογήσει την μετεγκατάστασή του σε άλλα άστρα χρησιμοποιώντας την τεχνολογία και την ανακάλυψη καινούργιων μορφών ενέργειας μεταλάσσοντας λίγο και τον εαυτό του αλλά και τον τρόπο ζωής του.Αυτό είναι σίγουρο και αναπόφευκτο, όμως άλλο αυτό και άλλο το να καταστρέψει πρώτος αυτός τη γή πριν από τη μοιραία αυτοκαταστροφή της, στο βωμό της νέας επιστημονικής ανακάλυψης η της πιο αποδοτικής αξιοποίησης του ορυκτού πλούτου αφού από μικρή σχετικά ποσότητα ουρανίου αποδεσμεύεται τεράστια ενέργεια!Αλλο επίσης το να θέτει την ανθρώπινη ζωή και υγεία σε δεύτερη μοίρα βάζοντας σε πρώτη θέση αυτή την αποδοτική αξιοποίηση !

The evil

Είναι μια αόρατη δύναμη που λυσσάει να βγεί και να αναβλύσει σαν κύμα από ορμητικό ποταμό και υπό όρους και κατάλληλες συνθήκες αν είναι ελεγχόμενη γίνεται δημιουργική και ζωογόνος, αν όμως την περιορίσεις την αποδιώξεις ή την υποτιμήσεις γυρίζει από την πίσω πόρτα σαν κάτι "κακό" και άρρωστο να βρεί διέξοδο.
Κρύβεται σε σκοτεινές γωνιές, έχει τερατώδη μορφή και πολλές φορές εσωτερικεύεται στον άνθρωπο τον μαραίνει και τον εξαθλιώνει.Σ' αυτή τη μιζέρια ο άνθρωπος πολλές φορές δίνει μεγαλοπρεπή ονόματα όπως αρετή, τιμή, ηθική...και το γεγονός ότι αυτές οι λέξεις έχουν καταλήξει να έχουν διφορούμενη έννοια σημαίνει ότι ο άνθρωπος προσπαθεί να είναι καλός και σωστός και κατορθώνει το αντίθετο.Το πως έχει διαστρέψει αυτές τις έννοιες το περιγράφει πολύ καλά ο Ράϊχ στο: "Ακου ανθρωπάκο" και στη "δολοφονία του Χριστού".
Σε ακραίες καταστάσεις μετασχηματίζεται σε τύψεις συνείδησης, αυτομαστίγωση,νεύρωση...Το άγριο αυτό "πράγμα" που φωλιάζει μέσα μας ζητάει πληρωμή και σκάει μύτη ανά πάσα στιγμή σε μια κουβέντα,μια κίνηση,μια περίεργη ματιά, σκάβει μέσα μας, υπονομεύει τον ψυχικό μας κόσμο και ανατρέπει δεσμούς και ισορροπίες : είναι το πραγματικό φανταστικό, είναι το φανταστικό πραγματικό και ποιά η συμβολική σημασία του ?
Οι αρχαίοι είχαν καταλάβει την αξία του και το είχαν λατρέψει σαν θεότητα το συνέδεαν δε με ιδιαίτερη πρακτική τον διονυσιασμό, που είχε να κάνει με ξέφρενες οργιαστικές τελετές και γιορτές τόσο παραστατικά δοσμένες σε αμφορείς.Αυτές οι τελετές ήταν ουσιαστικά αναγκαίες για την ισορροπία μιας κλειστής κοινωνίας και έλκουν την καταγωγή τους από ακόμη πιο παλιές σχεδόν πρωτόγονες, όπου ο μάγος της φυλής έπεφτε σε έκσταση και ερχόταν σε επικοινωνία με πνεύματα που είχαν σωτήρια αλλά και καταστροφική δύναμη.Μαγείες, θαύματα, μεταφυσικές δοξασίες έχουν μπλεχτεί σαν κουβάρι με τον απλό στοιχειώδη πόθο του ανθρώπου να γίνει ένα με τον άλλον, να μεταλλάξει την αγωνία του θανάτου με το σωτήριο επαναλαμβανόμενο κύμα της αναβλυζουσας ζωής που ζητάει να αναπαραχθεί !!!
Ο Freud την ονόμασε libido, ο Ράϊχ την είπε οργόνη, ο Λακάν juissance και τη συνέδεσε με τη γλώσσα...
Η μουσική και πιο πολύ η ροκ εμπνέεται και έχει σαν αιτία αυτή τη δύναμη.Απ' αυτή την άποψη ο ρόλος της είναι λυτρωτικός και σωτήριος καθώς αυτό που κάνει είναι ότι καθιστά κεντρικες μορφές τους καλλιτέχνες, ανθρώπους δηλαδή που διαχειρίζονται την εσωτερικότητά τους πιο εύκολα απ' τους άλλους από τη μια και από την άλλη δείχνουν στους υπόλοιπους κάποιους τρόπους (περάσματα) ώστε να κάνουν κι αυτοί το ίδιο.

Ο κ.Επαμεινώνδας γελάει και κλαίει ταυτόχρονα...

ένα, δύο, πολλά...

Το αισθητό "άπειρο"(μάλλον το μη αισθητό) είναι μια ψευδαίσθηση του ανθρώπου. Είναι εκείνο που δεν μπορεί να δεί βασικά...Φαντασθείτε ένα μυρμήγκι πως βλέπει τους τοίχους ενός δωματίου σαν κάτι άφθαστο-απέραντο. Το αισθητό "άπειρο" είναι το όριο των αισθήσεων(της όρασης) και συνεπώς της αντίληψης του ανθρώπου.Δεν μπορεί να καταλάβει ένα πράγμα που δεν το αισθάνεται. Γι αυτό και οι απόπειρες που κάνει για να το καταλάβει οδηγούν σε αδιέξοδο.
Κυρίως είναι οπτικό κατασκεύασμα. Φαντασθείτε έναν τυφλό(εκ γενετής) να προσπαθεί να προσδιορίσει το "άπειρο", ούτε σαν είδωλο αντικρυστών καθρεπτών, ούτε σαν αχανές διάστημα, ούτε σαν επαναλαμβανόμενα αντικείμενα, αλλά σαν έναν ήχο που όλο αυξάνεται η έντασή του. Είναι φανερό ότι η ένταση του ήχου δεν μπορεί να είναι απέραντα μεγάλη γιατί και η ακοή δεν είναι απέραντα μεγάλη.Ενας πολύ τεράστιος εκκοφαντικός δεν "ακούγεται" γιατί απλούστατα σπάει το τύμπανο. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την όραση. Δεν μπορούμε να δούμε απέραντα μακριά γιατί απλούστατα το μάτι δεν μπορεί να δεί τόσο μακριά.
Επίσης δεν μπορούμε να μετρήσουμε μέχρι το "άπειρο" γιατί απλούστατα δεν μας φτάνει ο χρόνος μιας ζωής. Αρα το άπειρο μάλλον δεν είναι ζήτημα απόστασης αλλά μάλλον χρόνου. Ο Αϊνστάϊν είχε συσχετίσει πολύ το διάστημα με το χρόνο. Λοιπόν το "άπειρο" είναι ζήτημα χρόνου, ενώ εμείς απατώμαστε όταν νομίζουμε ότι είναι ζήτημα απόστασης.
Οταν για παράδειγμα φτιάχνουμε μια ευθεία και λέμε ότι αυτή προεκτείνεται αριστερά και δεξιά μέχρι το "άπειρο" στην ουσία δεν έχουμε άπειρο χρόνο να την κατασκευάσουμε αριστερά και δεξιά. Αρα όταν φτιάχνουμε μια ευθεία στην ουσία εννοούμε όχι την απόσταση που διαγράφουν δύο σημεία ευθύγραμμα προς τα αριστερά και δεξιά αλλά στην ουσία το χρόνο που κάνουν αυτά τα σημεία να διαγράψουν την ευθεία.
Ας πούμε λοιπόν ότι τα σημεία αυτά κινούνται με την ταχύτητα του φωτός. Τότε πράγματι αυτά διαγράφοντας την ευθεία κατευθύνονται στο "άπειρο" γιατί γρήγορα χάνονται.Αν όμως τα σημεία αυτά βρίσκονται πάνω σε δύο μυρμήγκια που κινούνται αντίθετα και είναι πασσαλειμμένα με ασβέστη πάνω σ'έναν μαυροπίνακα, τότε το πολύ να σχηματίσουν κάτι παραπάνω από ένα σημείο.
Αρα το αισθητό "άπειρο" είναι ζήτημα χρόνου όχι χώρου.
Επίσης είναι μία σχετική έννοια και πιστεύω αντί για το σύμβολο "οο" θα έπρεπε να χρησιμοποιούμε το ? Εκφράζει την αγωνία του ανθρώπου για το μέλλον, το σύμπαν, τον θάνατο και δεν έχει καμμιά απόλυτη αξία.
Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι έχουμε ένα εγγεγραμμένο κανονικό ν-γωνο σ'έναν κύκλο και προσπαθούμε αυξάνοντας το ν να ταυτίσουμε το ν-γωνο με τον κύκλο.Τι σημασία έχει αν αντί 10000 πλευρές πάρω 1000000 ? υπάρχει διαφορά ?
Αρα το αισθητό "άπειρο" έχει να κάνει με τις αισθήσεις του ανθρώπου και με κάποια μεταφυσική αγωνία.
Η αν πάρουμε τη γραφική παράσταση της ακολουθίας αν=1/ν για να καταλάβουμε ότι έχει ασύμπτωτη τον άξονα χ΄χ χρειάζεται να προεκτείνουμε τον χ'χ πάρα πολύ ?
Επίσης δεν έχει να κάνει καθόλου με την έννοια του ορίου. Γιατί το άπειρο δεν είναι μια τιμή που προσεγγίζεται αλλά ποτέ δεν φτάνεται γιατί απλά δεν προσεγγίζεται ποτέ. Πράγματι είναι αστείο να λέμε ότι ο 10000000 είναι πιο κοντά στο συν άπειρο από το 1 γιατί σε σχέση με το άπειρο η διαφορά τους είναι ελάχιστη ! Αλλο παράδειγμα : Ο αριθμός 1000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000 προφανώς βρίσκεται πολύ κοντά στο αισθητό "άπειρο" , όμως βρίσκεται πολύ μακριά από το μαθηματικό (νοητό) "άπειρο" αυτό δηλ που χρησιμοποιούμε στα μαθηματικά.
Ας υποθέσουμε ότι ξαφνικά ο άνθρωπος μεγάλωνε κατά 1000 φορές. Αν παρ'όλ' αυτά συνέχιζε να χρησιμοποιεί το ίδιο μετρικό σύστημα τότε θα υπήρχε ένας πληθωρισμός ποσοτήτων.Για παράδειγμα θα μιλούσε για 10000 μέτρα σα να επρόκειτο για λίγα μέτρα ενώ η απόσταση Γης-Σελήνης 400000 χιλιόμετρα θα του φαινότανε σαν από δω μέχρι τη Θεσσαλονίκη.Παρ' όλ' αυτά ενώ θα φαινόταν ότι ο "γίγαντας" βρίσκεται πολύ "μακριά" εν σχέσει με τον κοινό άνθρωπο, εν τούτοις μιλώντας για "άπειρο" και οι δυό τους, προφανώς θα εννοούσαν το ίδιο απόμακρο και σκοτεινό πράγμα.Αυτό είναι το μαθηματικό(νοητό) "άπειρο".
Αυτό που παραμένει κυρίως το ίδιο, όταν τείνουμε προς το άπειρο είναι η αέναη επαναληπτική διαδικασία και επίσης η σύγκριση μιας οποιαδήποτε τιμής με τις προηγούμενες.
Για παράδειγμα, ας φανταστούμε μια πυραμίδα τριγωνική αναποδογυρισμένη. Και ξεκινώντας από την κορυφή Ο κόβουμε παράλληλες φέτες προς τη βάση ΑΒΓ. Προφανώς αυτή η διαδικασία μπορεί να φτάσει μέχρι το "άπειρο".






Τι είναι αυτό που μένει σταθερό ? Το γεγονός ότι τα τρίγωνα ΑΒΓ, Α΄Β΄Γ΄ είναι όμοια ! δηλ έχουν ίδιες σταθερές γωνίες.Ας υποθέσουμε τώρα ότι ΟΑ/ΟΑ΄=ΟΒ/ΟΒ΄=ΟΓ/ΟΓ΄=1/2 οπότε: 4(ΑΒΓ)=(Α΄Β΄Γ΄).Αυτή τη διαδικασία μπορούμε να τη συνεχίσουμε για άπειρα τρίγωνα και προς το Ο αλλά και προς το άπειρο(αντίθετα από το Ο).Δηλ. 4(Α΄Β΄Γ΄)=(Α΄΄Β΄΄Γ΄΄) κ.ο.κ.Τότε σχηματίζεται μια άπειρη ακολουθία τριγώνων με fractal δομή (οποιαδήποτε ζευγάρια διαδοχικών τριγώνων είναι όμοια μεταξύ τους και ο λόγος των εμβαδών τους είναι 1/4).Παίρνοντας τώρα ένα οποιοδήποτε ζευγάρι διαδοχικών τριγώνων έχω πάρει ταυτόχρονα λόγω της αυτοομοιότητας και ολόκληρη την ακολουθία.Αρα με δύο τουλάχιστον αντιπροσώπους της ακολουθίας έχω ολοκληρώσει την απεικόνισή της μέχρι το άπειρο.Με παράλληλο τρόπο πιθανώς εξηγείται γιατί οι πρωτόγονοι άνθρωποι με μια βαθύτερη σοφία μετρούσαν μέχρι το δύο ενώ από κει και πέρα χρησιμοποιούσαν την λέξη "πολλά" !!!

Ο κ. Επαμεινώνδας γελάει και κλαίει ταυτόχρονα...

Ο κ.Επαμεινώνδας είναι ένας ήρωας που επινόησα πριν αρκετά χρόνια.Είναι ιδιαίτερη περίπτωση, είναι μοναχικός,ρομαντικός, σκέφτεται πολύ και πιστεύει ότι όλος ο κόσμος τον κατατρέχει! Αν η τραγικότητά του αγγίζει κάτι από μας τότε μπορεί και να ευθυμήσουμε λίγο μαζί του...

Γώγος Μπακόλας

Εκανε "καπάκια" με τους Τούρκους και πρόδωσε τους υπόλοιπους στη μάχη του Πέτα όπου σφαγιάσθηκαν κανονικά 600 φιλέλληνες που δοκίμασαν να φτιάξουν τον πρώτο τακτικό στρατό της Ελλάδας. Αυτά διατείνεται σε εβδομαδιαία ιστορική εκπομπή, αρκετά αιρετική η αλήθεια, γνωστός τηλεοπτικός σταθμός.
Ποιά είναι η αλήθεια και ποιό το ψέμα ?
Η ιστορία του Ελληνικού Εθνους γράφει τα εξής : Οπως φαίνεται από το γράμμα του Μαυροκορδάτου προς τον Κανακάρη (που ας σημειωθεί προέρχεται από το "Μυστικό Πρωτόκολλό" του της περιόδου Ιουλίου 1822-Ιανουαρίου 1823) ο Φαναριώτης πολιτικός δεν επιρρίπτει στον Μπακόλα την ευθύνη και οπωσδήποτε δεν τον θεωρεί προδότη. Ειχε τότε δημιουργηθή η γνώμη ότι υπεύθυνος για την καταστροφή ήταν ο παλαιός αρματολός του Ραδοβιζίου Γώγος που διευκόλυνε, δήθεν, τους Τούρκους να περάσουν προς την κορυφή του λόφου. Την άποψη αυτή συμμερίσθηκαν μερικοί από τους ιστοριογράφους του Αγώνος. Ο Τρικούπης δεν φαίνεται να πιστεύη ότι ο Μπακόλας υπήρξε προδότης στη μάχη του Πέτα και επισημαίνει το γεγονός ότι μετά τον αιφνιδιασμό που υπέστη πολέμησε σκληρά με τους άνδρες του εναντίον των Τούρκων.
Οπωσδήποτε ο Μπακόλας,όταν μετά την καταστροφή πληροφορήθηκε τις κατηγορίες που κυκλοφορούσαν εναντίον του, συναντήθηκε με τον Μαυροκορδάτο, ο οποίος, όπως φαίνεται και από το απόσπασμα της επιστολής του που παραθέσαμε, τον θεώρησε αθώο. Αδυνατώντας όμως ο Γώγος να μείνη σε ένα κόσμο που τον περιφρονούσε και τον μείωνε , απομονώθηκε για ένα διάστημα από τους άλλους και τελικά έλαβε τη δραματική απόφαση -ανεξήγητη και οπωσδήποτε κατακριτέα- να συμβιβασθή με τους Τούρκους και να τους υπηρετήση ως το τέλος της ζωής του. Αυτή του η ενέργεια ενίσχυσε την εντύπωση που είχε δημιουργηθεί την ημέρα της μάχης.
Αλλά η συντριβή των φιλελλήνων και των Ελλήνων στο Πέτα υπήρξε συνέπεια σειράς παραλείψεων και αμελειών. Η αναμφισβήτητη γενναιότητα των φιλελλήνων δεν ήταν αρκετή για τις συνθήκες του πολέμου, όπως είχαν διαμορφωθή στο Πέτα. Η έλλειψη συντονισμού των επιχειρήσεων ήταν επίσης σοβαρός λόγος της ήττας. Αυστηρότατος κριτής του Μαυροκορδάτου ο Σπηλιάδης, τον κατηγορεί γιατί τις ώρες εκείνες βρισκόταν ασφαλισμένος μακριά, στη Λαγκάδα : " Οτε οι ανδρείοι εκείνοι κατεκόπτοντο, μετά των Ελλήνων πολεμούντες τους Τούρκους, ο αρχηγός ήτο μακράν του πεδίου της μάχης, κατά μίμησιν των πλειοτέρων ολιγαρχικών, οίτινες, αν και στρατηγών φέροντες δίπλωμα, αφίστανται πάντοτε σχεδόν πόρρω των μαχών, και τινες έχουσιν ετοίμους τους ίππους των δια να φύγωσιν, άν οι στρατιώται των υπ' άλλων διοικούμενοι ηττηθώσι".
Επίσης χαρακτηριστικά είναι τα όσα γράφει για την ήττα των Ελλήνων στο Πέτα ο Βυζάντιος που ανήκει στην παράταξη, όσων πίστεψαν στην προδοσία του Μπακόλα. "Τοιαύτη εστάθη εκ προοιμίων η τύχη του σώματος τούτου του τακτικού συντάγματος του οποίου μόλις σχηματισθέντος το εν τρίτον έγινε παρανάλωμα της πλέον αισχράς προδοσίας, ήτις έβλαψε καιρίως τα ελληνικά πράγματα' καθότι η καλή έκβασις της μάχης ταύτης ήθελεν επιφέρει την άλωσιν της Αρτης, και ήθελεν ανοίξει μεταξύ της Ελλάδας και του Σουλίου τη συγκοινωνίαν' σχέδιον του οποίου αι ωφέλειαι ήσαν φανερώταται, αν ήθελεν ευδοκιμήσει".
Και ο στρατηγός Μακρυγιάννης στα απομνημονεύματά του: Ολοι οι αρχηγοί, οπούταν εκείνη την ημέρα εκεί, και οι στρατιώτες κάμαν τα χρέη τους. Λαμπρύνεται και δοξάζεται ο μακαρίτης Γώγος. Χάριτες του χρωστάγει η πατρίς' ως λιοντάρι πολεμούσε και ως φιλόσοφος οδηγούσε. Και ανάστησε την πατρίδα εκείνη την ημέρα."(Δεν εννοεί βέβαια τη μάχη του Πέτα).
Και αλλού : "Αφού ο Γώγος σύναξε τους νυκοκυραίγους και μίλησε και ακολούθησαν την εργασίαν του ο καθείς, έγραψε και εις το Σούλι, οπούταν του Αλήπασσα ασκέρια, Αρβανίτες, σύμφωνα με του Σουλιώτες και λέγαμεν όλοι ότι δουλεύομεν να βγάλωμεν τον δίκαιον Αλήπασσα (και αν έβγαινε αυτός ο σκύλος, ήμαστε χαμένοι, ότι όλη την Εταιρίαν μας την ήξερε, ότι την πρόδωσε ένας Εφτανήσιος), τόδειξε όλα τα έγγραφα και όρκον, κι αυτός τάστειλε του ίδιου Σουλτάνου και του έλεγε να τον συγχωρέση, ότι θα κιντυνέψη το βασίλειόν του, και αυτός να διαλύση όλα αυτά, να δώση νιζάμι.
Αφού έγραψε ο Γώγος 'σ το Σούλι, ήρθε ο Αγο Βάσιαρης, ο αρχιστράτηγος του Αλήπασα, πολλά φρόνιμος και γενναίος, ήρθε με πολλούς αξιωματικούς, και Σουλιώτες ο Νότη Μπότζαρης, Νάση Φωτομάρας, Μάρκο Μπότζαρης και άλλοι αξιωματικοί.Του Μάρκου τον πατέρα τον είχε σκοτώση ο Γώγος εις την Αρτα- τον έβαλε ο Αλήπασας- και είχαν όχτρια με τον Γώγον. Οταν ήρθε εις το Πέτα φιλήθηκαν με τον Γώγον αυτός και ο Νότης και είπαν '"Ο,τι είχε γίνη τότε και σκότωσες τον άνθρωπό μας, σ' έβαλε ο τύραγνος.Αυτά τώρα αλησμονήθηκαν και εις το εξής είμαστε φίλοι και αδελφοί. Και να τηράξωμεν το έργον τούτο".

Ο Κυριάκος Σιμόπουλος *Ιδεολογία και Αξιοπιστία του Μακρυγιάννη* λέει τα εξής : Ο γνήσια λαϊκός ψυχισμός του Μακρυγιάννη, το κάλλος του απροσποίητου και πηγαίου, το στηλιτευτικό ύφος του αδιάφθορου, η φήμη του ευαγγελιστή της αρετής και του πατριωτισμού, έχουν περιβάλλει το έργο του με τέτοια αίγλη που αντιστέκεται σε κάθε αμφισβήτηση και δυσχεραίνει την ψύχραιμη ανατομία και αποτίμηση, δημιουργώντας ακόμα και συναισθηματικές αναστολές.

Ο Μακρυγιάννης είναι ειλικρινής αλλά όχι αντικειμενικός, αυθόρμητος αλλά όχι πάντοτε αξιόπιστος, ακέραιος αλλά όχι ανεπηρέαστος. Υπάρχει παρρησία και αρετή αλλά συχνά όχι φερεγγυότητα. Δίνει παραστατικά την ατμόσφαιρα αλλά όχι το ακριβές περίγραμμα, προσφέρει μια εκδοχή του γεγονότος, με τη δική του όραση, αλλά όχι το αυθεντικό γεγονός. Ο Μακρυγιάννης γράφει μαχόμενος και δημηγορώντας.

Η συμμετοχή του στο διχασμό και μάλιστα στις ένοπλες αιματηρές συγκρούσεις δεν επιτρέπει νηφαλιότητα. Ο ίδιος ωστόσο ορκίζεται πως θα αποκαλύψει την αλήθεια και μόνο την αλήθεια. ….Αν είμαι τίμιος άνθρωπος, θέλω γράψει την αλήθεια, καθώς έγιναν τα πράγματα οπού θα σημειώσω. Εγώ την αλήθεια θα την ειπώ γυμνή……. Πιστεύει πως γράφει ιστορία και όχι απομνημονεύματα, ό ίδιος άλλωστε αποκαλεί *ιστορικόν* τα χειρόγραφα του.

Για τον Μακρυγιάννη, πρότυπο του πατριωτισμού, της ανδρείας και της τιμής ήταν ο οπλαρχηγός της Άρτας Γώγος Μπακόλας, ο πρώτος δάσκαλος του στα άρματα. Χάριτες του χρωστάει η πατρίς έλεγε, τίμιος άνθρωπος και γενναίος πατριώτης και αγαθός. Αλλά δεν σημειώνει πουθενά ότι ο πραγματικά ανδρείος Γώγος Μπακόλας προσχώρησε στους Τούρκους ύστερα από την καταστροφή του Πέτα και, όπως γράφει ο Τρικούπης, *ως Τούρκος έκτοτε διέμεινε μέχρι τέλους της ζωής του*.

Το μένος του στρέφεται ιδιαιτέρως εναντίον των Κολοκοτρωναίων. Ήταν αντίπαλοι στον εμφύλιο πόλεμο, σκοτώθηκε κι ένας γιός του Κολοκοτρώνη, πρωταγωνιστής ο Μακρυγιάννης σ’ εκείνη την αδελφοκτόνο διαμάχη. Ευδιάκριτη στη σκληρή πολεμική του η προσωπική εμπάθεια που παρασύρεται ακόμα και σε υπερβολές ή ανακρίβειες. Κατηγορεί τον Κολοκοτρώνη ότι αγωνιζόταν με επαίσχυντα μέσα για να περιορισθούν τα σύνορα της Ελλάδος στη Πελοπόννησο. Τον κατηγορεί και για πλουτισμό.

Με όλο που γράφει τις αναμνήσεις του χρόνια πολλά ύστερα από τα γεγονότα, δεν μπορεί να τα αντικρούσει με νηφαλιότητα. Ούτε υποψία αυτοελέγχου, πουθενά ενδοιασμός, ούτε ίχνος μεταμέλειας. Ρίχτηκε στο πόλεμο με ορμή και λύσσα, απαράλλαχτα όπως πολέμησε τους Τούρκους. Χειρότερα ακόμα. Με αγριότερο μίσος και κυρίως με καταφρόνηση. Στους Τούρκους αναγνωρίζει ανδρεία και περηφάνεια, στους αδελφούς, τους χθεσινούς συντρόφους και τώρα θανάσιμους εχθρούς, όχι. Όλοι δειλοί και ανάξιοι. Ο Νικηταράς, οι Κολοκοτρωναίοι, οι Αρκαδιανοί. Είναι επιλήσμων, εμπαθής και άδικος. Αναφέρεται στο φόνο του γιού του Θ. Κολοκοτρώνη κατά τον εμφύλιο και σχολιάζει με απροσδόκητη εμπάθεια, πως αυτό είναι το αίμα το Κολοκοτρωνέικο που χύθηκε για τη λευτεριά της Ελλάδος. Για τους φημισμένους πολεμιστές της Αρκαδιάς που τον πολέμησαν, γράφει πως όλα – όλα τα κατορθώματα τους ήταν που σκότωσαν *δυό ψωροτούρκους ντόπιους*.

Οι νίκες του στον εμφύλιο περιγράφονται με θριαμβευτική αυταρέσκεια, αλαζονεία και αγαλλίαση. Και επιλέγει με καυχησιά *τότε η διοίκηση και το Βουλευτικόν μ’ έκαμαν αντιστράτηγον και μου χάρισαν κι ένα άλογον*. Ωστόσο, ο εμφυλιοπολεμικός παροξυσμός του Μακρυγιάννη, οι αποχαλινωτικοί πανηγυρισμοί για τους αδελφοκτόνους άθλους του έχουν ένα ψυχολογικό υπόβαθρο. Την εσωτερική ανάγκη να δικαιωθεί για την προσωπική του εμπλοκή. Γράφει και ξαναγράφει πως παρακινήθηκε από πατριωτισμό.

Άπειρος ο Μακρυγιάννης, χρηστός και φιλότιμος, συνεπής αγωνιστής και αγνός πατριώτης, παρασύρθηκε στον χείμαρρο του εμφυλίου πολέμου. Ο φανατισμός, οι προκαταλήψεις και τα προσωπικά παθήματα σκοτίζουν την κρίση του όταν αναφέρεται στα αίτια του αδελφοσπαραγμού. Αλλά το σκηνικό, τα περιστατικά, οι λεπτομέρειες, οι προσωπικές εμπειρίες, οι σκηνές βίας και απανθρωπιάς είναι στοιχεία αυθεντικά και εικονογραφούνται με αυθορμητισμό και ειλικρίνεια. Έχουν μάλιστα γνησιότητα ιστορικής πηγής οι μαρτυρίες της τραγωδίας του εμφυλίου πολέμου επειδή η πολιτική διχόνοια κορυφώνεται τη στιγμή ακριβώς που η αρμάδα του Ιμπραήμ ζυγώνει στις ακτές του Μωριά.

Δεν έχουν περάσει ούτε διακόσια χρόνια ακόμη και αυτό το κουβάρι από συμμαχίες, αλισβερίσια, προδοσίες,συμμαχίες, εμφυλίους παραμένει αξεδιάλυτο. Τι σήμαινε γι αυτούς τους ανθρώπους πατρίδα, τι σήμαινε τιμή, ανδρεία,έθνος, έλληνες, τι σήμαινε προσωπικό συμφέρον και τι εθνικό ? τη μια στιγμή πολεμούσαν σαν λιοντάρια και την άλλη υποχωρούσαν σαν λαγοί, κάναν "καπάκια" με τους Τούρκους ήταν μισθοφόροι του Αλή Πασά και σκοτωνόντουσαν μεταξύ τους, από τη μια δίναν όρκους στο ευαγγέλιο και απ' την άλλη κλέβανε περιουσίες. Πολεμούσαν πότε για τη πατρίδα αλλά και πότε για πληρωμή των ανδρών τους. Υπήρχε βέβαια και η "μπέσα" το φιλότιμο και όλοι ανεξαιρέτως θέλανε τη λευτεριά όμως ο καθένας είχε τη δική του γνώμη για το τι μπορεί να κάνει κάποιος τη λευτεριά !

Δύο σκίτσα

τραγική ειρωνία

τη γελοιογραφία αυτή τη δημοσίευσα σ' ένα τεύχος του ιστορικού "αντί" περίπου το '93.
Πόσο επίκαιρη είναι ακόμη σήμερα !
Το πρωϊ πήγα σ'ένα φωτογραφείο να βγάλω κάτι φωτοτυπίες και εκεί που περίμενα μπήκε μέσα ένα παλληκάρι και ζητούσε να βγάλει φωτογραφία διαβατηρίου-ταυτότητας ή κάτι τέτοιο.Σε μια στιγμή πήρε τ' αυτί μου ότι ήθελε να βγάλει διαβατήριο για να πάει Νορβηγία.Δεν εξηγείται διαφορετικά, έψαχνε κοινό να μιλήσει ή να πει το πόνο του κάπου τέλος πάντων: "Τι να κάνω εδώ ? έχω δυό πτυχία και δεν μπορώ να βρώ δουλειά.Λένε ότι αυτή η κατάσταση θα τελειώσει το 2013 όμως κοροϊδεύουνε τον κόσμο γιατί τι να το κάνεις να ζείς εδώ με τετρακόσια ευρώ ?
Αλλά ας όψονται οι τρακόσιοι αυτοί φταίνε για όλα ! Να φανταστείς έχουν ψηφίσει νόμο που τους παρέχει ασυλία για οποιαδήποτε παράνομη πράξη διώκονται, ενώ στην Αγγλία κάποιος πολιτικός μπήκε μέσα για οκτώ χιλιάδες λίρες μόνο".
-Ναι αλλά και στο εξωτερικό υπάρχουν πράξεις διαφθοράς.
-Οχι τόσο όπως εδώ.Εδώ βλέπεις τα παίρνουν από τους δρόμους, απ' τα έργα από παντού.
Η μόνη λύση είναι να αναλάβουν την κατάσταση στα χέρια τους νέοι άνθρωποι...
Μας έχουν μπερδέψει με την ιστορία του 21 δεν ξέρεις τι πράγμα είναι αλήθεια και τι ψέμα, άλλα λέει ο ένας, άλλα λέει ο άλλος.Μπορείς να μου πεις ποιός ελέγχει κάποιον που γράφει κάτι? άν είναι έγκυρο ?

Και προβληματίζομαι εγώ τώρα : Ενας νέος άνθρωπος που ζεί στην ωραιότερη κατά πολλούς χώρα της Ευρώπης, τι απελπισία πρέπει να νοιώθει για ν' αφήσει την οικογένειά του, τους φίλους του, τη γειτονιά του και να τρέχει στα Μπούντενσμπουργκ, Γκέντενμποργκ για να βρεί τη τύχη του μέσα στη μοναξιά,την αποξένωση, την πλήξη της ζοφερής ζωής μιάς βόρειας χώρας. Και δε λέω, νέος είναι διψάει για εμπειρίες, ότι μαθαίνει και ότι ζεί ευπρόσδεκτο είναι και δεν ξέρεις μπορεί να του αρέσει κι όλας και να μην θέλει να γυρίσει, όμως είναι το γαμώτο που σε τρώει να λές ότι μορφώθηκα, σπούδασα, ωρίμασα και είμαι σε θέση να δώσω κάτι παραπάνω στην πατρίδα μου και να μου δώσει κι αυτή κάτι με τη σειρά της, ώστε μαζί να φυτέψουμε ένα δένδρο να φτιάξουμε ένα σπίτι στην Ελλάδα κι όμως αυτή σε διώχνει.Και γιατί το κάνει αυτό ? Επειδή οι Ευρωπαίοι κάποια στιγμή αποφάσισαν ότι δεν αγοράζουν ομόλογα για να ξεπληρωθεί το δάνειο.Τι λείπει σ' αυτή τη χώρα για να θρέψει τα λίγα παιδιά που γεννιώνται, να τους δώσει μια δουλειά ? Και χωράφια έχει και ορυκτό πλούτο έχει και θάλασσα.Αλλο να φεύγει κάποιος για να κάνει περιουσία και άλλο για λόγους απλής επιβίωσης....

Απόγνωση

Ο Ταρκόφσκι στη "νοσταλγία" είχε χρησιμοποιήσει την αυτοπυρπόληση όχι τόσο για το συμβολισμό της αλλά για να δείξει στον εφησυχασμένο άνθρωπο τη δύναμη του να πιστεύει κανείς κάτι...Δεν είναι μια απλή αυτοκτονία, είναι ένας φάρος συναγερμού για την ανθρωπότητα που στέλνει το μύνημα: "εγώ πεθαίνω αλλά από δώ και πέρα κάντε κάτι εσείς οι υπόλοιποι για να μην έχουν νόημα πια τέτοιες τραγικές πράξεις"
Ετσι κι αλλιώς οι αυτοπυρπολήσεις είναι μια διαμαρτυρία, όμως εδώ μάλλον προέρχονται από καθαρή απελπισία ανθρώπων που πασχίζουν κάθε μέρα για την επιβίωση, που έχουν βαρεθεί τα μεγάλα λόγια για ευημερία και δόξα, ενώ από πίσω κρύβονται διαφθορά, καταπίεση.Εκατόν είκοσι χιλιάδες είναι οι δυνάμεις ασφαλείας στην Τυνησία ενώ ο στρατός μόλις σαράντα χιλιάδες. Πίσω απ' τον Μουμπάρακ υπήρχε ένα πλέγμα διαφθοράς και συμφερόντων, καθημερινού πάρε-δώσε εξουσίας επιχειρηματιών και μιας μεσαίας τάξης που έτρωγε ψωμί και στήριζε το καθεστώς και από την άλλη η πλέμπα που αιμορραγούσε !
Ενα αδηφάγο τέρας έχει πέσει πάνω στους λαούς και τους κατατρώει ! Ξεκίνησε σαν φούσκα της τιμής ακινήτων στην Αμερική και συνέχισε σαν τραπεζική κρίση.Οσο και να φωνάζουν για κερδοσκόπους, τυχοδιώκτες όλοι πια έχουν καταλάβει ότι οι τραπεζικοί κολοσσοί δεν μπορούν πλέον να δανείζουν και η απόφασή τους αυτή είναι τόσο ακλόνητη που αδιαφορούν αν κοπεί στα δύο η Ευρώπη ή αν χρεωκοπήσουν όλες οι χώρες του νότου.
Δειλές κυβερνήσεις υποκύπτουν σε μια πολιτική χειραγώγησης από ΔΝΤ και ευρωπαϊκή τράπεζα, όπου με μια επίφαση ανακαίνισης, εκμοντερνισμού και αναδιάταξης του πολιτικού-οικονομικού συστήματος επιχειρούν με την απειλή της διακοπής του δανεισμού μια πλήρη εφαρμογή των αρχών του φιλελευθερισμού : λιγότερο κράτος, λιγότερους φόρους, ελευθερία του κεφαλαίου να πληρώνει όσο θέλει, όπου θέλει και να μην ελέγχεται από κανένα.
Τι κόσμος ειν' αυτός ! Κάθε έξι δευτερόλεπτα πεθαίνει ένα παιδί από πείνα, αφανίζονται κάποια στρέμματα του Αμαζονίου,δηλητηριάζονται καποια πουλερικά με διοξίνη, προετοιμάζεται ένα καινούργιο πυρηνικό εργοστάσιο, αφανίζονται μερικά είδη πανίδας η χλωρίδας,πουλιόνται κάποια όργανα για μερικά δολάρια,μολύνεται ένα ακόμη ποτάμι με εξασθενές χρώμιο και το αδηφάγο τέρας συνεχίζει να παραπλανάει τον κόσμο με λόγια όπως παγκόσμιο χωριό,δημοκρατία, ισονομία, ελευθερία,σωτηρία μέσα απ'τη τεχνολογία,ταξίδια,ομορφιά, καλοπέραση,life style...
Το τέρας έχει αποτιμήσει τη δουλειά μας,τη χώρα μας, τα προϊόντα μας, τη ζωή μας λίγο πιο φθηνά.Μόνο που αυτό το λίγο δεν σταματάει,συνεχίζει, συνεχίζει μέχρι να διαπιστώσουμε ότι τελικά γι αυτό δεν αξίζουμε και πολλά, έστω και άν για τα μάτια κάποιων πολιτισμένων πρέπει κάπου να σταματήσει το θανατηφόρο δάγκωμα...

Σινεμά: όταν θέλω να σφυρίξω, σφυρίζω

Οταν θέλω να σφυρίξω σφυρίζω
Το βαθύτερο φιλοσοφικό νόημα αυτής της ταινίας του Φλορίν Σέρμπαν είναι ότι η τρέλα είναι στην ουσία ένα ζήτημα χρόνου.Οταν το μυαλό των άλλων ανθρώπων συνεχίζει τις περίπλοκες και αρμονικές κινήσεις το μυαλό του τρελού κάνει περιδινήσεις.Οταν το πρόβλημα είναι εύκολο και σύ οδηγείσαι σε λάθος λύση, όταν σου δίνεται ο παράδεισος και ψάχνεις ένα δρόμο να φύγεις, όταν σου δίνεται η ελευθερία και ρωτάς ελευθερία για τί? για να κάνω τί?και μένεις στη σκλαβιά !
Είναι μια χρονική στιγμή όπου η δική σου αλήθεια, η δική σου αίσθηση για το καλό και το δίκαιο είναι πιο πιεστική και δυνατή από οτιδήποτε φυσιολογικό,σωστό και στην ώρα του.Μ' αυτή την έννοια,όλοι οι ήρωες είναι τρελοί, γιατί προτιμάνε ν' αποδείξουν την εσωτερική τους αλήθεια παρά να σκεφτούν λογικά και φοβισμένα.
Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που τολμάνε να πουν το αυταπόδεικτο και να το κατακυρώσουν με τις πράξεις τους, όταν όλοι οι άλλοι λένε δεν είναι ώρα, υπάρχουν κι άλλα πράγματα πιο σημαντικά, κοίτα τη δουλειά σου κ.λ.π. Αρα οι ήρωες είναι τρελοί γιατί δεν σκέφτονται το προσωπικό τους συμφέρον αλλά το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι πως θα προβάλουν την αλήθεια τους και το προσωπικό τους μέτρο για το δίκαιο και το σωστό.Και λέγονται ήρωες γιατί το ίδιο πράγμα οι άλλοι φοβούνται να το κάνουν η γιατί τα μέσα και ο τρόπος που χρησιμοποιούνε είναι αναπάντεχα και ξαφνιάζουν.Γι αυτό και οι πράξεις τους είναι πέρα από τον ανθρώπινο χρόνο, είναι λίγο πιο μπροστά από τους άλλους και μένουν στη μνήμη.
Σε παράλληλη τροχιά βαδίζουν και οι "καθαροί" τρελοί οι οποίοι δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να εμμένουν χωρίς να ξέρουν το λόγο που το κάνουν,σε μια προσωπική άποψη για την εικόνα του κόσμου, μπερδεύοντας όπως εξηγεί ο Λακάν το πραγματικό-συμβολικό-φανταστικό.
Οταν μάλιστα είσαι σε μια φυλακή από 10 χρόνων για οκτώ χρόνια και νοιώθεις κατεστραμμένος τότε σου είναι πιο εύκολο να σκεφτείς παράλογα, έξω απ' το χρόνο, έξω απ' τον κόσμο που τον θεωρείς άπιαστο όνειρο για σένα και έτσι λοιπόν επιλέγεις κάτι για να εκδικηθείς αυτούς που σε πέταξαν έξω από τη μιά, ενώ από την άλλη κάνεις τα πάντα για να προτείνεις έναν κώδικα ηθικής εσύ που καταδικάστηκες σαν εγκληματίας.
Είναι μια "αντρική" ταινία καθώς υποβαθμίζει ελαφρά τον ρόλο της γυναίκας και την καθιστά ουδέτερη μάλλον,όμως έχει μια φρέσκια ματιά σχεδόν πρωτόγονη καθώς ο φακός συμπάσχει με τον πρωταγωνιστή και δίνει έντονες εικόνες με μυρωδιές και δύναμη γεμάτες από την τραγωδία του νεανικού σφρίγους που χτυπιέται αλύπητα έτσι ή αλλιώς άδικα...

Σινεμά: biutiful ? όχι και τόσο....

biutiful
Σαν την ισπανική παέλια ανακατεύονται όλα σ' αυτό το μοντέρνο μελόδραμα(biutiful) με μεταφυσικές ανησυχίες του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου: η ανάμειξη του πολιτικού θέματος των μεταναστών με το αιώνιο θέμα του"θανάτου" η εκμετάλλευση του συνάνθρωπου με τις τύψεις της συνείδησης, ο καλός οικογενειάρχης με τον τυχοδιώκτη μποέμ,η σαπουνόπερα με την ποιητική διάθεση,ο κυνισμός με την αφέλεια, πράγματα που δεν είναι καθόλου ξένα στην ελληνική κυκλοθυμική πραγματικότητα όχι όμως ότι είναι καλή συνταγή γι αριστουργήματα. Ιδίως όταν θέλει κανείς να κάνει ένα σοβαρό πάλι σχόλιο για το θάνατο του τύπου:" ο θάνατος είναι μια ολόλευκη πλαγιά από χιόνι όπου εκεί πάνω θα ξεχάσουμε όλους τους φόβους μας και θα συναντήσουμε αγαπημένα αλλά και προδωμένα πρόσωπα".Μια τέτοια λοιπόν ωραία σκηνή πηγαίνει παράλληλα με την αστεία σκηνή όπου ο μελλοθάνατος ξεπροβοδίζει φρέσκους νεκρούς και σαν άλλος Κόπερφιλντ τους αποσπά μυστικά για κρυμμένα ρολόγια κ.λ.π.
Ο συμπαθής λοιπόν τύπος (Χαβιέρ Μπαρδέμ) παίζει λιτά, χωρίς εξάρσεις έναν όχι και τόσο καθημερινό άνθρωπο που παραέχει μπλέξει τη ζωή του σ΄ένα γάμο με δυό παιδιά με μια τρελή πόρνη που την έχει απομακρύνει και κερδίζει τον επιούσιο κάνοντας τον μεσάζοντα ανάμεσα σε μαύρους-κινέζους και εργολάβους- αστυνομικούς. Παράλληλα κάνει κάποιες αρπαχτές ασκώντας την μεταφυσική τέχνη του μέντιουμ.Αστέρι της μαύρης εργασίας δηλ. και σαν να μην έφταναν όλ' αυτά μαθαίνει ότι σε δυό μήνες πεθαίνει...
Από τη στιγμή που μαθαίνει το νέο, αλλάζει βέβαια σαν άνθρωπος λίγο, γίνεται πιο χαλαρός αν και δυστυχής όμως συνεχίζει να παζαρεύει τις τύχες των ζωντανών εμπορευμάτων του και κάποια στιγμή ξεσπάει σε τύψεις, ίσως λίγο αργά αντίθετα με τον σεναριογράφο που δεν...
Ολ' αυτά σε μια σχούρα Βαρκελώνη που μυρίζει έντονα σε μικρά μουχλιασμένα ασφυκτικά πολυπληθή διαράκια και υπόγεια όπου επιτελείται το λεγόμενο κινέζικό θαύμα και σιγά σιγά οδηγείται σε τραγωδία...

σιγοβράζει κάτι εκπληκτικό....

Το blogging,το facebook και γενικά όλη αυτή η κατάσταση του Internet σιγοβράζει κάτι σπουδαίο, κάτι εκπληκτικό ! απόδειξη είναι αυτό το κομμάτι, μ΄αυτό το video΄ αν μας το λέγανε λίγα χρόνια πριν ότι η δημιουργία και η επικοινωνία της θα ήταν τόσο άμεσο πράγμα δεν θα το πιστεύαμε ! μπράβο μικρή Νεφέλη συνέχισε !

Ο άνθρωπος κι η θάλασσα

Ο άνθρωπος κι η θάλασσα

Πάντα τη θάλασσα, άνθρωπε λεύτερε, θ' αγαπάς!
Αυτή είν' ο καθρέπτης σου΄ κοιτάζεις τους βυθούς σου
στο κύλισμα τ' ατέλειωτο του κύματος, κι ο νούς σου
κλείνει κι αυτός την πίκρα της αβύσσου, της βαθιάς.

Σ' αρέσει να βυθίζεσαι στο πέλαο που σου μοιάζει΄
να κλείσεις στην αγκάλη σου θες τον ωκεανό,
και της καρδιάς σου η τρικυμιά καμιά φορά ησυχάζει,
τον άγριο του κι αδάμαστο ακούοντας στεναγμό.

Είστε κι οι δυό σας σκοτεινοί κι απόκρυφοι΄ κανείς,
ω άνθρωπε, δε μέτρησε την άπατη άβυσσό σου΄
κανείς δεν ξέρει, ω θάλασσα, τον πλούτο τον κρυφό σου,
τόσο με ζήλια κρύβετε τα μυστικά σας σεις!

Κι όμως, να που αναρίθμητους αιώνες στη ζωή
ο ένας τον άλλον άφοβα κι ανήλεα πολεμάτε,
τόσο κι οι δυό σας τη σφαγή, το θάνατο αγαπάτε,
ω πολέμαρχοι αιώνιοι, ω αμείλικτοι αδερφοί!

Σαρλ Μπωντλαίρ, "τα άνθη του κακού" (1857), (μετφρ.Σημηριώτης Γιώργης)